MEFTUN

(13) AŞKIN KENARINDAN

Selaaam. Yeni beş bölümle karşınızdayım. Bu süreç içerisinde instagram hesabımı büyütmeye çalıştım. Reelslerle ilgilendim kesinlikle karşılığını da aldım.

Daha fazla uzatıp sizi sıkmak istemiyorum. Buyrun Meftun'a geçelim..

İyi okumalar.

🌊

"Seni hiç bir zaman bırakmayacağım Yağmur.."
Kafasını boyun girintime sokmuştu. "İstemiyorum."
Dizlerime yatmıştı...

Uykumdan sıçrayarak uyandım. Rüya görmüştüm ve rüyamda tamamıyla Akgün vardı. Derin derin nefes alıyordum. Elimi kalbimin üstüne koydum. Çok hızlı atıyordu. Rüyama girmesi çok saçmaydı.
Neden onu görmüştüm ki? Bu yanlıştı. O beni kaçırmış, zorla evinde tutuyordu. Ona karşı kalbimde nefretten başka bir şey olmamalıydı. Mesafe koymalı, sınırları çizmeli ve bu sınırları geçmemesini sağlamalıydım.

Sinirle tekrar yatağıma yattığım sırada hissettiğim şeyle hareketlerim kesildi. Regl olmuştum. Normalde daha erken olmam gerekiyordu fakat yaşadığım stres geciktirmişti. Ve gecikmesi demek bende çok ağır geçeceğinin işaretleriydi.

Hızlıca yataktan kalktım ve tuvalete girdim. Pedleri Akgün'le almıştın. Korumaların sana bakmasını engellemişti..
Bu neydi şimdi? Bugün de bir terslik vardı. Özellikle dün söylediği tehditlerinden sonra bunlar asla olmamalıydı. Yaptığı iyi bir şey yoktu. Sadece iyi anına denk geliyordu ve kötü davranmıyordu. Başka bir açıklaması yok.

Kendimi bu fikre ikna etmezsem işler çok karışacaktı.

Tuvaletten çıktım ve tekrardan yatağıma yattım. Karın ağrısı ve mide bulantısı çoktan bedenimi işgal etmişti. Bugün odadan çıkmayacaktım. Yatakta yatarak geçirecektim.

Çok geçmeden kapım çalındı. Tabiki de tüm günü odamda geçirebilme fikri asla gerçekleşmeyecekti. Çalan kapıya bir şey söylemedim. Öylece sırtımı kapıya çevirmiş, gözlerim kapalı bir şekilde yatıyordum.
"Yağmur kızım kalktın mı?" Gelen Nur Ablaydı. "Yalnız kalmak istiyorum." Sözlerimden sonra bir daha Nur Ablanın sesini duymadım.

"Ben bir daha bu odaya seni ikinci kez çağırmak için gelmeyeceğim." Akgün'ün bağırması ve kapıyı gürültülü bir şekilde açması yerimden sıçramama neden olmuştu. Uyku ile uyanıklık arasındaydım. Kafamı çevirdiğimde Akgün'ün yatağın ucunda durmuş, sınırlı gözlerle bana baktığını gördüm.
Kapıyı çalmadan girmişti o değil mi?
"Ne zaman geldiğin umrumda değil. Gerekmedikçe gelme, geldiğinde de kapıyı çal. Beni uygunsuz bir şekilde görmek ikimizin de isteyeceği son şey olur." Konuşmamla birlikte daha çok sinirlenmişti. Boynundaki damar daha da belli oluyordu. Fakat sonlara doğru sanki o siniri biraz daha azalmış gibiydi.

"Kendi adına konuş." Suratında hem ciddi hem de dalga geçer bir ifade vardı. Neyi ima ettiğini anlamamla gözlerim yuvalarından çıkacak gibi olmuştu. "Terbiyesiz." Yatağımdaki yastıkların birini aynı zamanda ona fırlattım. Havada yakalaması cabasıydı.

"Seni uygunsuz görmek benim isteyeceğim son şey bile olmayacağı için öyle söylemiştim. Senin aklına tam tersi geldi." Bir gözünü kırpmış, kafasını sorgular şekilde iki yana sallamıştı.

Daha da çok sinirlenmiştim. Kafamın altındaki yastığı da alıp ona fırlattım. Yatakta başka yastık kalmamıştı. "Pislik herif. Çık şu odadan." Yatağa girmiş, üstümü örtüyordum. Yastığımın olmadığını anlayınca tekrar eski pozisyonuma geldim ve Akgün'e baktım. Yerinde aynı şekilde duruyordu. "Yastıklarımı da ver." Yüzünde sinir bozucu bir sırıtış vardı.