Workaholic | Koebie

2. Sollicitatie

Robbie
Mijn klamme handen veeg ik af aan mijn broek, terwijl ik op de bus sta te wachten. Het kantoor waar ik straks verwacht word, is niet heel ver weg, maar zeker te ver weg om te lopen. Eerder zou ik de auto gepakt hebben, maar dat gaat niet. Ook fietsen lijkt me geen slim plan, dus zit ik vast aan het openbaar vervoer.

Ik stap de bus binnen, check in en neem plaats op het eerste beste stoeltje dat ik zie. Een gaap verlaat mijn mond als ik mijn hoofd tegen het raam laat rusten. Vlak voor vertrek kreeg ik een aanval, waar ik nu de nasmaak van krijg; vermoeidheid. Normaal zou ik nu een dutje doen, maar helaas gaat het leven soms door en kan dat niet; zoals nu.

Twee jaar geleden kreeg ik mijn eerste epileptische aanval en sindsdien is het erg snel gegaan. Ik ging in één dag van nul aanvallen naar vijf per dag, waardoor ik mijn baan als boekhouder snel kwijt was. Mijn aanvallen op werk zorgden ervoor dat ik me nergens meer op kon concentreren en fouten ging maken. Na een week belandde ik in de ziektewet en na een aantal maanden werd ik arbeidsongeschikt verklaard.

Toch ben ik er altijd tegenin gegaan, al helemaal toen ik na een jaar medicatie kreeg. Toen ik dit net slikte, werden mijn aanvallen erger en vaker, maar na een aantal weken werden dit er steeds minder, wat me nu overlaat met ongeveer twee aanvallen per dag. Één op een goeie dag, maar op een slechte dag ook wel eens drie.

Ik wil dolgraag weer werken, al helemaal nu ik te horen heb gekregen dat ik dit gedeeltelijk weer mag. Thuis werken en op mijn eigen tempo, dat waren de voorwaarden die de arts mij gaf. Dit was makkelijk te realiseren geweest als ik nog een baan had gehad, maar aangezien ik koos werkloos ben, moet ik een nieuwe baan gaan zoeken. Geen makkelijke taak met epilepsie in je rugzak, al helemaal als je maar gedeeltelijk thuis mag werken zonder enige tijdsdruk. Nee, de kans dat ze me aannemen is echt nihil, maar toch ga ik het proberen.

Ikwiltegoed is een van de weinige bedrijven in mijn buurt die een baan aanbieden in mijn studierichting met de mogelijkheid om thuis te werken, dus mochten ze me afwijzen, dan ben ik weer terug bij af, aangezien ik geen lange afstanden kan reizen, mocht ik wel naar kantoor toe moeten.

Drie haltes verderop stap ik de bus weer uit. Meteen zie ik het kantoor waar ik zijn moet. 'Advocatenkantoor van Heest' staat in grote letters op de gevel. Even twijfel ik of dit wel de juiste locatie is, maar na het opnieuw bekijken van mijn e-mail loop ik dan toch het kantoor binnen.

"Hallo, kan ik u ergens mee helpen?" Vraagt de receptioniste. Haar naam schijnt Betsie te zijn, dat staat ten minste op haar naamkaartje. "Ja, ik kom voor de heer van Heest," antwoord ik vriendelijk. De vrouw knikt en pakt meteen een telefoon erbij. "Ik zal hem even bellen om te vertellen dat u er bent," glimlacht ze, "u mag intussen in de wachtruimte plaats nemen."

De wachtruimte is volledig leeg, op een koffiezettende zakenman na dan. Het duurt niet lang voor mijn naam geroepen wordt. Een jonge man, van ik gok mijn leeftijd, loopt naar me toe. Hij is niet lelijk, al zeg ik het zelf. Hij schudt mijn hand. "Koen van Heest," zegt hij. "Robbie van de Graaf," glimlach ik terug. Hij wenkt me, zodat ik hem volg en braaf loop ik achter hem aan naar de lift, waar hij op het knopje voor de eerste etage drukt.

"Dit is mijn kantoor voor mijn advocatenbureau, want Ikwiltegoed heeft nog geen kantoor," legt hij uit, "je zal hier dus niet vaak komen, als ik je aanneem." Ik knik begrijpend en erg vind ik het ook niet. Al die zakenmannen stralen rijkdom en luxe uit, iets dat me niet echt comfortabel laat voelen.

We stappen de lift uit. Het hele gebouw heeft een simpele wit/grijze stijl, maar op een of andere manier past het goed. Ik kom er al snel achter dat Koens kantoor iets meer kleur bevat, maar die kleur houdt wel op bij de bruine bank en de gele muur. Hij neemt plaats achter zijn bureau, waarna ik hetzelfde doe en mijn jas over de rugleuning hang. Koen biedt me wat te drinken aan, waarna ik vraag om een water en deze voor mijn neus geschoven krijg door een vrouw met een karretje. Ik mag hopen dat Ikwiltegoed niet zo'n luxe bedrijf is.

"Vertel eens wat over jezelf, Robbie," zegt Koen, nadat hij zijn computer heeft klaargezet om, waarschijnlijk, notities te kunnen maken. Ik begin te vertellen over simpele dingen van mijzelf, zoals mijn leeftijd, maar ook waar ik eigenlijk vandaan kom, Eindhoven, en waarom ik deze baan graag wil. Ook vertel ik kort over mijn epilepsie, puur zodat hij op de hoogte is, maar dat dit mijn werk niet in de weg zal staan. Koen knikt de hele tijd geïnteresseerd, terwijl hij af en toe notities maakt.

"Stel dat je aanvallen weer erger worden, hoe wil je dat dan aanp-" Halverwege zijn zin vervaagd zijn stem en wordt mijn zicht troebel. Ik zak weg in een absence aanval.