Du-AL [A/B/O]

Epi--8

_Uni_l

"ရှင်း ရှင်း ဟေ့ကောင်ကင်မ်ရှင်း"

ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။
ဆော့ဂျင် ပွဲပြီး၍ အဆောင်သို့ပြန်လာတည်းက ကင်မ်ရှင်းကိုသူ့အနီးအနားတွင်မတွေ့ရ။ သူနဲ့အဖော်လိုက်လာတာရော ဟုတ်ရဲ့လား။

ဆော့ဂျင် ရှင်းကိုမတွေ့သည့်အဆုံး အဆောင်အပြင်ကိုသာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။ အနက်ရောင်လွင်ပြင်တွင် လခြမ်းရေးရေးကွေးနေသလို စိန်ပွင့်တို့သီနေ၏။ ညနက်ဖြစ်၍နှုန်းနှေးသော မီးခိုးရောင်ပေါက်အမျှင်တန်းတို့က ဟိုဟိုဒီဒီ။ သစ်ပင်နှင့်တောင်တို့သာရာဇဂုဏ်မောက်သည့် ဤတောကြီးတွင် သူတို့မျိုးနွယ်စုအပါအဝင် သားရဲတို့ကျက်စားမြူးပျော်ကြသည်။ အရှိကိုအရှိတိုင်းလှစ်ဟပြထားသည့် သဘာဝတရားကြီးကို ဒီနေရာတွင်အပြည့်အဝတွေ့နိုင်၏။

"၁၀၀... ၁၀၁... ၁၀၂... ၁၀၃"

ဆော့ဂျင် လျှောက်လာရင်း လည်ပြန်ကြည့်တော့ သူနေသည့်နေရာနှင့်ဝေးလာခဲ့သည်။ သို့သော် မီးရောင်ဖျဖျထိုးထွက်နေသောထိုနေရာကိုလှမ်းမြင်ရသေးသည်။

"ခြေလှမ်းတွေက သေးလိုက်တာ။
ငါ့ရဲ့မူလပုံစံနဲ့ဆို တောလယ်ရောက်လောက်ပြီ။
ဒီပုံစံနဲ့လျှောက်နေရင် ဝံပုလွေလောကရဲ့ အလှပဂေးတွေနဲ့တူသွားနိုင်တယ် ကျဲကျဲလှမ်းမှ"

စုံရပ်ထားသည့်ခြေနှစ်ချောင်းကို တစ်ချောင်းနှင့်တစ်ချောင်း တော်တော်ကွာကွာကျဲလိုက်ကာ

"၁၀၄...၁၀၅..."

ခြေလှမ်းကျဲလှမ်းရသည်မှာ တကယ်တော့မလွယ်။ လူအသွင်နဲ့မို့ ချွေးကဘုသီးလုံးလောက်ကျသည်။ သစ်ပင်သစ်ရိပ်များသဖြင့် အေးစက်မှုအလေးသာပေမယ့် လေပြေလာရင် နဖူးကနေခြေမကျသည့်ချွေးက သိပ်သိပ်ဝင်သွားသည့် ခံစားမှုကတစ်မျိုးတစ်မည် ခံစားလို့ကောင်းသည်။

"၁၀၆...၁၀၇"

"အဲ့တာဘာလုပ်နေတာလဲ"

နံပါတ်စဥ်တွေရေနေရင်း အရှေ့လှမ်းလှမ်းမှ အသံသဲ့သဲ့ကြောင့် ဆော့ဂျင်လှမ်းကြည့်တော့... သူ...ဂျွန်ဂျောင်ကု။ ဒီညတွင် သူသည်အနက်ရောင်ချည်း ဝတ်ဆင်ထားခြင်းမဟုတ်...အနက်များကြားတွင် ခရမ်းရောင်လေးက ပြေးခနဲ ပြေးခနဲ နေရာဝင်ယူလျက်
အရိပ်မကွယ်ရာ မထင်းတထင်းလရောင်၌ သူနဲ့လိုက်ဖက်ကာ အသရေတင့်နေသည်။
တစ်လှမ်းချင်းလျှောက်လာသူသည် လက်နောက်ပစ်ကာ လည်တိုင်အထက် မေးရိုးထင်းထင်းတွေက မာန်တစ်ခု အရှိန်အဝါတစ်ခုကိုဖော်ပြနေဟန်။ ငယ်ဂုဏ် ဖော်ချင်နေသည့် မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလက်လက်တွေကတော့ ချွင်းချက်ပေါ့လေ။ ပါးလျက်လျက်နှုတ်ခမ်းတစ်စုံက စကားရည်တွင်ကျွမ်းကျင်အဆင့်ဖြစ်မည်။