Mafya Kız

...1...

Günlerden pazartesi idi günlerin en yoğun günü idi pazartesi Alev Kara kaya her zamanki gibi siyah takım elbisesi belinde üzerine stciker yapıştırdığı silahı saçları orta uzunlukta siyah salık tı kulağında siyah şık zarif küpeleri ayağında siyah topuklular vardı. Her zaman ki gibi koltuğunda oturuyordu.                     

Etrafında korumalar şirketi izliyordu. Her  ne kadar Mafya da olsa Alev'in şirketi vardı. Yılar önce ölen anlamsız bir şekilde dosyası kapatılan babasından kalma idi.
Ama Alev  o şirketle nerdeyse hiç ilgilenmiyor' du şirketin başına adamlarından iki kişi yerleştirmişti
Kendisi ve adamları popüler di heryerde aranıyor lar 'dı  ama o Alev Kara kaya idi, herkesi kıvrak zekası ile yanıltır manipüle ederdi .

Polisten saklı bir şirketi daha vardı. Alev 'in genellikle hep orda olurdu. Polis bunu biliyordu ama sesini çıkaramıyor,du. Para,para herşeydir biraz parayla polisi bile bastıra biliyor. Du ama bazı polisleri hayla onu arayan iki milyon dan fazla polis vardı. Ama Alev Kara kaya hep planlı hareket ederdi. Karşı tarafın herzaman ne hamle yapacağını bildirdi. Heryerde adamları vardı. Gerek gizli gerek gizsiz.

Alev Kara kaya yirmi dört yaşında oğlak Burcu olan bir kadındı Alev bundan onbeş sene önce normal bir hayatı vardı. Babası zengindi şirket,i  vardı. Babası ile sözde iş arkadaşı olan Arif Soykan ile ortaktı babası baya uzun zaman önce böyle devam etmişti bu birgün yine her zamanki gibi normal di Arif bey şirket de işleri yanlız halledemiyorum. Lütfen gelebilir misin diye arayıp babamı çağırmıştı. Babam da o gün bana söz vermişti oyun oynamayı alnımdan öpüp "söz Kızım geldiğim,de oynarız "

Diye söyleyip evden çıkmıştı . O gün saat çok geç saatlere geliyor,du sabaha kadar onu beklemiştim. Ama o değil ölü haberi gelmişti...

Annem çok araştırmak istemişti ama polisler birşey saklıyor, muş gibi dosyayı apar topar kapatmışlar,dı
Ben o gün sadece babamın sözü kalmıştı kulaklarım,da gece onun odasına girip gömleklerini öpüp sarılıyor,dum ufacık bir çocuk herzaman karanlık odada kalır,mı
Annem babamın arkasından delirmiş idi beni hiç önemsemez , herzaman azarladı.

Yanına yaklaştırmaz benimle konuşmazdı hep bir mesafe,si vardı bana ama bu babam ölünce iki katına çıkmıştı. Şimdilerde onun yüzüne bile bakmıyor,dum sadece eline adamlarım,ile para yolluyor,dum. Başka hiç bir iletişim yoktu aramızda.

Evet göründüğü gibi hiç bir ailem yoktu bir kardeşim, de yoktu en çok ta bu yaralıyor,du beni belki bir kardeşim olsaydı bu kadar yalnızlık çekmiyecektim ama nafile artık yalnızlık ben olmuştum...

İnsanlar yalnız biri deyince ben akla gelirdim. Her kes özenir,di neye? Bu saçma şeye mi? Evet öyle olurdu. Sizin acı çektiğiniz birşey başkasına havalı gelirdi. Ama artık hiç acı çekmiyor,dum artık yalnızlık benim zevkim olmuştu...

Hani derler ya insanlar çok gülen insanlar acı çeker peki artık çektiği acıdan dayanamayıp gülme duygusunu kaybedenler ne yapsın? Tabi bu çok umrularında  değildi insanlar saklanan şeyi görür açıkça net olan şeyi değil.

Suskun çok konuşmayan gülmeyen ağlamayan hep ciddi ifadesi suratında olan biri denilince akar sular dururdu herkes bu Alev Kara kaya derlerdi dünya adımdan korkardı büyük bir Mafya idim tabi mafya diyince insanın aklına şerefsiz biri gelir ama en azından ben öyle biri değildim. Eğer öyle biri olsaydım. Bu kadar sevenim olmazdı. Gerçi her sevilen malın arasında sevmeyen de çok olurdu.

Peşimde çok polis vardı. Gerçi dizide arka fona koyulan müzik gibi hiç bir etkileri yoktu arkada yer dolduruyor lardı. Ama yalan yok birtane polis takmıştı beni kafaya o gün sağ kolum
Murat biraz daha geç gelseydi kellem gitmiş,ti.

Ama ne olursa olsun insanın nefsini doyurmak çok kolaydır. Eğer çok birşey yoksa boş verirdik. Ama bizi yakalamaya çalışan polislerle biraz para ile geçiştirir olmasa tetikler çekilirdi.

Evet boş bir hayatım vardı. Şirkete sağ kolum Murat ,la çok konuşmasak ,ta aramızda bir muhabbet vardı. Murat,ı severdim. Delikanlı çocuktu birgün depo basmaya gittiğimiz,de beni adamın biri elimi kelepçelemişti. Ben arkada iken yanıma gelip kelepçe yi kırmıştı. Hiç konuşmamış, tık o gün taaki arabayla gideceğimiz zaman ben arabada oturur Ken göz göze gelmiştik. Ona kaş göz yaparak bin arabaya demiştim işte o gün bu gündür sağ kolum dur kendisi onu severdim.

Biz hep sessiz idik konuşmazdık onu bu yüzden severdim. Benim gibiydi veya olmaya çalışıyordu. Diğer elemanlarım sorgular dı. Ama bu direk kime dalıyoruz derdi seviyorum bu çocuğu. Şirkete boş kaldıkça arada muhabbet ederdik . Beni o gün neden kurtardın falan filan onunda benim gibi bir ailesi yoktu gerçi bizim şirkette ailesi olmayana yer yoktu .  Biz  aile,idik ama aile çok da iyi birşey değildi arkada düşündüğün biri yoktu rahattın yani bu yüzden kendimi şanlı hissediyorum. Arkada burakıcağım kimse yoktu veya başkalarının zarar vericeği.

Hiç tadmamış, tım o duyguyu kimse için uğruna öleceğim kimse düşünmemiştim. Veya ona birşey yapacaklar diye endişelendiğim kimse yoktu . Olmazdı, da zaten.

Şirkete bide sol kolum vardı. Murat Yokken işimi görürdü Nergis akıllı kızdı ama ona Murat kadar güvenmezdim o adam ayarlar dı sekleterim gibi bir şeydi. Ve yine  şirket odanın camlarından batan güneşin ışığı vuruyordu. Ve yine içimi anlamsız bir hüzün kaplıyordu sahi nerden geliyordu bu hüzün kaynağı falan mı vardı? Herşeyin belirsizliği gibi buda bir bilmeceydi...