သတိျပဳရန္ 🚨
ဤဇာတ္လမ္းတြင္ ေမွာင္ခိုကူးျခင္း၊ ႀကီးငယ္မေရြး သတ္ျဖတ္ျခင္း၊ၾကမ္းတမ္းေသာစကားေျပာဆိုျခင္းႏွင့္ ေသြးထြက္သံယိုအခန္းမ်ားပါဝင္ပါသည္။
ML ျဖစ္သၫ့္ မိုးတိမ္နက္သည္ ဇာတ္ေကာင္စရိုက္အရ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္ျခင္း၊စီးပြားေရးအရ အိပ္ရာေပၚတြင္ လူမေရြးအခ်ိန္ကုန္ျခင္းတို႔ရိွသည္ျဖစ္၍ စာဖတ္သူမ်ားရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္သာျဖစ္သည္။
ကၽြႏ္ုပ္အခ်ိန္ကုန္ လူပင္ပန္းဖန္တီးထားသၫ့္ ဇာတ္ေကာင္မ်ားအား တရားလြန္ဆဲဆိုျခင္း၊တျခားဇာတ္ေကာင္မ်ားႏွင့္ ႏိႈင္းယွဉ္၍ ရႈတ္ခ်ျခင္းမ်ားအား သည္းမခံႏိုင္ပါ။(ဘေလာ့ပါမည္)
ဇာတ္လမ္းအေပၚ အျပဳသေဘာေဆာင္သၫ့္ ေဝဖန္ခ်က္မ်ားအား အၿမဲႀကိဳဆိုလ်က္ပါ။
(ဤဇာတ္လမ္းအား သေဘာက်ႏွစ္သက္၍ ဖတ္ရႈခ်င္သူမ်ားအတြက္ သာ Update ျပန္လုပ္ေပးျခင္းျဖစ္ပါသည္။)
................
၁၉၈၁ခုႏွစ္။
ေကာင္းကင္မွာ အျပာမဟုတ္သလို အျဖဴလည္းမဟုတ္ဘဲ မီးခိုးျဖင့္ ေရာေနေသာ ခပ္စူးစူးအေရာင္ရိွေနသည္။ေနေရာင္မရိွ။အရိွန္ျပင္းျပင္း ေဝ႔ွတိုက္လာေသာ ေလက ညိုခြန္းဆံပင္ေတြ ဖြာလန္သြားေသာ္လည္း ေက်ာေပးထိုင္ေနတဲ့ သူ႔ကိုေတာ့ မတိုးေဝ႔ွႏိုင္။တိုတိတိ ဆံပင္ကလည္း ေလမလြင့္။
ရပ္ၾကၫ့္ေနရတာ အားမရလို႔ ေျခလွမ္းေဖာ့ကာ ထိုေက်ာျပင္နားတိုးသြားၿပီး စပ္စုၾကၫ့္သည္။ၿခံဝန္းက်ယ္ထဲရိွ ေျမလြတ္တစ္ေနရာကို သံတူးရြင္းျဖင့္ တူးဆြေနတဲ့သူ။ေဘးမွာ အျမစ္ေနရာအား အိတ္အျဖဴနဲ႔ပတ္ထားေသာ စံပယ္ပင္တစ္ပင္ရိွသည္။
လက္ဖ်ံမွာ ေသြးေၾကာမ်ားစြာ ေပၚေနျခင္းျဖင့္ သံတူးရြင္းႏွစ္ခ်က္ေလာက္လႊဲရံုနဲ႔ အေတာ္နစ္ဝင္သြားသည့္ ဒီလူႀကီးရဲ့ အားသန္ပံု ။
ညိုခြန္း ေဘးနားမွာ ရပ္ေနေပမယ့္ အဖက္မလုပ္။ သူအလုပ္မွာပဲ အာရံုရိွၿမဲ။အျမစ္နဲ႔ေျမၾကီးကိုပတ္ထားေသာ အိတ္ကို လက္နဲ႔တင္ ဆဲြၿဖဲလိုက္ၿပီး စံပယ္ပင္ကို ပံုစံမပ်က္ယူသည္။ထို႔ေနာက္ ေစာေစာက တူးထားတဲ့ ေျမတြင္းမွာ တၫ့္တၫ့္စိုက္ၿပီးလ်ွင္ အေပၚက ေျမကို ျပန္ဖံုးေနတာက မသိရင္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္စပ္ဆိုေနသလို။
YOU ARE READING
ဂန္တဝင်လူမိုက်ကြီးကို ချစ်ရေးဆိုမည်
Action"မင်း သေချင်လို့လား" "ကျွန်တော် ချစ်ချင်တာပါ" My Own Creation (စကားအသုံးအနှုန်း 16+)🚨 CV photo by Artist-Thin Thin Hlaing
