Chapter 2 (When time come back)

2.8K 95 3
                                        

Unicode

လည်ပင်းတစ်လျှောက်မှာ ဖြတ်စီးနေတဲ့နာကျင်မှုလှိုင်းများ.....

ထိုလှိုင်းတွေနောက်မှာခိုင်စီးမြောနေရရင်း လှိုင်းလေးတွေကငြိမ်သက်သွားလေရဲ့။

ခိုင့်နာကျင်မှုတွေလည်းလျော့သွားပြီး....ခိုင့်ရဲ့အဆုံးသတ်ကိုကြည့်ရန် အားတင်းလိုက်သည်။

ခိုင်မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တော့ ခိုင့် အခန်းထဲမှာ.... ခိုင် ခိုင်မသေသေးဘူးလား ခိုင်ကိုယ့်ကိုကိုယ်သတ်သေလိုက်တာသေချာပါတယ်....

"ဟဲ့ ခိုင်ကလျာ! နင်မထနိုင်သေးဘူးလား!"

အမေ့ရဲ့အသံ ခိုင့်အမေရဲ့အေးစက်လှတဲ့အသံ...

"နင် ငါတို့ကိုကျေးဇူးဆပ်နေတာလားဒုက္ခပေးနေတာလား နင်အိမ်ကိုပြန်လာတာသုံးလရှိနေပြီ ငါတို့နင့်အကောင်စီမှာ ဒုက္ခ မရောက်ချင်ဘူး။မပြန်ရင်လည်း အဲ့ဒီအိပ်ရာပေါ်မှာပဲသေလိုက်တော့။  ''

ဒီလိုအေးစက်စက်စကားတွေကိုခိုင်ကျင့်သားရနေပါပြီ ခိုင်ကသူတို့အိမ်ထောင်မှာ မလိုချင်ဘဲရခဲ့တဲ့ကလေး..ခိုင့်ညီမကတော့ အစစအရာရာ အချစ်ခံရတဲ့သူ...

သူမရဲ့အမေကတော့ အခန်းတံခါးဝမှာလက်ပိုက်ထားပြီး သူမအား မျက်မှောင်ကျုံ့ကာကြည့်လျက်။

''အော် နင့်ကိုငါပြောရအုန်းမယ် နင့်ယောကျာ်း မြန်မာ ကိုလာတော့မယ်လို့ပြောတယ်။ နင်ဒီတစ်ခါသူ့စီမှာပြဿနာရှာပြီး​မြန်မာကို ပြန်မလာနဲ့ ငါတို့လည်းနင့်ကြောင့်ဒုက္ခမရောက်ချင်ဘူး အရှင်းဆုံးပြောရရင်.....တစ်သက််လုံးငါတို့စီပြန်မလာနဲ့။  ''

ခိုင့်အမေ ပြောနေတဲ့စကားလုံးများအား သူမ မကြားပါ။
သူမရဲ့အတွင်းစိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းပေါင်းမြောက်များစွာ....

ခိုင်...ခိုင်က သူ့ကို ကိုယ့်ကိုကိုယ်သတ်သေမယ်လို့ခြိမ်းခြောက်ပြီး မြန်မာကိုပြန်လာခဲ့တဲ့အချိန်ကိုပြန်ရောက်နေတာပဲ.... ခိုင်အချိန်နောက်ပြန်ရောက်လာတာပဲ!

Dear my foreigner husband (ချစ်ရပါသောပင်လယ်ရောင်မျက်လုံးပိုင်ရှင်လေး)Where stories live. Discover now