Unicode
ဒီကနေ့ရဲ့ ဆယ့်ခြောက်ကြိမ်မြောက်သက်ပြင်းကို Hyunjin လေးပင်စွာ ချမိသည်။ ပြောစကားနားမထောင်ခဲ့တဲ့ Kim က အခုတော့ မိုးမိပြီး အဖျားတက်ကာ သတိလစ်နေသည်မှာ ညကတည်းကဖြစ်သည်။
ဆရာဝန်က ဆေးထိုးပေးသွားပြီး အရမ်းမစိုးရိမ်ဖို့ပြောသွားခဲ့ပေမဲ့ Hyunjin ရင်ထဲက မီးတောင်ကြီးက နည်းနည်းလေးမှ ငြိမ်းအေးမသွားခဲ့ပါဘူး။
"Hyun လေး ခဏဖြစ်ဖြစ်အိပ်လိုက်ပါလား။ ညကလည်း တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စောင့်ပေးနေတာမလား"
မနေ့ည အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီး ဧည့်ခန်းကိုဖြတ်တုန်း Seungmin လဲကျသွားကတည်းက Seungmin ဘေးနား တောက်လျှောက်ရှိပေးနေခဲ့တဲ့ Hyunjin က သိပ်စိုးရိမ်နေတယ်ဆိုတာသိပေမဲ့ ခဏတဖြုတ်ဖြစ်ဖြစ်တော့ အနားယူစေချင်ပါသည်။ ဒီကလေးပါ အိပ်ရာထဲ လဲသွားလို့ မဖြစ်ဘူးမလား။
"ရပါတယ် ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ ဆက်ရှိနေလိုက်ပါ့မယ်"
ထင်တဲ့အတိုင်း ခေါင်းမာစွာ ငြင်းဆန်လာတဲ့ Hyunjin ကြောင့် သက်ပြင်းချရသူမှာ သူမ ဖြစ်သည်။ ဆက်ပြောလည်း ရမှာ မဟုတ်ကြောင်း သိနေတာကြောင့် ယူလာတဲ့ မနက်စာကိုသာ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ပေးခဲ့ရသည်။
အဒေါ်ကြီးထွက်သွားပြီးနောက် အချိန်ကိုက်ဆိုသလို Seungmin ရဲ့ ဖုန်းက မြည်လာခဲ့သည်။ Minwoo ဒါမှမဟုတ် အခြားသူသာဆိုရင် Hyunjin ဖုန်းကိုင်မှာ မဟုတ်ပေမဲ့ Jisung ဆိုတဲ့ ID ကြောင့် ဖုန်းဖြေဖြစ်ခဲ့သည်။
"Seungmin-ah ကျောင်းမလာဘူးလား..
ငါတစ်ယောက်တည်း ပျင်းသေတော့မယ်"
"Kim နေမကောင်းဘူး Han Jisung"
"နေမကောင်းဘူး? ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ? အဖျားက အရမ်းဆိုးလား?"
တစ်ချိန်တည်းစုပြုံလာတဲ့ မေးခွန်းတွေကြောင့် Hyunjin သက်ပြင်းချရသေးသည်။ အနည်းငယ်စိတ်ရှုပ်သွားရပေမဲ့ သူငယ်ချင်းအပေါ် စိုးရိမ်တဲ့ Jisung ရဲ့ စိတ်ကို သူနားလည်နိုင်ပါသည်။
"ညက မိုးမိတာ၊ အခုတော့ အဖျားကျနေပါပြီ။
နိုးတော့ နိုးမလာသေးဘူး"
YOU ARE READING
NEMESIS
Fanfiction"မင်းက ဘယ်တော့မှ Hwang တစ်ယောက်ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" ခက်ထန်တဲ့စကားတို့ဟာ သူ့အပေါ် ဘာသက်ရောက်မှုမှ မရှိသည့်အတိုင်း သူဟာ မျက်နှာတစ်ချက်မပျက်။ ဝမ်းနည်းခြင်းလည်း မရှိ။ အဲဒီအစား ရှေ့ကို ခြေတစ်လှမ်းတိုးလာကာ အသက်မပါသည့် လူသေကောင်နှယ် မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လ...
