Magkatabi kami ngayon ni Caden, sabay kaming nagla-lunch. Naging okay naman kami kagabi dahil napag-usapan na namin.
Hindi pa rin niya ginagalaw ang pagkain niya dahil nakatuon ang tingin niya sa laptop niya.
"Caden, unahin mo muna ang pagkain mo," saad ko.But he still didn’t touch his food.
"Caden, mamaya na—" I stopped mid-sentence when I turned to see what he was looking at now.
I saw the sadness in his eyes as he looked at the two people at the table across from us. He was watching Faye and Xavier, who were happily eating together.
Nai-kuyom ko na lang ang kamao at huminga ng malalim dahil pinapakalma ko ang sarili ko.
"Caden," tawag ko, pero tila hindi niya yata ako narinig dahil nakatuon pa rin ang tingin niya sa dalawa.
"Caden," tawag ko ng medyo malakas, pero hindi pa rin niya ako narinig.
"Caden!" sigaw kong tawag sa kanya, kaya gulat na napatingin siya sa akin.
"Oo?" gulat na sabi niya.
"Kumain ka na," mahinang sabi ko at hindi siya tiningnan.
Nagsimula siyang kumain, pero nahuhuli ko siyang sumusulyap sa akin paminsan-minsan.
hindi ko na napigilan ang sarili at bigla akong padabog na tumayo. Nakita ko sa gilid ng mata ko na napatingin siya sa akin.
"Mag-CR lang ako," sabi ko at hindi na hinintay ang sagot niya, kaya dire-diretso akong naglakad.
When I reached the restroom, I let out the tears I had been holding back.
Why am I being so overdramatic? Why do I feel this way? I sense that he still has feelings for Faye. I never asked him before if he had feelings for her, but I can see the answer in his eyes.
Siguro nagiging OA lang talaga ako ngayon. Binibigyan ko lang ng sobrang kahulugan iyon, pero kahit hindi ko matanggap ang sagot sa tanong ko, alam na alam ko sa sarili ko. Natatakot lang ako.
I'm afraid we’ll go back to how things were. Because now that I’m finally getting him, I’m scared of losing him.
____________________________________
Umabot din ng two months ang relasyon namin ni Caden at yong kong ano meron kami ay naging maganda naman ang pagsasama namin.
I hope that it will last longer and that we are truly meant to be.
I carried the popcorn to the living room where he was sitting with his laptop. He was doing something but joined me to watch in the living room.
I immediately sat beside him, put the popcorn on my lap, and took some to feed him.
"Love, where are we going to spend Christmas?" I asked him after feeding him some popcorn.
"Wherever you want" he replied simply.
I want to spend Christmas with him, and it's only three days until Christmas, and just two days until my birthday. My birthday is on the 24th, and that's why I also want to be with him on my birthday. In my past birthdays, no one has truly made me happy except for my friends, with whom I spend time, but only briefly, because I don't really enjoy celebrating my birthday. But now I'm excited because I'll be with the man I love.
"Dito na lang tayo mag pasko" sagot ko, at napatingin siya sa akin.
'Hindi ka ba magpa-pasko kasama ang pamilya mo?" tanong niya at ibinalik ang tingin sa laptop niya.
"Hindi, sa US sila magpa-pasko, at gusto ko rin makasama ka" sabi ko saby subo ng popcorn. "gusto ko ikaw ang makasama ko salubongin ang pasko" tumingin naman siya ulit sakin at sinarado ang laptop niya. at nilagay yon sa table at umusog siya palapit sakin at hinawakan ako sa mukha.
