CADEN
Whenever I see her, I get extremely annoyed. Her looks are so pretentious, and she's like a dog that keeps following me.
I really hate her. I really hate that she's always like a leech, constantly following me. I just don't like her.
But with the words I said, that I didn't like her, I got my karma. Because on the day she stopped bothering me, I realized I couldn't handle it.
I've already fallen.
Oo, nagkagusto ako kay Faye dahil simula't una, siya ang nagustuhan ko. Pero si Faye, may gusto kay Xavier.
At hindi dahil alam kong wala akong pag-asa kaya napunta ako kay Scarlet, hindi. Dahil may gusto na ako kay scarelt, nagagalit ako kapag may ibang lalaki siyang kausap o kasama.
Hindi ko mapigilan magbitaw ng masakit na salita sa kanya.
Mabilis kong pinatakbo ang sasakyan nang lumabas siya, pero bigla na lang bumuhos ang malakas na ulan. Kaya't mabilis kong pinaharurot pabalik sa pinagmulan namin. Sakto, nakita ko si Faye kaya't pinasakay ko rin siya.
My heart lightened as I saw her at the bus stop, but I noticed her clothes were wet. I felt guilty for leaving her.
"Sumakay kana," I said, but she didn't follow me.
"umalis kana gaya ng pag alis at pag iwan mo sakin kanina" sabi niya pero hindi ako umimik bagkos na hinubad ko ang blazer ko at nilagay yon sa likod niya dahil nanginginig siya sa lamig. Pero napa igting ang panga ko ng ibalik niya yon sakin.
"Hindi ko kailangan" sabi niya, napabuntong hininga naman ako.
"sumakay kana sa sasakyan scarlet hindi ko sinadyang iwan ka kanina-"
"Punyeta sa linyahan mong hindi sinadya. Ikaw ang nagpalabas sa akin, tapos sasabihin mong hindi sinadya. Punyeta naman!" I was startled by her shout. her eyes were filled with a mix of anger and pain. I wanted to hug her, but I hesitated.
Nangigilid na naman ang mga luha niya at tinignan ako ng diretso. "iniwan mo ako sa gitna ng kalsada, tapos babalikan mo ako na parang wala lang?. Sabihin mo na lang sa akin na naaawa ka at guilty ka, at kahit labag sa loob mo, babalikan mo ako" nanatili akong tahimik na tinignan siya, gusto kong punasan ang mga luha niya. "Sige na, mukhang hinihintay ka na niya" kita ko ang paglingon niya sa sasakyan ko at alam kong si faye yong tinitignan niya, balak ko sana siyang pigilan pa.
"Sa ginawa mong iyon, naging malinaw sakin na wala nga pala talaga akong halaga sayo"
That was the last thing she said before she ran off and got into a taxi.
ang huling araw din na yon ay hindi niya ako kinausap na at pinansin na sobra kong hindi kinaya.
At narealize ko rin sa araw na iyon kung gaano kahirap kapag siya na ang sumuko.
ikakabaliw ko
Walang araw na hindi ako humihingi ng tawad sa kanya, sabay bigay ng rosas, kahit alam kong tinapon niya lang ito.
Every day, I asked for her forgiveness, accompanied by flowers, even though I knew she just threw them away. Despite all my efforts to get her attention, it seemed useless. Even though I tried to show my remorse, each flower I gave seemed to lose its value to her. The pain of her rejection made me realize that maybe I could never win her back.
pero hindi ako sumuko.
Hinuntok-suntok ko siya dahil, tangina, hinalikan niya siya, at kitang-kita mismo ng mga mata ko. Ang galit at sakit ay halos hindi ko na mapigilan. Ang lahat ng pinipigilan kong damdamin ay sumabog sa isang iglap, na nagdulot ng pagsabog ng galit at pangungutya.
