I am crying, sitting at the edge of my bed sa apartment namin na kinuha ni Simon, at ngayon ay nag-eempake kami ng gamit pabalik sa bahay, lahat ng plano namin, mula sa clothing brand, at sa modeling offers sa akin lahat ng iyon ay hindi na matutuloy, dadalhin ako sa USA at hindi s'ya kagaya ng isip na doon ko itutuloy ang buhay ko, ibang parusa iyon.
"Jeana, dalhin ko muna ang gamit na nasa sasakyan, puno na kasi, and I will be back." Tumango lang ako sa kapatid ko at umalis na si Simon, dala ang pick-up na sasakyan.
Ano nga ba ang nangyare kay Rafaello, at sa bumugbog sa akin?
Wala.
Mama said that at some point, I deserve that kasi alam ko raw all along, at umpisa pa lang naman ay oo, alam namin na engaged na si Rafaello kay Lianne, and hindi dalawa kaming may mali ni Rafaello sa nangyare.
But they can't see that on the latter part, I am also a victim, at lalo na pinutol ko na ang koneksyon ko kay Rafaello, and I finally decide to live my life at the way that I want, yet this is what I got.
Hindi ko alam kung kakayanin ko ba, anong gagawin ko matapos itong paglilipat ko ng gamit sa bahay.
Titigil na rin ako sa pag-aaral, this is similar to disowning.
Kasi dadalhin ako sa USA at walang suporta nila Mama at Papa.
This isthe life that I can't imagine, ang hirap n'ya nang pakinggan, ang hirap pa n'yang ilaban at panindigan. I used to live with my parents, payapa ang buhay at maginhawa, pero ngayon, gusto ko na lang magalit.
Ang kapal lang ng mukha ni Rafaello na guluhin ako nang guluhin pa, hindi pa ba sapat ang salita sa kanya na ayoko, hindi at no. Minsan hindi ko alam kung kaya lang ba s'ya masyado nag-ppush because of Rafriel, he is competing with his own brother.
Pero ano pa nga bang magagawa ko, hayaan ko na lang at sundin na lang din si Mama, lalo na at nakaabot na sa mga kakilala namin ang issue nni Rafaello at Lianne.
What comes worse is sobra ang negative na natatanggap ko sa tao, hindi mo na malaman kung ano nga ba ang gusto nila, at bakit din kailangan nila makisali sa away ng ibang tao.
Rafaello's family was shocked, sino nga bang hindi, malayo ang agwat ng edad naming dalawa ni Rafaello, at ngayon hindi ko alam anong nasa isip ni Rafriel, kasi sigurado akong wala s'yang ideya sa nangyare sa amin ni Rafaello, but now he know.
Yung nililgawan n'ya, kaya pala todo tanggi sa panliligaw n'ya dahil ang Kuya n'ya ang natitipuhan.
Nilabas ko ang maleta ko sa salas, at may nakakainis na namang mukha ang nasa pinto ng bahay na inupahan namin ni Simon.
Talagang hindi nadadala si Rafaello ano, he is here again, and holding some food, and some bag. Kumunot noo ko at hindi na lang pinansin si Rafaello, mas mabuti na iyon kesa makipag away pa ako sa siraulong ito.
"Jeana, I know that I am being too much to you, but please receive this." Nasa harapan ko ito, dala ang mga hawak n'ya na bag, bulaklak at pagkain. Tinanggap ko ang bulaklak at bag, tinapon sa sahig, at nanlaki ang mata ko dahil kumalat ang bundle ng pera sa bag.
"What theactual fuck is wrong with you?" Naiinis ko na pinag tatapakan ang bulaklak na dala ni Rafaello hanggang sa mayupi ito lahat.
"You have no idea how you ruined my life, and I tried to make things right, pero ano ginawa mo, namimilit ka, ayaw mo ako titgilan!" Sinipa ko ang bag na may mga pera at nakatungo si Rafaello ngayon sa harapan ko.
"Ano ba gusto mo, ha!" Sigaw ko muli, at hindi ko na mapigilang mag-sindi ng sigarilyo sa stress na nararamdaman ko ngayon. Sobra-sobra na rin ang abala at pagsira ni Rafaello sa buhay ko, hanggang pag-aalis na ako, makikigulo pa s'ya.
"Rafaello, ikaw may kasalanan bakit ako naaksidente, at ngayon ikaw ulit ang may kagagawan bakit ako napahiya at nabbugbog, lahat ng iyon ay ikaw ang may kagagwan," I paused and look straight to him. "You're not feel guilty about it?" I asked Rafaello, at napatungo s'ya sa sinabi ko na katotohanan.
"Stop bothering me, Rafaello, hindi ka man lang maawa sa akin matapos ako pagtulungan ng kaibigan ng fiance mo." Nilagpasan ko si Rafaello, pero hinawakan n'ya braso ko.
"Jeana, I love you, please stay." Napatingala ako, at pinipigilan na matawa sa pinagsasabi ni Rafaello. But sa huli, tumawa ako ng halos isang minuto, ito ang pinaka hindi ko ineexpect na sasabihin sa akin ni Rafaello.
"Damn, is that your last resort to manipulate me huh, kasi bata pa ako, kaya tingin mo lalambot ako sa I love you mo? Maniniwala ba ako, Rafaello?" I asked him, at bumalik ako sa kinatatayuan ko kanina ng pinag sisira ko ang bulaklak na bigay n'ya.
"Rafaello, too late, kung nung umpisa mo sinabi yan, baka nagulong ako sa kilig at possible na paniwalaan kita." Binuga ko ang usok, matapos akong mapapikit dahil sa usok sa bibig ko.
"But now, after all I feel and encounter all of these shitty scenario, nope." Natatawa ako lalo ng lumuhod si Rafaello sa harapan ko, humawak sa paa ko at pilit na hinahalikan.
"Please, let's run away, I don't want to be with Lianne-"
"Stop using me as a reason why you want to run away from your fiance!" asik ko kay Rafaello at napaupo ako sa sahig dahil nagkamali ako ng atras sa pag-pipilit n'ya na lumapit sa akin.
I can feel my stomach is acting up right now, natatakot na ako sa kinikilos ni Rafello towards me, at sa actions n'ya ay hindi na ako talaga natutuwa.
"Please, I will do everthing, don't dump me, Jeana!"
"STOP!" sigaw ko at hindi ko alam saan ko nasipa si Rafaello, pero nagulat ako sa nag-tayo sa at takot na takot akong yumakap ng mahigpit matapos ko makita si Simon at si Kuya Philip ay nasa harapan namin ni Simon. Kitang kita ng dalawa ko na kapatid kung papaano ako mamutla ngayon, si Rafaello ay hindi makapaniwala na andito si Kuya.
"Raf, I can't believe that I will see you harassing my sister, I thought she is just making some words to clear her name, but indeed, you're harassing my little sister." Inalalayan ako ni Simon pasakay sa kotse, at ang higpit pa rin ng hawak ko sa braso ni Simon.
"It's okay, Jeana, calm down now."
