Priya's POV: (අතීතයෙන්)...
"ලොකූ හලෝ- පුතා ඇහෙනවද?"
"අහ් අම්මී කියන්න"
"අම්මි එනකොට මොනවහරි ගෙන්න ඕනද පුතේ? කෝ මල්ලී?"
"පාරේ සෙල්ලම් කරනවා.. එයාට චොක්ලට් බිස්කට් ඕන කිව්වා"
"ඔයාට?"
"මට මුකුත් එපා"
"ස්පයිසි ක්රැකර්ස් ගේන්නද?"
"එපා ඕන්නෑ"
"ඔයා ඉන්නකෝ මං ගේන්නම්.. මේ චුටීව දැන් ගෙට දාගන්න පුතා රෑ තිස්සේ එලියේ නටන්න දෙන්න එපා."
ගෙදර ඉන්න පොඩි මහත්තයගේ ඕලෙවල් ඉවරයිනේ.. දැන් ඉතින් හබ්බද්දියේ හැමතැනම ඇවිදිනවා.. රෑ දවල් කියලා නෑ යන්න පුළුවන් උපරිම සීමාවේ ඇවිදිනවා.. ලොකු පුතාගේ වැඩේම පොඩි එකා හොයන්න යන එක.. සමහරක් විට ගුටි කනවත් ඇති..
"මං කියන්නම්"
"එන්න බෑ කියනවනම් දෙකක් දීලා හරි ගෙට දාන්න.. සිතා අක්කලාගේ වත්තට යන්න දෙන්න එපා හරිද?"
"හා අම්මී"
"පුතා මම දැන් ටිකක් බිසී, මල්ලිට කන්න දීලා ඔයත් කන්න හරිද? කොහෙවත් යන්න දෙන්න එපා ඊයෙත් ඔලුව වද්දගත්තනේ.. නාන්න එහෙම දෙන්න එපා හරිද?"
"හා අම්මී"
"හරි රත්තරං මං තියන්නම් බුදු සරණයි"
"බුදු සරණයි අම්මී"
මම ෆෝන් එක කට් කරලා වේගෙන් වේගෙන් වෝඩ් එකට ඇවිදගෙන ගියා.. කකුලේ පොඩි උලුක්කුවත් තිබ්බත් මේ ඒ ගැන හිතන්න වෙලාව නෙවේ. දෙයියනේ කියලා තව පෝඩ්ඩක් විතර උස ගියානම් කියලා හිතෙන්නේ දැන් තමා. එතෝට තියන අඩියක් හරි දිගට තියවෙනවනේ..
"ප්රියා මිස්!!"
ආපෝ මල හොන්තුව..
"සාශා මිස් කියන්න.."
"ඇහුනද අලුත් ආරංචිය?"
මම නෑ කියලා දිගටම කොරියාව දිගේ යනකොට සාශාත් මන් එක්ක ආවා.. ඔය මොකාක් හරි කේලමක් තමා.. ආව වෙලේ ඉදලා ගිනි ගෙඩියක් උස්සන් ඒක හොස්පිල්ට් එක වටේට පත්තු කර කර යන එක තමා එයාගේ ප්රථම රාජකාරිය..
YOU ARE READING
SURYAWARNA | COMPLETED ✔️
Fantastik🚸 එච්චර හිතන්න එපා නිදහසේ කියවන්න (පොඩ්ඩක් හිතන්න..)
