Back with Vengeance (FIN)

Chapter 3

Sabrina's Plan

I'm packing my things ng labag sa loob nang malaman kong magbabakasyon kami sa Palawan. Yeah, gustung-gusto kong pumunta dun pero family lang. Hindi ko sinabing pati Si Zen ay sasama and to think sila pa ang nagbayad ng lahat ng expenses? Aba, sina daddy nauto niya. Nakakainis!

**

Nakahiga lang ako and nagpapasoundtrip nang umupo sina Mommy and Daddy sa gilid ng kama ko kaya napaupo ako. Baka kasi may sasabihin sila eh.

"Anak, pack your things. We will travel to Palawan two days from now." Mom said happily while ako gulat na gulat.

"WHAT MOMMY?! TALAGA?! At lassst! Palawan!" Sigaw ko habang nasa kama nagtatatayo tas naglulundag. Napagalitan tuloy ako ni Daddy. Hahaha! Sorry naman kasi. I'm just excited to visit Palawan! Ghad! That's Palawan sinong di matutuwa?!

"But hindi lang tayong tatlo ang magkakasama." Daddy interrupted my happiness so I got so curious kung sino ang makakasama namin sa isla. Naku sana sina Apriel at Yuki! I can feel my face ripped into a very happy one. Kulang na lang makita gilagid ko sa sobrang saya!

"Sino po?!" Excited kong tanong.

"Piacci's invited us to have a vacation and since wala na rin kaming balita sa kanila pumayag na kami," Mahinahong sagot ni Daddy.

Yung masayang masaya kong aura ay napalitan ng black aura. Sumimangot ako agad.

"WHAT?! NO! I WON'T GO!" sigaw ko. Aba! Kung si Zen lang din ang makakasama ko, aba't pakamatay na lang ako. Baka malason ko pa yung damuhong yun dahil sa galit ko sa kanya.

"You'll enjoy the Palawan stay, tsaka nandun naman si Zen--" hindi ko pa pinatapos si Daddy nang napasigaw na naman ako ulit.

"SI ZEN SASAMA?!? ARE YOU KIDDING ME?! ALAM NIYO YUNG GALIT NGA AKO DUN TAS PAPASAMAHIN NIYO PA?!"

I can't control this anger. Aba parents ko mismo? Why? Nakita naman nila reaction ko nang makita ang bwesit na nilalang na iyon di'ba?!

"Sabrina. Your voice!" Daddy said in authority.

"Okay okay! Sorry!" I said, sumuko na ako.

"Bakit nandun si Zen? Syempre anak siya ng mga Piacci tapos hindi siya isasama? Are you insane, Princess?" Mom sarcastically asked me.

"Oh Mom quit being sarcastic," then walked out of the room.

**

Nag-eempake ako ng mga damit nang biglang nagvibrate yung phone ko.

I saw the caller I.D and it's from my bestfriend, Yuki.

"Oh? What now?" Boring kong sagot. Nabadtrip ako eh. Nakakainis kasi.

"Sarap mong sapukin diyan sa pagsagot mo bruhilda ka. May nangyari ba?" Tanong niya sakin.

"Nakakainis eh, I'll be spending my vacation~~" hindi pa ako natapos ng nagbulalas siya.

"Omg! Where where?!" Excited niyang tanong.

"Let me finish first." Masungit kong sagot. Ugh!

"Okay sorry! Kung di lang kita bestfriend kanina pa kita binabaan." Seryosong sabi ni Yuki..

"As I was saying awhile ago before you interrupted by beautiful speech, I will be on a vacation. Hep! The reaction should be kept muna. Palawan. With the Piacci's, they were actually the one's who will be spending all the expenses kaya napapayag nila si Mom and Dad kahit pa galit sila kay Zen. Nakakaasar eh." Sabi ko sa kanya.

"....." Walang response.

"Hoy." Sabi ko sa kabilang linya.

"Pwede na ba magreact?" Tanong niya. Napafacepalm na lang ako sa tanong niya sa akin. The heck, why do I have an abnormal bestfriend?

"Kanina pa pwede." Sagot ko.

"OMG! PALAWAN!!! TAS LIBRE PA! HABA NG HAIR MO!" Sigaw niya through phone. Seriously, this is not Yuki.

"Bes, are you drunk?" Tanong ko.

"No I'm not!" Masiglang sabi niya.

Mahina siya sa alcohol kaya isang tungga lang ata niya ng wine eh nalalasing na siya.

"As I was saying, nakakaasar. Ayoko makita si Zen eh." Totoo naman yung sinabi ko. Wala eh, galit pa rin ako sa kanya.

"Diba magrerevenge ka? Why not use that chance na magkasama kayo to break his heart?" Seryosong saad ni Yuki.

"Oo nga ano? Sige bessss!" Sabi ko then hang up the phone. Yaan na yun, di yun nasa matinong utak ngayon though napaisip ako..

Hmmmm. Revenge? Mukhang nakikiayon ang pagkakataon sa mga pinaplano ko.

Excited kong tinapos ang pag-empake at nahiga nasa kama. Huminga ako ng malalim, I should do this. Alam kong sasaya ako pag nakitako siyang nasasaktan. Gusto kong maramdaman niya yung sakit na dinanas ko fortwo years. Gusto kong makita siyang nahihirapan, gusto kong makita angpaghihirap niya dahil lang niloko ko siya.