HARABE

BANA KARDEŞİM DEME

Bir günde ikinci bölüm. Eminim çok sevinmişsinizdir.(!)Ehem ehem. Neyse..

"Alisa bu duyacakların senin için zor olacak. Zamanında bende sindirmekte çok zorlandım." Vereceğim tepkiyi ölçmek için gözlerime bakıyordu. Ben de hem korkmuştum hem de merak etmiştim. Sorar gözlerle baktığımda konuşmaya devam etti.

"Bu durumu atlatman için yanında olacağım, yardım edeceğim. Hep yanında olacağım. Alisa, ben senin abinim."

Duyduklarım karşısında donup kalmıştım. Karşımda ki öğretmenim olduğunu öğrendiğim adam benim abim olduğunu iddia ediyordu. Kendimi zorlayarak konuşmaya çalıştım tabi ki kekelemiştim. "S-seen ne ddediğini sanıyorsun?"

"Biliyorum zor bir durum ama böyle. Lütfen dinle." Adamın sesine hüzün yansımıştı.
"Sen ne zamandır biliyorsun?"
"Sen 11 yaşındaydım. Babamı ve annem sandığım kadını kaybetmiş ayni zamanda asıl annemin başka biri olduğunu. Bulduğum tek mektup vardı. Herşeyi iceren. Annemin evine gittim. O ölmüştü. Seni görmüştüm o gün. Sonra da buradan gittim. O gün kabullenememiştim ama sen benim kardeşimsin."
Yüzündeki tüm kasların verildiğini hissediyordum. Boğazımda düğüm vardı ama  gözyaşlarım inatla akmıyordu. Karşımdaki adam ise gözlerini uzak bir noktaya sabitlemiş bana bakmadan konuşuyordu.
"Tam yedi yıl yedi yıl önce kardeşin olduğunu öğreniyorsun üstelik annesi ölmüş ve sen o zaman ona tek kelime etmeyip şimdi karşıma çıkıp bana kardeşim mi diyorsun."
"Alisa bak haklisin ama takdir edersin ki o zaman annemi babamı kaybetmiş üstelik annem olmayan kadına anne dedigimi öğrenmiştim. Gerçek annemin hayatta olmadığını. Daha on yedi yaşındaydım."
"O adamla. Babamla konuştun mu?" Başını olumlu anlamda salladı.
"N-nne konuştunuz?"
"Beni hiç kabullenmemiş. O an bile beni görmeye tahammül edemedi. Üstelik annemin ölümüyle seni suçladı. Öz baban olduğu halde onun bile sana tahammül edemediğini duyduğumda ben de oradan gittim"
"Kardeşinin sevilmediği bir yerde kalmasına göz yumdun."
"O zaman düşünemiyordum. Ben de annemin ölümünden suçlu bir kardes görüyordum. O zamanı değişteremeyiz biz şimdiyi konuşalım." dediğinde uzaklardan ayırdığı gözleriyle gözlerine baktı. Gözleri dolmuştu. Onun aksine benim gözümde tek damla yaş yoktu. Nefretle gözlerine baktım.

"Sen o hiçe saydığın yıllarda benim ne yaşadığımı biliyor musun da hiçe sayıyorsun? Sen buradan gidip hayatını yeniden kurarken o adamın bana ne yaptığını sen biliyor musun? O adama nasıl güçlüklerle tahammül ettiğimi. O zamanlar hep bi abim olsun istedim. Beni o adamdan kurtarsın korusun istedim. Ama benim sevgili abim"  iğrenerek gözlerine bakmaya devam ettim. "Benim sevgili abim sevilmedigimi bile bile burada kalmama göz yummuş. Üstelik bir bok bilmeden annemin ölümüyle beni suçlamış." Ben lafımı bitirdiğimde elini omzuna koydu. Hemen kendimi geri çektim.
"Bak ben de kabullenebilmiş değilim daha. Tanımadığim bir annem tanımadığım bir kardeşim..."
Lafını bitirmesine izin vermedim.Sinirden ve nefretten başka hic bir şey hissetmiyordum. "Sakın bana kardeşim deme!"
diye tıslayıp koşarak okul bahçesinden çıktım.