MEFTUN

(19) YENİDEN

Selam güzel okurlarım, görüşmeyeli neler oluyor keyifler yerinde mi? Yerinde değilse de üzülmeyin yeni bölümü okurken keyifleneceksiniz.

Zaten özlediğinizi ve merakla beklediğinizi biliyorum. Fazla uzatmadan sizi bölüme bırakıyorum. Oy ve bol yorum atmayı unutmayın, bölümlerin çabuk gelmesinde çok etkili.

Son kez şunu diyeceğim ben bu bölümü sevgili okurum @gece_fisiltisi ithaf ediyorum. Kendisi merakla bekledi ve benimle iletişime geçmekten de çekinmedi. Umarım hep böyle olur, böyle olursunuz.

Sevgilerle

🌊

Hayat her zaman sürprizlerle doludur ve biz bunlar iyi mi kötü mü aslında sandığımız kadar bilemeyiz. Bugün karşına kötü bir sürpriz çıktı ama o sürpriz aslında seni yarından koruyacak olandı.

Sen bunu yarını yaşamadan anlayamazsın.

Bazense iyi sürprizler çıkar. Bizi sevindiren ve ümitlendiren. Halbuki sandığın gibi değildir ve bugün iyi sandığın sürpriz senin yarınki yasın, alacağın yeni dersindir.

Sen yarını yaşamadan bunu da anlamazsın.

Yarınlar ya iyi ki ya da keşkeler olacaktır bizim bugünkü günlerimiz için. İyikilerin çok kıymeti bilinmez, çabuk unutulur ama keşkeler.

Çok zor unutulur.

Keşkeler, yaşanmışlıklar veya yaşanmayanlar, yaşanabilecekken yaşanamayanlar

İnsanın yüreğine öyle bir ateş düşürür öyle bir kavurur ki bir daha asla eski haline dönmez. Ne olursa olsun o yangının izi hep kalır, sen bunu kapatamazsın.

Ve sen bu yarayı ikinci kez de alamazsın. Yanan ve geriye sadece külleri kalmış bir ormanı tekrar yakamazsınız.

O orman ne tekrar yanar, ne de tekrar çiçek açar.

Yine o, yine onun sözü ve yine onun yüzünden boğulan kalbim.

Kendimi hazır etmiş, bir sürü plan kurmuşken şimdi yine bırakmayacağım demişti ve bu sefer çok daha emindi kendinden.

Sözümü tutacağım ve seni bırakmayacağım Alyona.

Her şey o kadar hızlı ve o kadar ters gelişiyordu ki artık ne tepki vereceğimi şaşırıyordum. Akgün'le kalmak böyleydi işte. Seni yüzme bilmediğin halde o suya atar ve sen bilincini kaybetmeye başlayıp boğulduğunda seni tekrar çıkarır, nefes aldırtırdı.

Ne öldürür ne yaşatır, arafta bırakırdı.

Anlamıştım, ona sorduğum sorular içine kurt düşürmüş ve beni bu yüzden bırakmaktan vazgeçmişti. Ben kendi kendime engel olmuştum.

Akgün, ilk gidiyorsunuz dediğinde içimde iki his bilirdi. Birini tarif edemiyor, ben bile anlamlandıramıyordum. Öbürünü ise iliklerime kadar hissettim ve anladım çünkü o hissi çok iyi biliyordum. Alışıktım.

Korku.

Selim Kara'nın denklemi bu eylülde sıfıra eşitleniyordu. Ömrüm ya üç sene daha uzayacak ya da sonlanacaktı. Akgün ile geçirdiğim kısa zamanda ona ve onun sahip olduğu güce şahitlik ettim. Yapabileceklerinin seviyesi yani bir sınırı olmadığını gördüm. Elinde tuttuğu gücü gördüm ve hissettim.

Belki de beni babamdan korumaya yetecek olan o güç.

Ona sorduğum ve söylediğim saçma şeylerin tümü bu yüzdendi. O bunu anlamıştı ama ben ona anlatamazdım. Kimseye anlatamazdım ve anlatmamıştım da. Geçmişimden bahsetmek benim için imkansız gibi bir şeydi. Bırakın başkasına anlatmayı ben kendimle bile konuşamıyordum. O defteri açmak yaramı kanatmaktan, beni o ana götürmekten başka bir işe yaramazdı.