Yağmur: "Siz kimsiniz, ne yapıyorsunuz?" ben konuşana kadar beni görmemişlerdi, konuşmamla hepsinin kafası bana dönmüştü. Tam abim için öne atılacağım sırada kenarda duran adamlar benden önce davranarak ikisi kollarımdan sıkıca tutarak beni olduğum yere sabitlediler.
Yağmur: "Abi kim bunlar, ne işleri var evimizde?" korkuyordum, çok korkuyordum her ne kadar bana kötü davransa da sonuçta o benim abimdi elbette onu seviyordum.
"Sana verdiğimiz süre doldu Altay, sen bizi oyaladın ama bugün bu hesap kapanacak." abimin karşısındaki adamın yanındakiydi bu sözleri söyleyen.
Altay: "Onu alın" abim bana bakarak konuşmuştu. Bu ne demekti?
Altay: "Aldığım borca karşılık kız kardeşimi alın bu hesapta burada kapansın, kimseye zarar gelmesin."
Yağmur: "Abi sen ne diyorsun ne demek alın götürün. Tamam bakın ben abimin borcunu ödeyeceğim bana biraz zaman verin lütfen"
"Bizim abine verdiğimiz süre çoktan geçti" yine o konuşmuştu. Gözlerim dolmuş ağlamaya başlamıştım artık sesim çıkmıyor sadece abime bakıyordum.
"Soner Bey yapalım?" konuşan adamın isminin Soner olduğunu öğrenmiştim. Soner yanındaki abimin tam karşısında durup hiç konuşmayan kişiye döndü "Poyraz?"
Poyraz dediği adam kolumu tutanlara kafasıyla götürün işareti yaptı. Daha fazla dayanamadım, gözlerimin önü kararmaya, bacaklarım beni daha fazla taşımamaya başlamıştı bende daha fazla direnmedim ve kendimi karanlığa bıraktım.
&
Gözlerimi açtığımda hiç tanımadığım bir yerdeydim. Krem renklerin baskın olduğu, normal büyüklükte bir odadaydım. Odanın içinde tuvaletten başka hiç bir şey yoktu. Hızlıca pencereye yöneldim, anladığım kadarıyla burası müstakil bir evdi. Pencere evin arka bahçesine bakıyordu, bahçede korumalar vardı. Pencereden sonra kapıya doğru yöneldim açmaya çalıştım fakat açılmadı, kilitliydi. Kapıya vurmaya başladım "Kimse yok mu?Çıkarın beni buradan" Bağırmama karşılık hiç bir ses, hareketlilik yoktu. Pes edip tekrar odanın içine yöneldim ve düşünmeye başladım.
Korkuyor muydum? Evet, çok fazla fakat korktuğumu belli etmeyecektim çünkü bir kere olsun korktuğunuzu anlarlarsa kaybettiniz demektir. Bu korkuyu kullanıp üzerinize basarlar ama ben buna izin vermeyecektim. Hem korkacak bir şeyimde kalmamıştı sonuçta kaybedecek hiç bir şeyim yoktu. Bu saatten sonra yaşasam da bir şey ifade etmeyecekti. Düşünmeye başladım.
Plan çok basit, elbette kaçacağım.
🌊
3. Bölüm sonu.
Biliyorum bu bölüm kısa oldu fakat kitabın ilk bölümleri olduğu için böyle, telafi etmeye çalışacağım.
Bölümü beğendiyseniz ve diğer bölüme geçecekseniz yıldıza basmayı unutmayın!
İYİ OKUMALAR!
İnstagram: wattpadsobera_
ŞİMDİ OKUDUĞUN
MEFTUN
Romansa"Abim, o parayı hiç bir zaman sana vermeyecek." Bunun o da farkındaydı fakat ısrarla devam ediyordu. "O zaman hep benimlesin." ... Yağmur abisinin ödeyemediği borç yüzünden hiç tanımadığı bir mafyanın eline geçer. Eline düştüğü mafyanın sadist kiş...
