Workaholic | Koebie

13. Eind goed, al goed

Koen
Het is een klein maandje later. Inmiddels is het advocatenkantoor volledig Brams verantwoording. Heerlijk, vind ik het. Ik werk inmiddels vier dagen per week bij Ikwiltegoed en de rest van mijn tijd spendeer ik thuis of met Robbie. We wisselen onze huizen af. De ene keer ben ik bij hem en de andere keer is hij bij mij. 

Met het geld dat ik verdient had met het advocatenkantoor, heb ik geïnvesteerd in een kantoor voor Ikwiltegoed, dichtbij het centrum van Utrecht. In Amsterdam was niks te krijgen, helaas, dus is er besloten om verder te zoeken in Utrecht en met succes; het is een prachtig gebouw op een prachtige locatie. 

Het kantoor boven die van ons is van het bedrijf Bankzitters. Een productie bedrijf wat door drie jonge gasten gerund word. Matthy, Milo en Raoul zijn drie goede jongens die ik de afgelopen weken heb leren kennen. 

In mijn ooghoek zie ik iemand binnen komen lopen, wat mijn aandacht pakt. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht als ik zie wie het is; Robbie. Hij loopt naar me toe. Ik schuif mijn bureaustoel naar achter en ik open mijn armen. Hij komt op mijn schoot zitten. "Mijn vriend," grinnik ik zachtjes. Hij schudt lachend zijn hoofd. "De jouwe inderdaad." Hij drukt een klein kusje op mijn lippen. 

Gisteravond heb ik hem meegenomen op date en hebben we onze relatie officieel gemaakt. Het voelt nog wat onwerkelijk dat hij echt de mijne is, maar het voelt tegelijk zo goed. 

"Bankzitters zoekt nog een boekhouder," gooi ik dan op. Ik zie meteen dat het zijn aandacht pakt. "Oh?" Geïnteresseerd kijkt hij me aan. "Parttime, met de optie om thuis te werken," vertel ik, "ik zou je met liefde ritjes van en naar kantoor willen geven." Ik heb de poster aandachtig gelezen toen ik hem voor het eerst zag hangen, omdat het me deed denken aan Robbie. 

"Ik ga even buurten bij je buren, zo terug," glimlacht hij. "Is goed," knik ik. 

"Ik ben trots op je," vertel ik hem, voordat hij wegloopt. Hij draait zich weer terug naar me om. Lichte blosjes zijn op zijn wangen te herkennen. "Ik ben ook trots op jou, lieverd," zegt hij, waarna hij me nog een snelle kus geeft en dan echt de lift naar boven pakt. 

"Je rust vinden in een ander. Het lijkt soms een verloren kwaliteit. Ik was er al jaren niet meer mee bezig. Alles moest snel. Alles was vluchtig en vergankelijk. Mensen kwamen en verdwenen weer net zo snel. Vaak door eigen toedoen. Omdat de rust er niet was. Niet bij mezelf en zeker niet bij wat ik wilde vinden bij de ander.

Maar toen was jij er opeens. Je bleef praten ondanks al m'n verwoede pogingen om je van me te verlaten. Je had begrip voor wat ik fout deed en niet aan mezelf begreep. Krampachtig klampte je vast toen ik wilde rennen. Tot ik rust vond. Tot ik mezelf vond. Mezelf wilde zijn. In het warme van je armen.

Soms vind je iemand die volledig zicht op je heeft. Die je goede en slechte kanten als puzzelstukjes omdraait en je langzaam de tijd geeft om uit te zoeken hoe ze het beste liggen. Iemand die ruimte maakt voor je omdat ze zelf al die ruimte hebben ingenomen. Iemand die je verder kan brengen omdat ze zelf al het verlengde van zichzelf hebben gevonden. Soms vind je iemand. Houd diegene dichtbij."
- Kleinstukjeversheid