Demir: İkimizi de mahvettin.
Aleda: Aşkta her şey mübahtır sevgilim.
_____________
Aleda: Eski sevgilime yakışıklı çocuk anlatamayacaksam ben niye yaşıyorum!
_____________
Demir:Aleda,
Aleda: Hıı
Demir: Şu hallerin var ya,
Demir: Ölüyorum kızım sana...
İlk önce önceki bölüme bakın isterseniz çünkü bildirim gitmemişti. Okumamış olabilirsiniz🥺
Merhabalar efendimmm😽 Üç ay gibi bir süre sonunda yeniden birlikteyiz(bana kızmayın 🥺) Üç bölüm içime sinmediği için yazıp silmek zorunda kaldım. Bu bölüm inşallah olmuştur, inşallah beğenirsiniz 🥺🤍
Lütfen oy ve yorum yapmayı unutmayınız. ( Bu sayede etkileşim kazanabiliyoruz, kitabımızın büyümesini istiyorsanız pamuk eller cebe✍️)
Bu bölümle birlikte 55k oluyoruz, NASIL GÜZEL BÜYÜDÜK BÖYLE YAAA
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Seni saklayacağım inan Yazdıklarımda,çizdiklerimde Şarkılarımda,sözlerimde Sen kalacaksın kimse bilmeyecek Ve kimseler görmeyecek seni, Yaşayacaksın gözlerimde
Özdemir Asaf
'sen ağlama 'badem
________________________
Gözlerimin içindeki ışığa baktığımda eskisi gibi parlamadığını görüyordum. Parmaklarım gözaltımdakimorluklara usulca dokunurken, morlukların bedenimden daha çok ruhumu etkilediğini biliyordum. Yapabilir miydim bilmiyordum. Hayatım boyunca böyle bir meslekle baş edebilir miydim bunu dahi bilmiyordum. Ben şu an da hiçbir şey bilmiyordum.
Yorucu saatlerin ardından acile gelen trafik kazasıyla gecenin yarısını bitirmiştik. Ellerimin arasında bir bebek ölürken nasıl mücadele ettiğimi hatırlıyordum. Onun küçük kalbini ağlayarak çalıştırmaya çalıştığımı, saatlerce uğraştığımı, ve sonrasında yan sedyede bebeğini izleyen annesinin acı çığlıklarını...
Ve daha sonra babasının benim üstüme saldırmasını, saçlarımı yolmasını, yüzüme attığı tokatları , vücudumun belli yerlerine attığı tekmeleri hatırlıyordum.
En acısı da kendimi koruyamamıştım. Çevredeki kimse beni o adamın ellerinden kurtaramamıştı. Aynadaki yansımama baktığımda gördüğüm kadın acınası bir haldeydi. Çok sevdiği sarı saçları koparılmış, dağılmıştı. Elmacık kemiğinin üzerindeki morluk,dudağının üzerindeki kan ile berbat duruyordu. Vücudumdaki morlukları ve hissettiği onca acı... Aynada kendisine bakan o kadın acınası duruyordu. Ağlamıyordu. Ağlamayacaktı.
Gözlerim üzerimdeki kan dolu beyaz üniformama kaydı. Alayla gülümsediğimde kafayı yediğimi hissediyordum.
Bunun için miydi? Onca çaba onca emek bunun için miydi? Dayak yemek için miydi?
Soyunma odasında usulca yere oturmuş bir şekilde aynada kendimi seyrederken dışarıdaki sesleri duyuyordum.. Bağırış, çağırışlar... Hastane koridorları cehennem yerine dönmüştü. O sessiz ölüm kokan hastane koridorları hiç olmadığı kadar sesliydi. Benimle birlikte birkaç arkadaşıma daha saldırdıklarını biliyordum. Herkes müşaade altına alınırken ben kaçmıştım.
