K.O. OKULU

3.BÖLÜM

Daha öncede bahsettiğim gibi korku duygusunu gerçekten sevmiyorum. Bir de beklenmedik olayları. Tabi bu bahsettiğim beklenmedik olaylara sürprizler dahil değil. Benim bahsettiğim olaylar daha çok olumsuz yönde olanlar. Bir sürpriz karşısında insanlar mutlu olur illaki. Hatta eğer güzel bir şey olacaksa bunun kendilerinin haberleri olmadan sürpriz şeklinde olmasını isterler. Ancak kötü bir şey olmasını istemezler. Eğer olacaksa da olacak olan şeyi bilmek isterler ki buna göre bir yol çizmeyi düşünürler. Tam şu anda ise bunu istiyordum. Daha önceden bilmeyi. Şu anda beklenmedik olan bu olayları yaşamak bütün vücudumun dengesini sarsmıştı.

Silah patlamasının sesi ile gözlerim kapanmıştı. Acı çekme sesi duyuldu. Bir dakika bir dakika bu Alkım'ın sesi değildi. Gözlerimi açıp Alkım'a baktığımda gayet iyi olduğunu görünce rahatlayarak derin bir nefes vermiştim. Ancak Alkım'ın baktığı yere baktığım zaman bu kısa sürmüştü. Çünkü şu anda tam karşımda yere yığılan bir beden vardı.

Hemen o kişinin arkasına baktığımda ise Bilnur'u görmeyi beklemiyordum şahsen. "Dua edin bu sabah müdürün odasından bu silahı bulup almıştım. Yoksa ikinizde çoktan ölmüştünüz" Nefes düzenim bozulmuştu neredeyse. Yerler hep kana bulanmıştı. Resmen gözlerimin önünde yere yığılmıştı. Alkım Bilnur'a teşekkürler ederken ben hala andan çıkmaya çalışıyordum. Fakat bu epey bir zordu. "Hadi içeriye geçin" Önünde ki bedeni gösterip "Onu halledip gelirim bende" Bilnur'un bu dediğine anlamsızca bakmıştım. Bunlar nasıl bu kadar sakin kalabiliyordular? Alkım içeriye doğru ilerlerken bende hemen peşinden gittim tabi ki.

Çoğu kişi bir yerlere yaslanıp çoktan uyumuştu bile. Bende kendi takımımın yanına gidip yanlarına oturdum ve başımı duvara yaslayıp kendimi uykuya bıraktım.

2.GÜN

"Güneş hadi kalk. Nasıl bir uyku bu. Uyansana hey" Kulağımın dibinden gelen sese içimden lanetler yağdırdım. Bütün hafızam yerlebir olmuştu. Düne dair anıları hatırlamaya çalıştığımda hatırladığım şeyler ile elimi alnıma attım ve bir kere daha lenatler yağdırdım. Lanetlerimsiz bir hiçtim. Gözlerimi yavaşça açtığımda Ahu tam dibimde şaşkın bir şekilde bana bakıyordu. "Gerçekten uykuna hayran kaldım. Hadi kalk kahvaltıyı hazırlamışlar." Yavaşca ayağa kalktığımda belim aşırı ağrıyordu. Etrafa baktığımda herkes mutfaktan tabağını alıp oturup yemeğini yiyordu. Ahu'ya dönüp "Yüzümü yıkayıp geleyim. Sen ye" diyerekten oradan uzaklaşıyordum ki kolumu tutup durmama sebep oldu.

"Tamam ama dikkatli ol. Hemen gel" Başımı sallayarak onay verdim. Lavaboya gittiğimde hemen yüzümü yıkadım. Bir süre kendim ile bakışırken dalmıştım. Gözlerimin altında dikkatli bakıldığında karartılar vardı. Saçım hep dağılmıştı. Bileğimde ki toka ile alelade bir topuz yapıp elimi yıkadım. Tuvalet kapılarından birinin açılmasını duymam ile oraya döndüm. Gördüğüm şey karşısında şok oldum. Diğer sınıflardan bir kız kırık bir camı elinde tutuyordu ve bileği kanıyordu. Bileğine bakmamaya çalışarak hemen yanına gidip elinden camı aldım. Sanki hayattan bağı kopmuş gibiydi. Bana bakarak konuşmaya başladı. "Bunu ben yapmadım. O yaptırdı. Ben yapmadım" Bunu tekrarlayıp duruyordu. "Kim yaptırdı? " diye sorduğum anda kaşları çatıldı ve yüzüme baktı. "Ne oluyor?" Ellerindeki sızıyı hissetöiş olmalı ki bakılını oraya çevirdi. Bileklerini gördüğünde ise gözleri kocaman olmuştu. "Bu nasıl oldu? Hiç bir şey hatırlamıyorum. Ne yaptım ben" Kendinde değil gibiydi. "Tamam sakin ol gel elini yıkayalım" diyerek onu lavaboların önüne getirdim. Duvarda asılı olan ilk yardım kutusunu elime aldım. O elini yıkadığında kesik kısmı dezenfekte edip güzelce sardım. Kendime gelmek için kendi enseme ve yüzüme de su vurduktan sonra birlikte diğerlerinin yanına geçtik.

Kantine girdiğimiz zaman herkes bize bakıp şaşkınca yanımıza doluşmuştu. Ben hemen olaya dahil olduğum kadarı ile anlattığımda ise herkes benim gibi aynı şeyi merak etmişti. 'O kişi kimdi?' Ancak yine yanıt alamamıştık. Herkes kendi masasına geri dönünce bizde Ahu ile masamıza oturduk.