HIDING HIS DAUGHTER (UNDER EDITING)

CHAPTER 17

ANGELA'S POV

"Mommy, ba-bye po! Ingawt po k-kayah ni Ninong," sabi ng anak kong si Althea, tapos bigla na lang akong niyakap ng mahigpit. Hinalikan ko siya sa pisngi-ang lambot ng balat niya, parang baby pa rin kahit na apat na taong gulang na siya ngayon. Her eyes were sparkling like tiny stars, the same way his eyes used to shine when he looked at me back then.

"Yes, baby... Mag-ingat ka rin ha? Sundin mo si Mom, 'wag kang maging pasaway," sabi ko habang hinahaplos ang buhok niya. Naiiyak na naman ako sa isip-isip, pero pinilit kong huwag ipakita. Mabilis lang silang pumasok ni Mom sa loob ng mansion-para alagaan muna si Althea habang ako'y pupunta sa Velasquez Company's anniversary gala ngayong gabi.

Nakita ko na 'yong kotse ni James na nakaparada sa labas. Agad siyang bumaba para buksan ako ng pinto. "Ma'am, after you," sabi niya ng may ngiti sa labi, napairap ako. Pumasok ako agad sa loob, tapos sumunod na rin siya sa driver's seat. The leather seats smelled like his usual cologne-something fresh, not too strong.

Nagsimula na siyang magmaneho nang bigla niya akong tawagin "Angela!"

Napatingin ako sa kanya-nung una akala ko titingin siya sa 'kin, pero nakatingin lang siya sa daan habang nagda-drive. "Hmm? Ano 'yon?"

"Masaya ka ba... right now?" tanong niya nang diretso. Tipid akong ngumiti, pero alam kong halata namang peke 'yon. My smile felt heavy, like I was forcing my lips to move when all they wanted to do was tremble.

"Oo naman, James. Bakit mo naman itatanong pa 'yan?" sabi ko, pero tumingin na lang ako sa bintana ng kotse para hindi niya makita 'yong lungkot sa mukha ko. Ang daming alaala na bumabalik-mga oras na kasama ko si Jaiden, 'yong mga ngiti niya kapag nagpapasaya siya ng bata, 'yong yakap niya na parang kayang protektahan ako mula sa lahat ng sakit sa mundo.

"What if bumalik yung tatay ni Althea?"

Napalingon ako agad sa kanya, talagang nagulat ako sa tanong niya. My heart dropped so hard I felt it in my stomach-like someone just punched me there. "Huh? What are you talking about? Sino bang sinasabi mong tatay ni Althea?" I asked, but my voice was already shaking.

"You're not happy, Angela... You're just pretending," sabi niya nang diretso, parang binabasa niya 'yong nararamdaman ko. Napakunot ako ng noo at tinawanan siya para lang ibalewala, pero ang tawa ko ay parang sirang plaka-pilit at walang buhay.

"Ano bang nangyayari sa 'yo, James? May lagnat ka ba? O baka nababaliw ka na talaga?" tanong ko, trying to make it sound like a joke. But my hands were already cold, clutching the seatbelt so tight my knuckles turned white.

"Si... Kuya Jaiden?"

Napalunok ako nang husto-ramdam ko 'yong pagkakahalukipkip ng lalamunan ko, parang may bato na nakaharang doon. "A-ano? Bakit mo biglang binanggit 'yong pangalan niya?" tanong ko, halos hindi na makapagsalita ng maayos. Every time I say his name now, it feels like swallowing broken glass.

"Kuya Jaiden is Althea's father, am I right?"

Hindi ako nakasagot. Nakatitig lang ako sa kanya, at nakita ko 'yong ngisi sa labi niya habang patuloy pa rin siyang nagda-drive. The silence inside the car was so loud I could hear my own heartbeat-thump, thump, thump-like it was begging me to run away.

"K-kaano-ano mo naman si J-Jaiden?" tanong ko, talagang kinakabahan na ako ngayon. My voice was barely a whisper now.

"Half brother... Kapatid ko siya sa nanay," sabi niya nang diretso.

Napakagat ako ng ibabang labi-hanggang sa halos magdugo na ito sa tindi ng pagkakagat ko. Ramdam ko 'yong sakit sa labi, pero mas masakit 'yong nararamdaman ko sa loob. Parang gusto kong umiyak, pero pinigilan ko. Paano niya nalaman? Paano niya napagtanto na si Jaiden 'yong ama ni Althea? Did I make it that obvious?