Unicode
အလုပ်အတွေ့အကြုံရချင်လို့ ဆိုတဲ့ မရေရာတဲ့အကြောင်းပြချက်နဲ့ Hyunjin တစ်ယောက် အလုပ်ဝင်လုပ်တာ ရက်ပိုင်းခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ရီဝေဝေအပြုံးတွေကို ဖောဖောသီသီပေးလို့ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံနေတဲ့ Hyunjin ကို Seungmin ကြည့်နေမိသည်။
ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ဖူးတဲ့ သူဌေးသားဘော်ကြော့ကောင်ဖြစ်ပေမဲ့ သူထင်ထားတာထက်ပိုပြီး Hyunjin က အလုပ်မှာ ဝင်ဆံ့အောင် နေနိုင်သည်။ အချိန်တိုအတွင်း အခြားဝန်ထမ်းတွေနဲ့ ရင်းနှီးသွားတဲ့အပြင် အပြုံးရွှင်ရွှင်တွေကြောင့် ဧည့်သည်တွေဆီက tips တွေလည်း မကြာခဏရသည်။ အချို့ဆို Hyunjin ကြောင့် ဆိုင်ကို နေ့တိုင်း လာကြတာတောင်ရှိသည်။
Hyunjin ဆီမှာ အဲဒီလောက်သဘောကျချင်စရာ ဘာအချက်တွေရှိနေလဲ Seungmin ကတော့ တကယ်နားမလည်နိုင်ပါဘူး။
"Seungmin ရေ ဒီပါဆယ်လေးတွေ သွားပို့ပေးဦးနော်"
"ဟုတ်ကဲ့ သူဌေး"
ကောင်တာပေါ်က ပါဆယ်ထုပ်တွေကိုယူကာ ဆိုင်ပြင်ကို ထွက်လာလိုက်သည်။ စက်ဘီးပေါ်ရှိ ပါဆယ်အိတ်ထဲ သေချာထည့်ပြီးနောက် စက်ဘီးထုတ်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ လက်တစ်ဖက်ဟာ သူ့ထံမှ စက်ဘီးလက်ကိုင်ကို လက်လွှဲယူသွားခဲ့သည်။
"ငါသွားပို့လိုက်မယ်"
ကြည့်စရာတောင် မလိုဘဲ သိနိုင်တာက အဲဒါက Hyunjin ဖြစ်သည်။ ဒါနဲ့ဆို သူ ပစ္စည်းလိုက်ပို့ဖို့လုပ်တိုင်း Hyunjin ကပဲ ယူပြီး အစားသွားပို့ပေးတာ တစ်ခါနှစ်ခါလည်း မကတော့ပါဘူး။ အကြောင်းပြချက်ကို မေးကြည့်တော့ tips ပိုလိုချင်လို့တဲ့လေ။
"ငါသွားပို့ပေးမှာမလို့ ငါ့အစား Table 08 ကို ဧည့်ခံပေး။
သူတို့ဒဏ်ကို ငါမခံနိုင်လို့ ပြေးတော့မယ်"
ပြောပြီးနောက်မှာ Hyunjin ဟာ စက်ဘီးနဲ့အတူ မြင်ကွင်းမှ ခပ်မြန်မြန်ပဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုအခါ Hyunjin ရဲ့ အလဲအလှယ်အတိုင်း Table 08 ကို သွားရန် လှည့်ကြည့်မိတော့ Seungmin သက်ပြင်းချမိသည်။
"ထုံးစံအတိုင်း အထက်တန်းကျောင်းသူမလေးတွေဆီက ထွက်ပြေးသွားတဲ့ Hwang Hyunjin ပဲ"
YOU ARE READING
NEMESIS
Fanfiction"မင်းက ဘယ်တော့မှ Hwang တစ်ယောက်ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" ခက်ထန်တဲ့စကားတို့ဟာ သူ့အပေါ် ဘာသက်ရောက်မှုမှ မရှိသည့်အတိုင်း သူဟာ မျက်နှာတစ်ချက်မပျက်။ ဝမ်းနည်းခြင်းလည်း မရှိ။ အဲဒီအစား ရှေ့ကို ခြေတစ်လှမ်းတိုးလာကာ အသက်မပါသည့် လူသေကောင်နှယ် မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လ...
