ဆေးရုံက duty ပြီးလို့ နှစ်နာရီခန့်လောက် အိမ်ပြန်ကာ အနားယူသည့်အနေနှင့် ခဏ အိပ်ပြီးသည့်အခါမှာတော့ နေ့လည် ထမင်းစားချိန်၌ တစ်ဖန်ပြန်နိုးလာလေသည်။ ထို့ကြောင့် ခန့်ညား ဆက်အိပ်မနေတော့ဘဲ ထကာ ရေမိုးချိုးပြီး နေ့လည်စာအဖြစ် လွယ်ကူသည့် တစ်ခုခုကိုသာ လုပ်စားလိုက်ကာ သူမသွားတာကြာပြီဖြစ်သည့် နေရာတစ်ခုသို့ သွားရန် စိတ်ကူးလိုက်လေသည်။
ထို့နောက် ထိုနေရာသို့မသွားခင် သူကိုယ်တိုင် Mart တစ်ခုကို ဝင်ကာ လိုအပ်သည့် ပစ္စည်း တစ်ပုံတစ်ခန်းကြီးကို သူ၏ ကားနောက်ခန်း ပြည့်လုနီးပါး ဝယ်သွားလိုက်ကာ မြို့အစွန်ကျကျနေရာလေးသို့ ဦးတည်ကာ မောင်းနှင်လာလိုက်လေသည်။ သူ၏ နောက်ကျိနေသည့် စိတ်များဟာ အမြဲ ထိုနေရာသို့ သွားရမည်ဆိုလျှင် ကြည်လင်နေတတ်ပေသည်။
1 နာရီ ခွဲနီးပါးလောက် ကားမောင်းလာသည့်အခါ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရင်ခွင်ရိပ်ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်လေးတပ်ထားသည့် ဝင်းလေးအား လှမ်းမြင်လိုက်ရလေသည်။ ထို့နောက် ထို ဝင်းအရှေ့၌ သူ ကားဟွန်းတီးလိုက်လေတော့ 14/15 နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ဟာ တံခါးလာ ပြေးဖွင့်ပေးလေသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ကားကိုလည်း သိလိုစိတ်အပြည့်နှင့် လိုက်ကြည့်နေလိုက်သေးသည်။
အရင်ဆုံး သူ့ကားအား အရိပ်ရသည့် နေရာ၌ ဝင်ရပ်လိုက်ကာ သူကိုယ်တိုင် ကားအောက်ကို ဆင်းသွားလိုက်တော့မှသာ ခုဏက သူ့ကားကို လိုက်စပ်စုနေသည့် ကောင်လေးဟာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာဟာ ဝင်းပသွားလေတော့သည်။
*ဦးဦးဒေါက်တာ!*
ချက်ချင်း သူ့ကိုမှတ်မိသွားသည့် ကောင်လေးကြောင့် ခန့်ညား ခပ်ရေးရေးပြုံးမိလေသည်။
*ဟေ့! အာလူး! ကြောင်ကြည့်မနေနဲ့ ပစ္စည်းတွေ ကူချဖို့ သူငယ်ချင်းတွေကို ခေါ်ပါဦးကွ!*
အာလူးဟု အမြည်ပြောင်ရှိသည့် ကောင်လေးဟာ သူ့အပြောကြောင့် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်ကာ ၃ ထပ်ဆောင်ကြီးဆီသို့ ပြေးသွားလေတော့သည်။
*သူငယ်ချင်းတို့ ဦးဦးဒေါက်တာ လာတယ်ဟေ့!*
*ရေး!!!! ဦးဦးဒေါက်တာ လာတယ်ဟေ့!*
