For You... /KawaBoru

Karanlık

Yalnız uyanmamıştım ve çalınmış içkilerim yoktu. Bir bu güzel hissettirmişti, bir de kollarımın arasındaki Gün Işığı.

Sabah kahvaltımızı yarım şişe viskiyi ikiye bölerek ve yanında da sigara içerek yapmıştık. Sağlıksız bir kahvaltıydı ama zaten dün akşamki seksin yorgunluğu hala üstümüzdeydi ve uğraşasımız yoktu.

Arabama atladığımızda el ele tutuşmuş bir şekilde eski evime yani Naruto ve Sasuke'nin yanına gidiyorduk. Dayımla ve Naruto ile yüzleşmem gerekiyordu. Gerçekleri bir de Sasuke ve Naruto'dan dinlemeliydim.

Rahatlamak için şarkı açtım. Elbette bu kendi yazdığım başka bir şarkıydı.

"Ey protest halkım!
Bana ne yaptın?
İçinizden hiçbirinize ait hissedemiyorum.
Davanıza davam diyemiyorum.
Bilemiyorum, sorun bende mi? Ne yapsam kendimi?
Anlatsam derdimi.
Her yer karanlık. Yarından umudum yok.
Aslında sorum çok ve cevaplar sayfalar dolusu önümde.
Ne kadar görmek istesem de gözümle.
Her yer karanlık... Her yer karanlık.
Hiç ışık yok."

"Ne zaman düşsem bu yalnızlığa,
Kitaplar koştu hep yardımıma.
Binlerce yıl önce mum ışığında,
Kavuşmuşlar insanlar aydınlığa.
Şimdi tüm bu ustalar izlerlerken,
Ve güya tanrılar da bizlerleyken,
Ne yaptık da düştük bu karanlığa?
Sanki uzanıyor ta yanıbaşımdan sonsuzluğa."

"Her yer karanlık. Yarından umudum yok.
Aslında sorum çok ve cevaplar sayfalar dolusu önümde.
Ne kadar görmek istesem de gözümle.
Her yer karanlık... Her yer karanlık.
Hiç ışık yok."

"Yine birilerini kızdırdım, yağıyor üstüme tanrının laneti.
Ne hain, ne katil, ne de hırsızdım.
Tanrınız buysa beyler, yok hiç adaleti.
Protestler, yeni tezler üretirlerken,
Bir şekilde marjinal olalım derken.
Az olmak uğruna yine çoktan oldular,
Adeta koskocaman bir boktan ordular."

"Ne yaptıysam olmadı, hep haksızdım.
Söylemlerim pek çokları için tatsızdı.
Arkamda Titanlar olsa da fark etmez,
Onların gözünde ben hep dayanaksızdım.
Konuştukça gözlerinde düşüyorum.
N'olur ört üstümü anne, çok üşüyorum.
Delirtiyor beni insanların gamsızlığı.
Ne olacak da bitecek bu yalnızlığım?"

"Her yer karanlık. Yarından umudum yok.
Aslında sorum çok ve cevaplar sayfalar dolusu önümde.
Ne kadar görmek istesem de gözümle.
Her yer karanlık... Her yer karanlık.
Hiç ışık yok."

"Karanlığın içindeydim. Seni ilk kez 11 yaşında tanımıştım. Babalarımız yakın arkadaştı ve sürekli birbirlerini ziyaret ettikleri için sürekli birbirimizi görüyorduk. Mutsuz bir çocuktum. Annemi tanımıyordum. Hayatımda anne figürü yoktu ve baba dediğim adam beni sevgisiz ve ilgisiz büyütmüştü. Gördüğüm ilk sevgi kırıntıları da Naruto'dandı. Onun yeri bende bu yüzden biraz daha ayrı. Sasuke sadece Naruto varken bana ilgi gösterirdi ve ben o anları saçma bir şekilde iple çekerdim. Sonra seninle tanıştım. Hayranı olduğum Naruto'nun minik versiyonuydun ve beni ondan daha çok seviyordun. Ben... Karanlıktaydım Boo. Ve sen benim gün ışığımsın. Güneşimsin."

"Babamın ihanetini kaldıramazdım. Tabi yanımda sen olmasaydın. Babam annemi senin babanla aldatmış olsa bile kaçıp sığınacağım tek yer senin yanındı. O gün açıldık birbirimize. Bu yüzden 1 Nisan tarihini hiç unutamam. Keşke babamın ihaneti şaka olsaydı. Ama seninle sevgili olmam da şaka gibi geliyordu. Ve anneme ihanet etmiş gibi hissediyordum. Ne de olsa eşinin onu aldattığı kişinin oğlu ile birlikteydim. Yaptıklarımı ve o akşam söylediklerimi haklı çıkarmaz ama çok pişmanım."

"Biliyorum Gün Işığı'm. Eskide kaldı hepsi. Şuan önümüzde başka bir hayat var. Ve özgür olmak için tek bir seçenek var." Sokağın sonunda görünen evime baktım. Sonra da yan koltuğumda oturan yuvama. "Sadece hesap sormak istiyorum."

"Bu senin hakkın. Arkandayım." Arabayı bulduğum ilk boş yere park ettim ve hızla arabadan indim. Hemen yanına gelip ellerimizi birleştirirken iki ev önümüzdeki eve yürümeye başladık. Sessizdik. Konuşulacak bir şey yoktu.

Kapının önünde durunca kapıyı inceledim. Sevgilimin babası ve ve dayım birlikte bu evde yaşıyorlardı. Naruto boşandıktan sonra ikisi evlenmişlerdi.

Zile sertçe üç dört kez bastım. "GELDİM!" Diye bağıran Naruto'nun sesini duyunca avucumun içindeki eli daha sert sıktığımı fark edememiştim.

Kapı açılınca Naruto'nun gözlerindeki şaşkınlığı anlık olarak gördüm. "Kawaki... Boruto... Bu tesadüf mü yoksa doğum günüm için mi geldiniz?" İçtenlikle gülümsemişti. O hep böyleydi. Sahi, Boruto'nun başta eve gelmek isteme nedeni buydu. Bu gün Naruto'nun doğum günüydü.

"Dayımı görmeye geldim." Dedim kontrol edemediğim ses tonumla fazlaca sertçe konuşurken.

"Ne dayısı? Evde sadece ben ve Sasu-" ağzı bir kaç saniye açık kaldı, ve anladı. O an onunda neler olduğunu bildiğini anladım.

"Nasıl... Öğrendin?" Diye sordu utanç ve üzüntüyle dudaklarını birbirine bastırarak.

"Annem aradı. Yıllar önce beni öldürmediği için ona teşekkür etmem gerektiğini ve bu teşekkürü de parayla yapmam gerektiğini, kumar borcunun fazla olduğunu ve can güvenliğinin tehlikede olduğunu, ayık kafayla kumarı hep kaybettiği için de kendine içki alması gerektiğini söyledi. Bir de 'Sasuke dayına söyle iki aydır bana susma paramı atmıyor. Böyle giderse velayetini alacağım ve şarkılardan kazandığın paraya annen olarak el koyacağım.' Dedi."

Şaşırdığını gözlerinden okuyabiliyordum ama bu his yüzüne yansımadı ve kapıdan çekildi. "İçeri gelsenize, bunlar kapıda konuşulacak konular değil."

Ben bir şey demeden içeri girerken Naruto senin kolunu tutmuştu. "Boruto... Konuşabilir miyiz?"

"Konuşmaya geldim, ama sevgilimin ailesi hakkındaki gerçekler hakkında." Sertçe kolunu çekip kurtardın ve yanıma gelerek koltuğa oturdun.

"Barıştınız mı?" Diye sordu Naruto hala şaşırıyorken.

"Annemden onay aldık ve sonuna kadar arkamızda. Sizden onaya ihtiyacımız yok."

"Size karışamam. Sadece... Özür dilerim tamam mı? Çok aşağılıkça şeyler söyledim. Sinirliydim ve-"

"Sinirin söylediklerini telafi etmez!" Sinirden gözlerin dolmaya başlayınca elini iki avucumun arasına alıp varlığımı belli etmeye çalıştım. "Sırf kocanla birlikte bizi Kawaki'yle bastınız diye ikimizi de küfürler ve lanetler eşliğinde evden kovan ve geri dönmememizi söyleyen- hata olduğumu söyleyen- birisi benim babam olamaz!"

"Olaylara benim açımdan bakmadın. O gün çok sinirliydim. Sırf bana inat yapıyorsun diye düşündüm. Sen benim için hata değilsin sen benim bir tanecik oğlumsun."

"Keşke olmasaydım." Boruto'nun düşüncesi netti.

Naruto dolmuş gözlerini silip burnunu çekince araya girdim. "Sasuke evde, değil mi?"

"Duşta. Birazdan çıkar. İçecek ister misiniz?" Naruto hatalarını telafi etmek istiyor gibiydi.

"Soğuk su." Dedin titrememek için kendini sıkarken. "Varsa bir şişe bira." Dedim bende. Birasız bu günü atlatabileceğimi pek sanmıyordum.

Naruto gözden kaybolurken kolumu omuzuna atıp seni kendime çektim. "Yanındayım. Sakin ol güzelim."

"Her zaman ihtiyacım olduğunda yanımda oluyorsun." Dedin kafanı boyun girintime sokup yüzünü saklarken.

Kollarımı vücuduna doladım ve seni kelimenin tam anlamı ile sarıp sarmaladım. "Yaşam sebebim bu, Boo. Yaşam sebebim bu."

Hadi bakalimmmm baslasin olaylarrrrr 😜