signs of love

Deel 4.

Ik ben zenuwachtig voor vanmiddag maar waarom?? Ik staar weer naar Jesse. Ik heb Jesse niet gesproken op Skype, wel op app maar dat is anders. Er loopt een traan over mijn wang. Ik veeg hem snel weg. "Heey." Hoor ik opeens. Dan word mijn kluisje dicht geslagen. Daar staat Chantal. Ze pakt mijn schouder vast. "Niet huilen." Is het enige wat ze zegt. Ik zie ook bij haar traanogen. "Wat is er ???" Vraag ik dan. "Ik wil niet dat je verdrietig bent." Zegt ze. Ik doe mijn kluisje op slot. "Het gaat weer." Zeg ik. "Ik hoorde dat je vanmiddag Spaans gaat leren?" Ik knik. "Klopt." "Voor Jesse??" Ik knik. "Ik wil hem blij maken." "Dat is hij al. Met jou." Ik glimlach. "Ik wil dat hij ziet hoeveel ik van hem hou." Dan gaat de bel. We zeggen elkaar gedag en lopen naar onze lokaal.

Ik zit met Sanne en Melinda in het lokaal van tekenen en knutselen. "Omg hij is zo knap !!! Gister was ik weer buiten met hem, Chantal en de rest." "Heb je hem gesproken?" Vraagt Melinda. "Vooral om hem gelachen en iets heel doms gedaan." Melinda kijkt der verschrikt aan. "Wat heb je gedaan?" Vraag ik. "Ik pakte wat en toen botste we met elkaars hoofden." "Dat is nou super romantisch !!!" Roept Melinda. "Ssst volgens mij zit hij in deze klas." Ik kijk om me heen. Ik zie geen nieuw gezicht. "Waar is hij dan ??" Vraag ik. "Oow geen idee. Misschien ziek. Maar dat was niet het enige domme ding. Ik heb echt zo iets ergs gedaan!!!" We kijken der nieuwsgierig aan. "Ik heb zijn hoed in het water laten vallen." Zegt ze dan zacht. Ik kijk der verschrikt aan. Ik wil wat zeggen maar ik weet niet wat. "Was hij er aan gehecht?" "Denk het niet. Hij heeft zijn hoed er wel uitgehaald maar toen liep ie weg. Ik heb hem dus niet meer gezien of gesproken." Zegt ze verdrietig. "Ik heb hem wel op app!!" Zegt ze dan blij. "Zo zo." Zeg ik. "Oke meiden we beginnen met een teken dictee." Zegt de lerares. "Yess." Roep ik. Sanne en Melinda kijken me aan. "Jij hebt altijd een voldoende!" Zegt Melinda dan. Ik kijk naar de tafel. Ik hou gewoon van tekenen.

Het is drie uur en ik ben dus uit. Ik ren naar beneden naar mijn kluis. Gelukkig gaat alles goed en bots ik tegen niemand aan. Ik open mijn kluis en stop mijn boeken erin. Dan pak ik mijn jas en doe die aan. Ik ben onwijs zenuwachtig. Zou hij aardig zijn? Misschien ken ik hem wel. Ik ben zo benieuwd en ik wil zoveel leren maar ik kan natuurlijk niet alles meteen leren. Ik sluit mijn kluis en pak mijn tas. "Het is vijf over 3 je bent op tijd hoor." Ik draai me om. Daar staan de meiden. "Sorry maar ik ben zo zenuwachtig en dan ben ik maar op tijd." Ze glimlachen. "Morgen gaan we buiten chillen dus regel dat maar." Zegt Amber. "Doe ik meiden. Doeii." Ze zeggen gedag en dan loop ik naar mijn fiets.

Ik ben onwijs vroeg. Ik zet mijn fiets op slot en loop naar de deur van de bibliotheek. Ik zucht even en dan loop ik naar binnen. Ik kijk om me heen. Waar moet ik heen? Ik loop naar de trap en loop naar boven. Er staan boekenkasten en helemaal aan het eind een tafel. Aan die tafel zit een jongen. Ik loop naar de tafel. De jongen staat op. Hij heeft blond haar en een golf in zijn haar. "Jij bent Kimberly??" Vraagt hij. Ik knik. "Ik dacht dat ik veel te vroeg was." "Zijn we ook." Hm hij geeft mij een goede indruk. Hij steekt zijn hand op. Ik pak zijn hand vast. "Ik ben Kaj." Dan laat hij me los en gaat zitten, ik ga ook zitten. "Zouden we meteen beginnen?" Vraagt hij. "Graag." Hij kijkt me aan. "Doe je dit niet voor jezelf ??" Vraagt hij opeens. "Hoezo?" "Nee laat maar. Laten we maar gewoon beginnen."

"Moeilijk hé?" Vraagt Kaj. "Pff ja." Hij pakt wat uit zijn tas. Dan legt hij een stencil op tafel. "Hier dit is je huiswerk voor overmorgen." Ik schuif het stencil naar mij toe. "Hier dit kun je al." Hij wijst naar een vraag waar opstaat, vertaal dit naar het Spaans 'Heey, hoe gaat het?' "Dat is dus....heey, ¿cómo estás?." "Ja!!" Zegt hij blij. "Oke thank you." Dan staan we op en lopen samen naar beneden. "Zit je op mijn school?" Vraag ik onderweg naar buiten. "Ja ik ben pas nieuw." "En dan al meteen 'les' geven aan mij!!" Hij glimlacht. "Yep." "Maar als je op mijn school zit hoe kun jij dan zo goed Spaans?" "Van een hele goede vriend." "Dus jij hebt geleerd van een vriend en nu leer jij mij het weer." Hij knikt. We lopen naar buiten en dan staan we even stil. "Misschien worden wij ook wel vrienden." Zegt hij dan en krabt achter zijn hoofd. "Misschien." Zeg ik. Hij glimlacht. "Oow trouwens spreken we morgen hier ook af?" Vraag ik. "Ja is goed maar ik kan dan niet zo lang." "Oow hoe..." Ik stop met praten. Waarom zou ik aan een onbekend ie and vragen waarom die gene niet kan. "Laat maar." "Nou dan zie ik je morgen." Ik knik. We zeggen elkaar gedag en lopen dan weg. Ik loop naar mijn fiets. Ik wil Jesse's gezicht zien als hij hoort dat ik een beetje Spaans kan!