SURYAWARNA | COMPLETED ✔️

-56-

මේ දවස් වල හරියට වැස්ස!!

මම ජනේලෙන් වැහැලා පායපු අහස දිහා බලාගෙන ඉදලා හෙමීට ඇස් පහළට අරන් එනකොට දැක්කේ එලියේ බංකුවට වෙලා කල්පනා කර කර ඉන්න අයියව. එයා මේ ටිකේ ටිකක් අමුතුයි. හැමවෙලේම කල්පනාව.

මම බර හුස්මක් පිටකරලා කර්ට්න් එක වැහුවා. ඊටපස්සේ හෙමීට කාමරෙන් එලියට ආවේ සීතල ටයිල් එකේ කකුල් දෙක ඇද ඇද වගේ. මම සාලෙට එනකොට තාත්තා සෝෆා එකට වෙලා වෙනදා වගේම පත්තරේ බලනවා. අම්මා කම්බුලේ අත ගහගෙන කල්පනාව. මම එනවා දැකලාද කොහෙද එයා මං දිහා බලනවා මං ලාවට වගේ දැක්කා.

මම සෙරප්පු දෙකත් දාගෙන කුඹුර පැත්තට යන්න හදනකොට,

"චූටී පුතා"

අම්මා කවදාවත් නැතුව මට දවස් ගානකට පස්සේ කතා කරා. ඒත් මම මුකුත් ඇහුනේ නෑ වගේ එක කකුලකට සෙරප්පුව දාගත්තා.

"චූටී"

ඒ පාරනම් මම ඇයි කියලා අහන්න වගේ උරහිසට උඩින් අම්මා දිහා බැලුවා. එයා සෝෆා එකෙන් නැගිටලා ඇවිත් මං දිහා බලාගෙන ඇගිලි පටලවනවා. මම එයාට වඩා උස නිසා එයා මං දිහා බලන්නේ ඔලුව උස්සලා..

"ඇයි?"

මං බලාගෙන තාත්තත් පත්තරේ දෙකට නවලා සෝෆා එක උඩට දාලා මං දිහා බලනවා. මං ඕනෑවට එපාවට වගේ සාලේ වටටම ඇස් යවලා ආයේ අම්මා දිහා බැලුවා.

"කොහෙද යන්නේ?"

මගේ නලල රැලි උනා. මගෙන්ද ඇහුවේ? යන්නේ කොහෙද කියලද? ඇයි?

ටිලාන්ගේ මරණෙන් පස්සේ අම්මා මාත් එක්ක ටිකක් වෙනදට වඩා ලෙන්ගතුයි කියන්න ලාවට වගේ තේරුනත් මෙහෙම ලෙන්ගතුවක් තිබ්බේ නෑ..

"කාලා ගියොත් නරකද පුතේ? දවස් තුනකටත් වැඩී හරියට කාලා නෑ"

පුදුමෙටත් එක්ක මම සම්පූර්ණයෙන්ම එයාගේ පැත්තට හැරිලා උඩ ඉදන් පල්ලට බැලුවම එයා අපහසුවෙන් වගේ බිම බලාගත්තා.

"ඇයි?"

"ඇයි අහන්නේ පුතේ- කෑවොත් නරකද? කන්නේ නැතුව බෙහෙත් ඇගට හොද නෑ"

"ඉතින්?"

අම්මා කියාගන්න දෙයක් නැතුව අඩියක් ඉස්සරහට තිබ්බම මම අඩියක් පස්සට ගත්තේ එයා මගේ ලගට එනවට අකමැත්තෙන්. මොකද මෙච්චර දවසක් මේ ගෙදර පොඩි පුතෙක් හිටියේ නෑනේ. හිටියා හැබැයි ඒ ඉස්සර! රිසාල්ට් ආව දවසට පස්සේ ඒ පොඩි එකා මැරිලා ගියා. මැරිලා ගියා? නෑ මරලා දැම්මා.