Sean's Adorer (Complete)

Epilogue

SA°35°

"Bae...ဘာလုပ်ချင်လဲ။ ဘာစားချင်လဲ...ကိုယ့်ကိုစကားပြောပါအုန်းကွာ.."

စားရတဲ့ကလေးက ပိုငတ်ကြီးကျဆိုသည့်အတိုင်း တစ်ညလုံးတင်မဟုတ် မနက်ခင်းထိပါ အလွတ်မပေးသည့် ဉီး။ညစာပါလွတ်သည့်အပြင် မနက်စားနှင့် နေ့လယ်စားကို ပေါင်းစားရတဲ့ သူ့အဖြစ်...အရပ်ကတို့ရေ ကြားလို့မှကောင်းသေးရဲ့လား။ အခုမှ ယုန်ပေါက်လေးလို နှာခေါင်းတရှုံရှုံမျက်နှာကလေးငယ်လို့ လာချော့နေတာသူကြီးကို...မကျေနပ်နိုင်ပါဘူး။

"အခန်းအသစ်ဖွဲ့မယ် ဉီး အဲ့အခန်းမှာနေ။ ငြင်းမယ်မကြံနဲ့နော် မြေခွေးသား စားချင်နေတာ! "

လမ်းတောင်မလျှောက်နိုင်တဲ့ သူက ယခု ခုတင်ဘောင်ကို မှီလျက်ထိုင်နေရတယ်။ အသံတွေဝင်သည်အထိ...တကယ့်ကို လူကိုအလွတ်မပေဘူး။

"ကိုယ်က baeမရှိရင် အိပ်မပျော်ဘူးလေ...မြေခွေးသားထပ် ဝက်သားကပိုစား...မပြောတော့ပါဘူးကွာ"

မျက်စောင်းလေးက ဒိုင်းကနဲပစ်လာတာမို့။ ဝက်သားစားမည့် အရေးကိုအတွေးထဲက ခဏတာ ဖျောက်ပစ်လိုက်ရသည်။ သူကလည်း သူပဲ baeတောင် မထနိုင်သည်အထိ ယုယမိသွားတာ...နည်းနည်းလေး လက်သန်းလောက်လေး လွန်သွားသလိုပဲ။

"Bae ခွေးမွေးချင်တယ်ဆို အဲ့တာခွင့်ပြုမယ်"

အစက သူ့ထက် ခွေးလေးကို ပိုဂရုစိုက်မှာစိုး၍ အိမ်ကိုခွေးတစ်ကောင် ကြောင်တမြီးမှ မဝင်စေခဲ့။မဟုတ်ရင် သူ့မှာခွေးကိုသဝန်တိုရမဲ့ ဘဝရောက်လိမ့်မယ်။ အခုတော့ မင်းသားလေး စိတ်ဆိုးပြေဖို့အရေး၊ သူလည်းဝက်သားစားရ...အဲ့...မပြောတော့ပါဘူး စကားတွေ အများကြီးပြောရင် အမှားတွေပါလိမ့်မယ်။

Baeကိုမြင်တာနဲ့ ရွာထဲက ကလေးတစ်သိုက်က ပေါက်စီကောကောဆိုပြီး သူ့အပိုင် ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွေကို အာဝါး ပေးတာကြောင့် သူ့မှာ အိမ်အပြင်တောင် မထွက်ခိုင်းခဲ့..အခုတော့ ဟင်း..Bae စိတ်ဆိုးပြေမို့အရေး ဒို့အရေးပဲ..

"တကယ်လားဟင်..."

မျက်လုံးလေးတစ်လက်လက်နှင့် ချာတိတ်သည် ခွေးမွေးရမည်ဆိုတော့ ပျော်နေဟန်...