სასჯელი

-10-

-არიანას თვალთახედვით-

როგორც კი ჩემს ბავშვობის სახლს მივუახლოვდით ჩემში ნერვიულობამ უფრო იმატა..

არიანა: ქრისტიან.. არ შემიძლია..

ქრისტიანი: პატარავ, ყველაფერი კარგად იქნება. მეც და შენც კარგად ვიქნებით.

არიანა: ..კარგი..

ქრისტიანი: მენდე, როდესაც ამას ვამბობ.

არიანა: მადლობა ქრისტიან..

ერთმანეთს ვაკოცეთ..

ქრისტიანი: ახლა შენი მშვენიერი საჯდომი ასწიე და შიგნით შევიდეთ.

გადავიკისკისე და ისე მოვიქეცი როგორც მითხრეს.

კარებამდე ხელიხელ ჩაკიდებულები მივედით, შემდეგ კი ქრისტიანმა დააკაკუნა.

...

კარები გაიღო თუ არა დედა მომვარდა და გაგუდვამდე მეხუტებოდა..

არიანა: დედა ჰ..ჰაერი.

მარგო: ბოდიში. Aww, მოდი დამენახე ჩემო პატარავ.

ხელები ამაწევინა და ამხედ-ჩამხედა.

არიანა: შეიძლება შემოვიდეთ?

საბოლოოდ ქრისტიანიც შენიშნა და ორივეს გაგვიღიმა. მაგრამ ვღელავ, დედაჩემი ასეთი არაა..

მარგო: რა თქმა უნდა, შემოდით.

მისაღებ ოთახში შევედით. მე ისევ ქრისტიანის ხელი მეჭირა.

აარონი: ტყუპოო!!!

ჩემთან გამოიქცა, ხელში ამიტაცა და დამატრიალა..

გადავიკისკისე..

არიანა: აარონ დამსვიი!! დამაგდებ!!