Workaholic | Koebie

12. Opluchting

Koen
Met zenuwen in mijn maag sta ik voor het kantoor van mijn broer. Nadat ik bij Robbie uitgehuild had, hadden we een goed gesprek gehad over mijn werksituatie. Het hebben van twee bedrijven op mijn naam word en is me te veel, dat is me de laatste tijd wel duidelijk geworden. 

Het duurde een paar uur, voordat ook ik in begon te zien dat het zo niet meer langer doorkon. Het wegdoen van één van mijn bedrijven voelde alsof ik één van mijn, niet bestaande, kinderen zou wegdoen; onwerkelijk. 

Toch viel na een uur of vier die beslissing wel. Advocatenkantoor van Heest zou niet langer meer van mij zijn, maar van mijn broer; Bram. Hij werkt al voor het bedrijf en zou perfect in mijn functie passen, maar dan moet hij het wel willen. 

En dat is nou net wat ik hem wil vragen. 

Ik klop op zijn deur en al snel hoor ik zijn stem, die me vertelt dat ik binnen mag komen. Ik loop naar binnen en ik ga zitten in de stoel tegenover hem. Zijn kantoor heeft wel wat weg van de mijne, enige verschil is de grootte. 

"Vertel," zegt hij. Ik zucht diep uit, dan gooi ik het nieuws eruit. "Ik wil dat je dit bedrijf van me overneemt." 

Zijn ogen worden groter en zijn mond valt lichtelijk open. "Meen je dat?  

Ik knik. "Het word me teveel. Ik wil minder gaan werken en mijn focus op Ikwiltegoed leggen. Ik vind jou de geschikte persoon om dit bedrijf over te nemen," leg ik uit. 

Hij knikt langzaam en lijkt het nieuws tot zich te nemen. "Dat wil ik wel," zegt hij dan. Een kleine glimlach van opluchting betreed mijn gezicht. "Mail me alle details door, dan tekenen we morgen het contract," zegt hij. "Doen we." 

Hij staat op, waarna ik volg en hij trekt me in een knuffel. "Ik ben trots op je, broer," fluistert hij. "Dankje," fluister ik terug. 

Ik voel twee klopjes op mijn rug, voor hij terugtrekt. 

"Dus, die Robbie?" Grijnst hij dan. Ik schud lachend mijn hoofd. "Oh god." 

"Hij heeft wat met je gedaan, hé?" Zegt Bram dan. Ik knik. "Denk het wel ja. Het is gewoon heel gezellig met hem." 

"En verder?" 

"We hebben gekust," beken ik zacht. Bram laat een ietwat vrouwelijke gil los, waarna ik hem een stoot tegen zijn arm geef. "Wat schattig," grijnst hij. 

"Ja, ja, erg schattig," lach ik, "als je het niet erg vind, ga ik nu weg."

Ik draai me om naar de deur. "Ja, veel plezier bij je lover!" Roept Bram me nog na. Ik moet lachen. Wat een figuur. 

Ik verlaat het kantoor, wat morgen niet langer meer de mijne is, en ik stap mijn auto in om naar Robbie toe te rijden. Ik had hem beloofd hem op te zoeken, nadat het gesprek voorbij was, om hem te vertellen hoe het gegaan was. 

Zijn deur staat open, had hij me via Whatsapp laten weten, en dus loop ik zo naar binnen. Ik doe mijn schoenen uit, gooi mijn tas onder de kapstok en ik trek mijn jas uit, dan loop ik de woonkamer binnen. Robbie zit midden in een potje FIFA, maar hij legt zijn controller aan de kant als hij doorheeft dat ik binnenkom. 

"Hey, hoe ging het?" Vraagt hij. Ik plof naast hem op de bank, meteen slaat hij zijn armen om me heen. "Goed," glimlach ik, "Bram was erg verbaast, maar hij wilde het overnemen." 

"Wat goed!" Zegt Robbie. Op zijn gezicht kan ik zijn trots voor me aflezen. Het is zo lief. Hij legt zijn hand op mijn wang en hij komt dichterbij, dan geeft hij me een kus. Hij wil wegtrekken, maar ik beweeg met hem mee, om aan te geven dat ik meer wil. Ik vraag om toestemming met mijn tong en verander de kus dan in een zoen, als hij me die toestemming geeft. 

"Ik hou van je, Robbie," zeg ik als de zoen voorbij is. 

"Ik hou van je, Koen," zegt hij terug, waarna hij zijn lippen weer op die van mij drukt.