အဖဲြ႔သားေတြ စံအိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ အသီးသီးအေဆာင္ထဲဝင္သြားၾကေသာေၾကာင့္ ညိုခြန္း ပါမလာမွန္း ရိုင္းသတိထားမိလိုက္သည္။ေတာင္ေျခလမ္းဘက္ကို လွမ္းၾကၫ့္ေသာ္လည္း အရိပ္အေယာင္မေတြ့။ထို႔ေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးမွာေလ်ွာက္လာေနေသာ တိမ္နက္ေရ႔ွပိတ္ရပ္လိုက္ၿပီး
"ဟိုေကာင္ေလးေရာ"
တိမ္နက္က တစ္ခ်က္သာ ၾကၫ့္ၿပီး ဘယ္ေကာင္လဲဆိုသၫ့္မ်က္ႏွာေပးျဖင့္ ေမးဆက္ျပသည္။
"ညိုခြန္းေလ... အခုထိ မေရာက္ေသးဘူး နင္မေတြ့ခဲ့ဘူးလား"
"မေတြ့ဘူး"
တစ္ခြန္းသာ ေျပာၿပီး စံအိမ္ရဲ့အေပၚထက္ တက္သြားသည္။ရိုင္းက အိမ္ေပါက္ဝကေန ၿခံထိပ္ကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကၫ့္ၿပီး ညိုခြန္းေျဖးေျဖးခ်င္းပဲ ဆင္းလာေနသည္အထင္ျဖင့္ ဆက္မေစာင့္ေတာ့ေပ။
ေနေရာင္လံုးဝ ေပ်ာက္ကြယ္ခ်ိန္ေရာက္သည္။စံအိမ္ရဲ့ ကၽြန္းတံခါးပိတ္ထားေသာ အခန္းတစ္ခုရဲ့မီးအဝါေရာင္ေအာက္မွာ စာအုပ္ဖတ္ေနတဲ့ တိမ္နက္။အခန္းျဖတ္တစ္ခုအေရာက္တြင္မ်က္စိကိုအနားေပးရန္ အခန္းတြင္းေဝ႔ွၾကၫ့္လိုက္ေတာ့ ေခါက္သိမ္းထားေသာ အိပ္ရာတြင္ သူ႔အၾကၫ့္တို႔ရပ္တန႔္သြားသည္။ကၽြန္းသားကႏုတ္ တိုင္ကပ္နာရီရဲ့ လက္တံတိုက (၁၀)ဂဏန္းမွာ။
တိမ္နက္လက္ထဲက စာအုပ္တြင္ အပိုင္း(၂၀)ကေန မတက္တာ နာရီဝက္ေလာက္ရိွေနၿပီ။စာဖတ္အားျမန္တဲ့ သူ႔ဖို႔ မထင္ထားေလာက္ေအာင္ကို ဒီအပိုင္းက ရွည္ၾကာေနျခင္းျဖစ္မည္။ ထိုအခ်ိန္ အခန္းျပင္က တံခါးေခါက္သံေၾကာင့္ စာရြက္ကို ေနာက္တစ္မ်က္ႏွာ လွန္လိုက္ၿပီး
"ဝင္ခဲ့"
အရင္လို ေျခတုန္ခ်တုန္ျဖင့္ အခန္းတံခါးကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းဖြင့္တာမဟုတ္ဘဲ ဒုန္းခနဲ ေဆာင့္ကန္လိုက္တာေၾကာင့္ တိမ္နက္ မ်က္လံုးလွန္ၾကၫ့္လိုက္သည္။ထင္ေနသူ မဟုတ္ခဲ့။
"ညိုခြန္း အခုထိ ျပန္မေရာက္ေသးဘူး နင္သြားရွာေခ်"
"ဘာကိစၥ ငါလဲ?"
ေခါင္းေဆာင္အားကိုးရေသာ လက္ေထာက္ျဖစ္သူနဲ႔ စံအိမ္ကို ဆက္ခံရမယ့္ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေလးေလးစားစား ေျပာရမွာ မလိုဘူးလို႔ သတ္မွတ္ထားပံုရသည္။ခင္မင္ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္သလို ရန္ေဆာင္တာမ်ိဳးလည္းမဟုတ္။ႏွစ္ေယာက္လံုးက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေပါ့ပါးစြာပင္။
ပိန္းရိုင္းက တံခါးေဘာင္ကို မွီကာ လက္ပိုက္လိုက္ၿပီး
VOUS LISEZ
ဂန္တဝင်လူမိုက်ကြီးကို ချစ်ရေးဆိုမည်
Action"မင်း သေချင်လို့လား" "ကျွန်တော် ချစ်ချင်တာပါ" My Own Creation (စကားအသုံးအနှုန်း 16+)🚨 CV photo by Artist-Thin Thin Hlaing
