"He always humilate me, can you please understand my side here!" Sigaw ko sa bahay, umagang umaga ay nalaman ni Mama ang balita na lumabas kami ni Simon, at ginawa ni Rafriel.
And the insane part is sa akin pa nagalit nanay ko, kasi dahil sa tingin n'ya tama si Rafriel.
My God! There is no even a thing between me and Rafriel!
"Anak, alam ko naman na after mo mag-sawa sa ganyang lifestyle, si Rafriel ang pipiliin mo." Nanlaki ang mata ko at tinignan ko si Papa.
"You see that, hindi n'yo ba muna ako tatanungin kung gusto ko si Rafriel?" Natawa si Papa at hinawakan ang kamay ni Mama ngayon.
"Hun, let our kids to decide for their own, let Jeanna chose the life that she want, hindi naman palakol ang grades ni Jeana, she is even running for the—"
"Hun, that is not what I am talking about, Rafriel is a good guy." Napairap ako at natawa sa sinabi ni Mama.
"Kailan pa s'ya naging maayos na lalake, he ruined my night, paulit-ulit n'ya sinisira ang araw ko, ang mga lakad ko! He even threatened my suitors at school!" Sabay na natawa sila Mama at Papa, at s'yang baba ni Simon, gulo pa ang buhok at may hangover pa si tanga.
"He believe that there is already a thing between the two of you, so ayusin mo yan, Jeana. Kung ano mang motibo pinakita mo kay Rafriel, ayusin mo, kasi sa ugali mo na iyan, naniniwala ako na napaka galing mo mag-bigay ng false hope sa tao," Mama said casually at tinuro yung card sa lamesa at dinampot ko iyon agad.
"Remember that I am your daught—"
"Yeah, you are the daughter, pero tandaan mo, kilala ka rin namin." Mama said at may pang aasar pa sa akin, at lumingon kay Simon na naging seryoso ang mukha.
"At ikaw, sino may sabi na puwede ka mag-gimik, huh underage boy?" I look away at lumakad na palabas ng bahay namin, iniwan si Simon ngayon kay Mama.
I decided to have a walk, and look around the subdivision, bago ako pumasok sa school. Start na ng practice ko para sa pageant na napasubo ako, jusko. Kung alam ko lang, sana pumirmi na lang ako.
I am peacefully walking, until Olivia was with me, galing sa likod ko at tinignan ako mula ulo hanggang paa. Ngumiti at hindi ko naman ang isasagot ko sa gesture na ginawa n'ya.
"Why you're walking, naghihirap na ba kayo?" Natawa ako agad sa tanong n'ya at lumingon ako, may kotse sa likod namin at mukhang bumaba pa s'ya para lang maglakad kasabay ko.
"Siguro, baka wala na kaming pera pang gas kaya naglalakad na lang ako." I said sarcastically and stop myself to laugh.
At saka ano naman ngayon kung maghirap kami, wala ako pakialam sa status ng buhay namin, at mas lalong hindi ako naasa sa pera namin, at may sarili akong buhay at plano para umasenso ako sa sarili ko.
"Alam ko na, naubos sa debut ko." Tumawa ako at nagpatuloy na mag-lakad, and she didn't get my humor.
"Puwede ka naman sumabay sa akin, hop in." I rolled my eyes and look at Olivia. Maybe she is also being sarcastic.
"Olivia, I am thankful for your offer, but can't you see. Naglalakad ako kasi gusto ko maglakad, I have money to pay for taxi or I can call my driver right now, but I choose to walk kasi gusto ko." She looked thorned at parang masyado s'ya inosente.
"Fine, I will hop in." Lumakad ako sa kotse n'ya, nasa back seat kami pareho at nakangiti iyon sa akin ngayon
Such a weirdo.
"So you are walking just because you want it, not because you're poor na!" She said at humarap sa akin, parang may puzzle s'ya na nasolve ng sabihin sa akin iyon, at napakamot ako sa ulo ko.
"Ikaw, bakit ka tatakbo as a president?" I said and napaupo s'ya ng maayos.
"Because I think I am more capable at that seat—"
"You're capable at the presidential seat or it's just a redemption for you, or you wanna prove something to your family." She didn't respond, nakatingin lang ito sa akin at humarap ako kay Olivia.
"I run for president seat because I have a concrete and better plan that the last administration didn't possess. And I claim that the seat of president is a great opportunity for me and for the students, especially for the happiness of all students and people at school." Ngumiti ako at natulala si Olivia.
"You're really good—"
"I know you're good too, baka kulang ka lang sa dedication and reason, kasi hindi naman talaga puwede na ihahalo mo ang family matters sa ganyan, but if I will ask you, gusto mo ba, kaya mo ba?" I asked Olivia at tinignan ang reaction n'ya.
"I can't," she answered plainly pero hinawakan n'ya ang kamay ko at ngumiti.
"How about I become your Vice-president!" Napatapik ako sa noo ko at sakto na school na, mabilis ko na binawi ang kamay ko at binuksan ang pinto ng sasakyan.
"No!" Sagot ko at nanakbo palayo sa sasakyan ni Olivia.
Bakit ba lapitin ako ng mga taong may sira ang ulo?
Akala ko titigilan na ako ni Olivia ng takbuhan ko s’ya pero ngayon ay nasa likod ko, hinahabol ako.
“Come on, let me be part of your team!” A lot of students are looking at us, and Olivia is chasing me like a guy stalker!
“Leave me alone!” Akala ko dati, lalaki lang ang naghahabol sa akin, pati pala babae hahabulin ako ng ganito! Nakakaloka. Why they won’t give peace on my small life!
Pumasok ako sa gym, at nagtago sa locker room ng girls’ volleyball team. Nagulat sila Lorraine na hinahapo ako na pumasok sa locker nila.
“Olivia is chasing at me! Like a crazy stalker right after she saw me walking and ahhh!” I screamed and the door opened. Natatawa si Lorraine ng makita si Olivia.
“Huy, you are harassing this gorgeous lady,” Olivia rolled her eyes and caught my hand.
“Let’s file your candidacy with me,” the girls team is giggling and didn’t even stop Olivia. Para akong bata na hinahatak palabas. Ayoko nga maging vice president ang siraulo na ito, may nasabi lang ako parang may nag-click sa utak n’ya tapos hindi n’ya na ako nakikita as kalaban.
Like hello, sino may gusto kasama ang tao na ang bilis magbago ng isip, how much more pa kapag sa ibang pagkakataon, at kapag kami na nakaupo.
Oo, confident ako na mananalo ako, syempre ako na ito eh.
We reached the student council room, andoon si president at nakangiti sa amin at nagtataka bakit kami magkasama ngayon ng babae na nagsabi na mortal kami magkalaban lalo sa presidential seat sa student council.
“We are running together, Jeana as president and I, as a vice president,” Olivia said at nabuga ni pres ang iniinom n’ya at nakatingin sa akin.
“Yeah, just give what she wants, pagod na ako tumanggi,” Olivia’s face went bright at parang kinikilig ngayon lang.
“God, I love you na!” I rolled my eyes and Olivia hug me and kissed my cheeks.
“Get away, freak.”
