Gabi na ng palabas ako sa hospital papuntang parking lot, nakakapagod ang gabing ito simula umaga wala talaga akong pahinga.
kinuha sa bag ang phone ko nang mag ring ito
sinagot agad nang makita ang name caller.
"How's work, snobbish??" bungad niya.
"it's okay" sagot ko at bahagya naman siyang natawa kaya napakunot ang noo ko.
"Why do you sound so down? Is my future wife okay?" napairap naman ako sa last na sinabi niya.
"I'm not okay, I'm tired," sabi ko.
"My poor baby" pang aasar nya pa. hindi naman ako nagsalita dahil pumasok naako sa sasakyan ko.
"I'm going to drive now, let's talk later,"sabi ko
"Okay, take care because I'm still going to marry you," pabiro niya pang sabi.
"Stop it, Logan," I said, and ended the call.
Matapos kong ibaba ang phone ko, naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko. Ano ba ang iniisip niya at sinasabi na naman ang mga bagay na iyon? Napailing ako, pero hindi ko maiwasang isipin ang sinabi niya kanina. Talagang gawain niya na ang mang-asar sa akin.
Matagal na niya akong inaasar ng ganyan, at ang corny ng mga banat niya, pero sa kabila niyan, naging espesyal siya sa buhay ko. Lagi siyang nandiyan sa tabi ko kapag kailangan ko ng makakausap, pinaparamdam niya sa akin na may taong nakikinig at nagpapahalaga sa akin. Pero ang tanging maibibigay ko lang sa kanya ay pagkakaibigan.
Kahit na may kaunting pagtingin ako sa kanya, ayaw kong aminin ang nararamdaman ko dahil natatakot akong balang araw ay kailangan naming magsimula ulit sa simula.
Pinaandar ko na ang sasakyan at lumabas ng Scarscarlet Hospital, pero hindi pa man ako nakakalayo ay biglang tumigil ang kotse ko. Dahil dito, inis akong bumaba at tiningnan kung may sira, pero wala naman. Nang akmang babalik na ako sa loob ng sasakyan, napatigil ako nang mapansin kong flat pala ang gulong ko.
"What the h*ck?!" gulat na usal ko.
Pinili kong huminga ng malalim bago pumasok sa sasakyan loob at kinuha ang phone ko at lumabas din, napapahawak ako sa baywang habang naghanap ng number na tawagin ang roadside assistance, pero napatingin ako sa black big bike motor na tumigil sa harapan ko.
naka suit outfit ito na vest black lang walang blazer at tanging long sleeve at nick tie at black na vest at naka helmet lang kaya hindi kita ang mukha niya.
anong trip niya at sa harap kopa mismo siya huminto.
bumalatay sa gulat ang mukha ko nang dahan dahan na tumambad sakin ang pagmumukha niya nang tanganggalin nito ang helmet niyang black.
Caden? usal ko sa isipan ko.
nang matanggl niya ang helmet ay diritso siya sakin tumingin.
"Looks like you might need some help, doctor,"
he said with a smile as he got off his motorcycle and walked towards me, holding his helmet in the other hand.
"'Hindi ko kailangan ng tulong, Mr. Faulkerson,' sabi ko, pero asar na tumango lang siya at nakatayo sa harap ko, tumitig sa akin, kaya ginawa ko rin ang pareho.
"Are you really sure you don't need my help?" saad niya, habang tinitingnan ang gulong na flat." Hindi ko siya pinansin at dinial na lang ang number ng roadside assistance, pero agad niyang inagaw sa akin ang phone ko at pinatay ito. Kaya't masama ko siyang tinignan.
"What the hell, what's your problem, Mr. Faulkerson?" Inis na sabi ko at akmang aagawin sa kanya ang phone ko, pero tinaas niya ito. Hindi ko maabot, hindi naman dahil maliit ako, kundi dahil sadyang mas matangkad lang talaga siya sa akin.
