"Anong plano mo?" Tanong sakin ni tom nasa loob kami ngayon ng opisina kong saan siya yong nasa pwesto ko ngayon.
"Kinakalaban kana ng dad mo, anak ng panty ka hindi mo sinabi sakin na tatay mo pala si simon" Mas lumala ngayon ang mga usap-usapan ng mga tao dahil kumakalat na anak ako ng isa sa mga may-ari ng Sy Hospital.
"Bakit ang tahimik mo sumatsat karin sa social media pag ako nasa posisyon mo ratratin ko rin yan sila ng mga salita tignan mo"Tahimik lang akong nakatingin kay Tom habang pinapakinggan ang mga sinasabi niya. Alam kong gusto niyang mag-react ako, gusto niyang sagutin ko ang mga nagpapalaganap ng tsismis tungkol sa akin. Pero hindi iyon ang plano ko. Gusto ko munang maging maingat sa bawat hakbang na gagawin ko.
"Alam mo, Tom," sagot ko sa kanya nang dahan-dahan, "hindi lahat ng laban kailangang sagutin sa social media. Minsan mas mabuting manahimik muna, hayaan silang magsalita. Hindi ibig sabihin na hindi ko kayang ipagtanggol ang sarili ko, pero kailangan kong piliin ang tamang oras at paraan para gawin 'yun."
Sumandal si Tom sa upuan, parang hindi kumbinsido. "Eh kung sabayan mo sila, hindi ka naman magmumukhang mahina. Hindi ka ba natatakot na baka masira ka sa mga sinasabi nila?"
Huminga ako nang malalim. "Hindi ako takot, Tom. Pero kung gagawin ko 'yan ngayon, mas lalo lang lalaki ang isyu. Ayokong padalos-dalos. Ayokong magpatalo sa emosyon."
Tumahimik si Tom saglit, bago siya muling nagsalita. "Okay, pero nag alala lang naman ako." sabi niya at ngumiti lang ako ng tipid.
"kaya ko yong sarili ko" sabi ko at tinapik siya sa balikat "kailangan ko siya kausapin" dagdag kopa.
"yong dad mo?" tumango lang ako sakanya. Agad akong umalis ng ospital dahil sa sobrang pagod ng katawan ko.
I went home, still alone in the house since it seems like Lorein has no plans of coming back and has just left me here by myself.
When I got inside, I went straight to my room. I checked my phone and saw a message from him.
My concert just finished. How's work?
I immediately typed a reply, his message was sent over an hour ago.
I took a bath first, and after, I stepped out of the bathroom wearing a robe.
"So fresh" I was startled and quickly turned to the person lying on my bed. He smirked as he gave me a once-over.
"caden?" gulat na usal ko, hindi ko akalain na nandito siya ngayon akala kopa naman hindi ko siya makita ngayong araw.
"Bakit gulat kapa?" tanong niya sabay tayo at lumapit sakin.
"akala ko-"
"You know I can't resist not seeing you," he said as he hugged me.
"Napangiti ako at niyakap ko rin siya.
'Dito ka matutulog?' nakangiting tanong ko, at bumitaw siya sa yakap ko at pinisil ang ilong ko.
'Kaya nga ako nandito dahil gusto kitang makasama.'" sabi niya habang yakap ako at hiniga sa kama."You're really beautiful. I want to see this face every day, greeting me each morning." He said, and then quickly kissed me on the lips.
"bakit ang sweet naman ng boyfriend ko?" nakangiting tanong ko.
He chuckled and looked into my eyes. "Well, I’m just trying to show you how much you mean to me. Even if things are complicated right now, I want you to know that I’m here for you."
His words and the warmth of his touch made me feel a mix of emotions, but I appreciated his support and affection in that moment.
We lay down on the bed, and he continued to hold me close.
