Listen... {GW15}

ΜΕΡΟΣ 17ο

30 Δεκεμβρίου

"Ρε Αρη τελειωνε, θα αργησουμε!", "Καλα βρε μωρο μου ηρεμησε τωρα φευγουμε"... Μπαινουμε στο αμαξι και κουναω νευρικα το ποδι μου, σταματω οταν τον ακουω να γελαει, αποτομα τον ρωταω Τι;  και αυτος το μονο που κανει ειναι να με πλησιασει και να με φιλησει στο μαγουλο. "Εισαι πολυ ομορφη οταν νευριαζεις"  "Το ξερω." Απανταω ξερα και υπεροπτικα και αρχιζουμε να χασκογελαμε και οι δυο.

Σημερα ειναι σημαντικη μερα, πλησιαζει η Πρωτοχρονια και με την Ιωαννα συμφωνησαμε να κανουμε το τραπεζι στις οικογενειες μας στο νεο μας σπιτι και να "αλλαξουμε" εκει ολοι μαζι το χρονο. Ζητησα και απο τον Αρη να φερει την οικογενεια του αμετρητες φορες, ωστοσο καθε φορα καταληγουμε να μαλωνουμε, αφου ο ιδιος λεει πως δεν θελει να μας χαλασουν μια τοσο ομορφη και ιδιαιτερη στιγμη. Αλλες φορες λεει πως εχουν ηδη κανονισει ή πως τους εχει ρωτησει αλλα δεν θελουν. Την αληθεια; Δεν τον πιστευω. Παιρνω μια βαθια ανασα και αφου κανω το σταυρο μου πεντε-εξι φορες ξεκιναω...

Ευα: Αρουλη μου...

Αρης: Σου εχω πει να μην με λες ετσι.

Ευα: Μα γιατι βρε μωρο μου...αφου ...αφου ειναο γουτσου.

Αρης: Τι ειναι;!

Ευα: Γουτσου!

Αρης: Χμ..οτι πεις.

Ευα: Αρη...

Αρης: Ευα..πρεπει να μιλησουμε...

Ευα: Αργοτερα αργοτερα, πρωτα εγω.

Αρης: Αντε καλα. Πες μου.

Ευα: Γιατι δεν λες και τους δικους σου να ερθουν;

Αρης: Ευα, δεν θα ξανακανουμε την ιδια συζητηση. Ειπαμε οχι και τελος.

Ευα: Ναι μα...

Αρης: Δεν εχει μα. Τελος.

Ευα: Θα μου πεις για ποιο λογο ομως;

Αρης: Οχι.

Ευα: Αρη, λεγε αλλιως κατεβαινω απ'το αμαξι.

Αρης: Γιατι δεν θελω να μας το χαλασει ο αδερφος μου οκ;! Ικανοποιηθηκες τωρα;!

Μιας και το αυτοκινητο ηταν σταματημενο εδω και λιγη ωρα, ανοιγω τη πορτα και αρχιζω να απομακρυνομαι με γρηγορο βημα. Τον ακουω να φωναζει το ονομα μου παρολα αυτα δεν σταματαω. Δάκρυα κάνουν την εμφάνισή τους και αφήνω τον παγωμένο αέρα να τα στεγνώσει. Λίγο μετά ένα αυτοκίνητο σταματάει δίπλα μου, χαμηλώνει το παράθυρο και ελλατώνει ταχύτητα έτσι ώστε να συμβαδίζει με τη δικιά μου. "Ευα μπες μεσα τωρα!" Δεν του δίνω σημασία, όμως από τον τόνο στη φωνή του καταλαβαίνω πως είναι νευριασμένος. "Μπες μέσα τώρα γιατί δεν το έχω σε τίποτα να σε αφήσω εδώ". Ναι, ξερω, γνωριζόμαστε τόσο καιρό και παρόλα αυτά ακόμα κάνουμε σαν πεντάχρονα. Μιας και δε του δίνω καθόλου σημασία χτυπάει με δύναμη το τιμόνι και ξεφυσάει.