" Gold & Pink & Kim " [ Completed ]

( 22 ) Final [ Unicode]

Unicode

နေ့လည်ခင်းမှာ ကြားနေရတဲ့ခပ်စူးစူးဖုန်းသံ.. မျက်လုံးသေတွေနဲ့လှည့်ကြည့်မိလိုက်သည်.. သူ့လက်တစ်ကမ်းကခုံပေါ်မှာမြည်နေတဲ့ ကြိုးဖုန်း.. လျစ်လျူရှူ့လိုက်သည်.. တစ်ကြိမ်, နှစ်ကြိမ်, သုံးကြိမ် မြှောက်ကနေ လေးကြိမ်, နောက်ဆုံးငါးကြိမ်မြှောက်မှာ ဖုန်းဒိုင်ခွက်ကို နားမှာကပ်လျက်ကိုင်ထားလိုက်သည်.. ရုပ်သေးရုပ်ကလေးလိုပြုမူကာ မည်သည့်စကားမျိုးနဲ့မှလည်းမမေးမြန်းမိပေ..တစ်ဖက်ကခဏကြာတော့ အသံတစ်ခုထွက်လာလေသည်..

" ဟယ်လို... "

ပြီးမှ

" Kim " ဆိုတဲ့ အမည်နာမတစ်ခုကို လှုပ်လှုပ်ရှားရှားအသံနဲ့ခေါ်လိုက်လေသည် ..အသည်းထဲရုတ်ချည်း အေးစိမ့်ပြီးငြိမ်သက်သွားလေသည်..

အဲ့ဒီအသံက လွန်ခဲ့တဲ့ကာလတစ်ခုလုံးမှာပျောက်ဆုံးနေခဲ့ပြီး သူအကြားချင်ဆုံးဖြစ်ခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အသံ..

နှလုံးခုန်သံတွေမြန်လာသလို ခန္ဓာကိုယ်ဟာရုတ်ချည်းတောင့်တင်းသွားပြီး လှုပ်ရှားဖို့ခက်သွားလေသည်.. မျက်တောင်ခက်ဖို့မေ့နေပြီး ပါးစပ်ကိုလှုပ်ရှားဖို့မေ့နေခဲ့သည် ..နှလုံးရပ်သွားတာလား..

တီ 💢

တစ်ဖက်ကဖုန်းချသံကြားသွားမှ ချက်ချင်းအသိပြန်ဝင်လာပြီး စကားစပြောမိသည်..

" ဘယ်...ဘယ်သူ..ဘယ်သူလဲ? "

" ဘယ်သူလဲ? "

ထိုအခါတုန်ရီနေတဲ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ ခုနကဖုန်းနံပါတ်ကို ပြန်နှိပ်ကာ ကတုန်ကရီခေါ်ဆိုလေသည် ..ဖုန်းဝင်ပေမဲ့ မကိုင်တော့တဲ့ ဖုန်းကို အထပ်ထပ်ခါခါခေါ်ရင်း ကနာမငြိမ်တော့တဲ့စိတ်ကြောင့် အကြမ်းပတမ်းလုပ်မိကုန်သည်မှာ ဖုန်းကြိုးတွေပါပြုတ်ထွက်ကုန်တဲ့အထိ.. ပြောသူမရှိတော့တဲ့ ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း

" ပြန်..ပြန်ကိုင်စမ်းပါ! ! "

" ကိုင်စမ်းပါ! ! မြန်မြန် "

" အားး! ! ဘယ်သူလဲ !! "

ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်ဖြစ်ရာကနေ နေလို့မရတော့တဲ့စိတ်က သွေးထဆူပြန်သည်.. အခန်းထဲမှာ ဖုန်းတစ်လုံးကိုမဲ၍ အော်ဟစ်ကာ ထသောင်းကျန်းမိပြန်သည် ..ဘာလဲ ထပ်ပြီး စိတ်ကူးတွေဘဲလား ဘာလဲ.. ထပ်ပြီး မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် ကယောင်ကတမ်းထပ်ဖြစ်ပြန်တာလား..