ည 9:00 နာရီရှိပြီ ကျွန်တော်အခုထိအိပ်လို့မရသေးဘူး အိပ်ပျော်နေတဲ့ Park Jimin ကိုတစ်ချက်တစ်ချက်ကြည့်ရင်းစိတ်ပူနေရတယ်
အိပ်နေရင်းသတိမြန်းလစ်သွားမလား
အဖျားကမကျပဲပိုတက်လာရင်ရော
ဆိုပြီးတွေးရင်းပူနေရတယ်
နောက်တော့မှ မဟုတ်သေးပါဘူးလေ
ကောင်းတဲ့ဘက်ကတွေးမှပေါ့ ဆေးလည်းတိုက်ထားတာပဲပျောက်မှာပါ
Hyung သက်သာသွားမှာပါ
ကျွန်တော်သူနဖူးကိုထပ်စမ်းကြည့်တော့နည်းနည်းလေးပဲနွေးနေတော့တာကိုခံစားလိုက်ရတယ် ကျွန်တော်သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အဲ့တော့မှရင်ထဲကအလုံးကြီးကျသွားတယ်
ကျွန်တော်လည်းထပြီးရေချိုးခန်းထဲဝင် မျက်နှာသစ်ခြေလက်ဆေးရင်း မှန်ထဲမှာကိုယ့်ကိုကိုယ်ခဏလောက်စိုက်ကြည့်နေမိတယ်
သူကရိုးရိုးလေးအအေးမိပြီးဖျားတာကိုငါကဘာလို့ဒီလောက်တောင်ဖြစ်နေတာလဲ? ဘယ်သူ့ကိုမှစိတ်မပူဖူးတဲ့ငါက Park Jimin ကိုကျတော့ဘာလို့အဲ့လောက်ဝောာင်စိတ်ပူနေရတာလဲ
ဟိုတစ်ခေါက်ကဓားထိတုန်းကလည်း ဒဏ်ရာသေးသေးလေးကိုပုံကြီးချဲ့ပြီး ချွေးစေးတွေထွက်လောက်အောင်စိတ်ပူခဲ့သေးတယ်
ငါ့စိတ်တွေလည်းပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘူး ဟူးးSusanနဲ့တွဲလာတဲ့တစ်လျှောက်လုံးတစ်ခါမှငါဒီလိုတွေမခံစားခဲ့ရဖူးဘူး
သူနဲ့ကျမှအကုန်လုံးငါဒီလိုတွေခံစားနေရတာ
အချစ်ဆိုတာအဲ့ဒါမြန်းလား? အဲ့ဒါသာအချစ်ဆိုရင် ငါတော့ Park Jimin ကိုချစ်မိနေပြီထင်တယ်
ကျွန်တော်ရေချိုးခန်းထဲကပြန်ထွက်လာပြီးခုတင်ပေါ်ပြန်တက်လိုက်တယ် PJM ကိုပြန်စစ်ကြည့်တော့အဖျားကျသွားပြီ ကျွန်တော်လည်းစိတ်အေးသွားပြီးသူ့ဘေးမှာလှဲအိပ်မယ်လုပ်တော့အခန်းတံခါးကိုတစ်ယောက်ယောက်ကလာခေါက်တယ်
JK_"ကျစ် ဘယ်သူလဲကွာဒီချိန်ကြီး"
ကျွန်တော်လည်းအိပ်ယာကထပြီးတံခါးကိုဖွင့်လိုက်တော့ Susan ဖြစ်နေတယ်
JK_"Susan? ဘာလာလုပ်တာလဲ ဒီအချိန်ထိမအိပ်သေးပဲ"
Susan_"အခုမှကိုးနာရီပဲရှိသေးတယ်လေ ချစ်ပျင်းလို့ အိပ်လို့လည်းမပျော်လို့ အဲ့ဒါဟိုနားဒီနားလမ်းလေးလျှောက်ချင်လို့ ကိုကို့ကိုလာခေါ်တာ"
