Bitterness of Affection- BOOK 2

KABANATA 3

Madison's POV.

It was pass nine in the evening when Trevor and I finally got home. After parking his car, a long, awkward silence had embraced the atmosphere that surrounds us.

I tried so hard to rearrange my thoughts and talk to him, but I cannot bring myself into the conversation. I can't think straight and my mind just went blank. Honestly, I was still taken aback from his bold confession at the supermarket.

"Y-you don't have to drive me home, Trevor. I know you're tired but thanks," nautal pa ako noong tuluyan ko ng basagin ang nakakabinging katahimikan.

"Tired? Ni minsan ay hindi ako napagod pagdating sa'yo, Madison. I wonder when will be the time that your thank you's will turn into I love you's." Nilingon ako ni Trevor sabay seryosong tinignan ako sa mata.

"You know that I love you, Trevor. I always do."

"As a friend. You love me as a friend. But I'm done being just a friend, Madi. Madami na akong mga kaibigan para idagdag pa kita," he said in a low rumble of voice.

"I'm not the one for you, Trevor. I am not the right woman for you," sagot ko sa kanya sabay iniwas ang aking mga mata at yumuko.

"How can you say that to me kung wala nga akong ibang babaeng pinangarap maliban sa'yo? I have never dated anyone because I was into you."

"Trevor nadidinig mo ba ang sarili mo? Bayarang babae ako noon. May anak rin ako. Hindi nababagay ang katulad ko sa'yo. Siguro... siguro nalilito ka lang sa feelings mo kasi naaawa ka sakin. Magmula noong naghiwalay kami ni Russel, nagbuntis ako hanggang sa ipanganak ko si Randall ay hindi mo ako iniwan. I know you just did all of that out of pity," sabi ko sa kanya noong muli kong ibalik sa kanyang mga mata iyong titig ko.

"Pity? Seriously, Madison? Walang lalaki ang gagawin ang mga ginawa ko sa'yo dahil lang sa naaawa siya. I did that because I wanted to be part of your life." Nasaksihan ko ang kakaibang lungkot sa mga mata ng kaibigan kong si Trevor, noong bitawan niya ang mga salitang iyon sakin.

Nang makita ko ang malinaw na mga luhang namumuo sa ilalim ng kanyang malalim na mga mata ay nadurog ng pinong pino iyong puso ko para sa kanya. Sa mga oras na ito ay napagtanto ko ng seryoso talaga siya sa mga sinasabi niya. Lord! Hindi ko deserve ang gaya niya! At hindi ko siya kayang saktan!

I swallowed hard bewildered of the words I have heard from him. I took a few moments of silence before I reached his hand and said, "Trevor, hindi kami nababagay ni Randall sa buhay mo. Madami ka ng nagawa para sa aming dalawa ng anak ko at habambuhay kong ipagpapasalamat iyon."

"However, I don't think I could ever accept that innocent, romantic type of love you're offering to me. Find a decent woman you could marry, because that is what you deserve. Panahon na para sarili mo naman ang unahin mo. Ayokong sa amin lamang ni Randall umiikot iyong mundo mo," mahina at halos pabulong kong sabi habang mahigpit ang hawak ko sa malaki niyang kamay.

"P-paano ako hihinto k-kung kayo iyong mundo ko?" nauutal na pagtatanong niya tapos ay nakita ko na ang mala-ilog na pagragasa ng mga luha mula sa mapupugay niyang mga mata.

"Tell me, Madi. Is it even possible to unlove you?" Trevor asked me in a shattered voice.

******

"Why do you have to go grocery with Trevor when you can just call me instead?" pagtatanong ni Russel sa akin noong mailapag niya sa lamesa iyong mga pinamili ko sa supermarket.

Hindi ko siya sinagot at mabilis akong tumalikod sabay binuksan iyong refrigerator upang kumuha ng pitsel ng tubig. Inabot ko ang baso at nagbuhos ng malamig na tubig, nang sakto namang madinig ko uli siyang magsalita.