ေနသာေသာ မနက္ခင္းတစ္ခု။ပြက္ေနေပမယ့္ ဆန္ေစ့မေက်ေသးေသာ ဆန္ျပဳတ္အိုးကို ညိုခြန္းေမႊေနရင္း အခ်ိန္ကို ၾကၫ့္လိုက္သည္။မနက္ ၈နာရီခဲြျဖစ္ေသာ္လည္း တိမ္နက္ ႏိုးမလာေသး။
အရင္ကဆို ညိုခြန္းမႏိုးခင္ ေရခ်ိဳးၿပီးေနၿပီျဖစ္ေသာ တိမ္နက္က ဒီအခ်ိန္ထိ အိပ္တာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ပင္။ကၽြန္းမွာ လ်ွပ္စစ္မရိွတာေၾကာင့္ မီးေသြးနဲ႔တည္ရတာျဖစ္ၿပီး ဆန္ျပဳတ္အိုးကို ေရနည္းနည္းထပ္ထၫ့္လိုက္သည္။ပစ္ထားလို႔ရၿပီဆိုမွ အခန္းထဲဝင္လာလိုက္ေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုးေစာင္ႃခံုထားၿပီး မ်က္ႏွာပဲေဖာ္ထားေသာ တိမ္နက္က အိပ္ေမာက်ေနဆဲပင္။
ညိုခြန္း ခုတင္ေဘးမွာထိုင္လိုက္ၿပီး တည္ၿငိမ္ေနေသာမ်က္ႏွာမွ ႏွဖူးျပင္ထံ လက္လွမ္းလိုက္သည္။ထင္တဲ့အတိုင္း တေငြ့ေငြ့ပူေနေသာ အသားေၾကာင့္ သူရထားတဲ့ ဒဏ္ရာေတြကို ဒီထက္ပိုၿပီး ေဆးထၫ့္ဖို႔လိုေနၿပီ။
ျပတင္းေပါက္မွ မနက္ေနအလင္းေရာင္ျဖင့္ တိမ္နက္ မ်က္ႏွာကို ေငးေမာမိသည္။ဒီလူႀကီးက ေခ်ာေမာတယ္ဆိုတာထက္ မ်က္လံုး၊မ်က္ခံုးနဲ႔ႏွာတံတို႔က ေျပျပစ္ေနတာ။ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူမို႔ ပိုေျပာတာမဟုတ္ေပမယ့္ ပံုအမွန္အတိုင္းဝတ္စားဆင္ယင္တာေတာင္ ခန႔္ညားေနၿပီး အေနာက္တိုင္းဝတ္စံုနဲ႔သာဆို ညိုခြန္း တကယ္ပင္ အသက္ရႉမွားသည္အထိ သေဘာက်မိသည္။
မ်က္ႏွာအစိတ္အပိုင္းတစ္ခုခ်င္းစီကို လက္ညိုးေလးနဲ႔ လိုက္ထိေနရင္း ႃပံုးေနမိ၏။တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ပြင့္လာတဲ့ မ်က္ဝန္းညိုေတြကိုျမင္မွ လက္ကို ျပန္ရုတ္လိုက္သည္။ညိုခြန္းကို ျမင္ေတာ့ တိမ္နက္ ႃပံုးသြားေသာ္လည္း မ်က္ႏွာက အဖ်ားရိွန္ေၾကာင့္ သိပ္မလန္း။
အနည္းငယ္ရွည္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဆံပင္ေတြကို နဖူးအေပၚသို႔ သပ္တင္လိုက္ၿပီး
"ေခါင္းမူးေနလား"
"နည္းနည္း "
"ေရပတ္တိုက္ရင္းနဲ႔ မေန့ကေဆးေတျြပန္ေဆးခ်ၿပီး အသစ္ျပန္ထၫ့္ရေအာင္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲကေစာင့္ေနေနာ္ ကၽြန္ေတာ္ ဆန္ျပဳတ္အိုး သြားၾကၫ့္လိုက္အံုးမယ္"
YOU ARE READING
ဂန္တဝင်လူမိုက်ကြီးကို ချစ်ရေးဆိုမည်
Action"မင်း သေချင်လို့လား" "ကျွန်တော် ချစ်ချင်တာပါ" My Own Creation (စကားအသုံးအနှုန်း 16+)🚨 CV photo by Artist-Thin Thin Hlaing
