Birkaç gün sonra
''Günaydın''
''Günaydın, canım. Neden üniformanı giymedin?''
''Bugün biraz rahatsızım da baba o yüzden hazırlanmadım zaten sözel ağırlıklı bugün hep'' masadaki yerimi alıp tabağıma birkaç şey eklediğimde babam durumu anladığı için üstelememişti. Regl olduğum zaman böyle geçiştirip ilk gün gitmediğimi biliyordu ama üstü kapalı konuşurduk.
''Yine de evde tıkılı kalma biraz kendini iyi hissedersen dışarı çık Kore'de havanın son güneşli olduğu günlerden biri'' gerçekten öyleydi hava git gide soğumuştu ve her an kar yağabilirdi.
''Okul çıkışı olduğunda Han ve Eun ile buluşacağım hem Han'dan bugünün notlarını almış olurum belki akşam da Chan ile yemek yiyebilirim kesin bir şey değil ama''
''Demek Chan'ın adını artık duyuyoruz'' bir an için lokmamı çiğnemeyi yavaşlattığımda babam istediği tepkiyi almış gibi gülmüştü.
''1 aydır hiç bahsetmedin hiç gelmedi de''
''Sadece bazı problemler yaşadık diyelim ama şimdi iyiyiz hatta baya iyi olabiliriz''
''Erkek arkadaşın olduğuna göre ona artık sert davranabilirim''
''Babaaa'' Chan'ı sevdiğini biliyordum sadece kız babası tribi yapıyordu.
''Söylediğime pişman etme ve denk gelirseniz lütfen utandırma onu''
''Bakarız, bir ara bize yemeğe davet et''
''Daha çok yeni bir şey ilerleyen bir zaman diliminde neden olmasın, lütfen benden önce gördüğün yerde onu davet etme senin genel yüz ifaden onu bir tık geriyor.''
Babam uzaktan biraz sert yüz ifadesi ile gezindiği için Chan ona karşı hep temkinli yaklaşıyordu zaten şimdiye kadar 3 kez falan denk gelmişlerdi. Bana da sürekli dışarıdan sert durmamın babamdan geçtiğini söylüyordu.
''Bunu duyduğum iyi oldu. Neyse bebeğim benim çıkmam gerekiyor bu arada cumartesi akşamı için kimseye söz verme lütfen seni bir arkadaşım ile tanıştırmak istiyorum.'' ve gülüşümü donuklaştıran o cümle.
Ağzımın doluluğunu bahane ederek başım ile onayladığımda başıma bir öpücük kondurup ceketini alarak çıkmıştı.
Son zamanlarda biri ile görüştüğünün farkındaydım demek ki beni tanıştıracak kadar ciddi düşündüğü bir aşamaya gelmişlerdi. Tabi ki annem gibi babamın da hakkıydı evlenmek ama ister istemez düzen değişikliği beni geriyordu.
Çalan telefonumu hızlıca açıp hoparlöre almıştım.
''Günaydınnnn!'' gayet neşeli bir ses tonu ile telefonu açtığımda saniyelik olarak gülme sesini duymuştum.
''Günaydın bebeğim, kahvaltı yaptın mı?''
''Şu an yapıyorum, sen?''
''Ah geç kaldım birlikte yapıp okula geçeriz diye düşünmüştüm.''
''Bugün gidecek misin?'' günlerdir kendini toplamak adına yine gitmemişti.
''Evet Bayan Byun ders içi not vereceği bir sınav yapacakmış mecburen gitmem lazım. O zaman bir şeyler atıştırayım ve seni 30 dakikaya alayım, uyar mı?
''Ben bugün gelmeyeceğim Chan biraz rahatsızım.''
''Neyin var, hastaneye gittin mi ya da gelip seni götürmemi ister misin?''
''Endişelenme normal arada olan bir ağrı sadece biraz dinlenirsem iyi olurum''
''Peki, o zaman akşam yemeği iptal iyice dinlen bugün, hafta sonu veya haftaya yaparız''
