How I met you.

26.

"Ik haal wel even een glaasje water."
"Oké, lieverd."

Ik loop de kamer weet binnen met 2 bekertjes in mijn handen. Die plotseling uit mijn handen glijden. Mijn vader ligt met zijn mond open en ogen dicht helemaal verstijfd.
"Nee, dit kan niet, dit mag niet!" Schreeuwend loop ik naar papa toe en pak zijn hand. Hij voelt heel koud en leeg. Ik weet dat het over is.

"I'm so sorry babe." Daan is met zijn moeder naar het ziekenhuis gekomen. Mama is nu bezig met dingen regelen voor de begrafenis. Niet normaal hoe snel dat gaat.
Ik slaap vanavond bij Daan, alweer. Want mama heeft het echt te druk met zichzelf.

"Moet ik een bad aanzetten, en dan kijken er daarna een filmpje?" Ik ben morgen vrij en Daan meldt zich ziek. Wat voor mij echt niet hoefde. Maar wel lief. "Nee hoor, ik kleed me om en ga in bed liggen. Lig ik bij jou op de kamer?"
"Tuurlijk."

Ik lig op een matras, naast Daan, op de grond. Ik huil zacht. Ik kan het nauwelijks geloven. Hoe kan hij nu al dood zijn. Zo snel.
''Huil je nou?'' Daan kijkt mijn kant op. Ik veeg snel mijn tranen weg en zeg: ''Uhhm, (snik) nee hoor.'' In de hoop dat hij het niet door heeft. ''Je kan dat best zeggen, hoor. Zal ik iets vertellen. Weetje vanaf wanneer ik jou echt heel leuk vond? Die keer dat we bij Engels elkaar vragen moesten stellen. Weetje waarom?'' ''Nee? Ik vond dat zo erg, ik wist echt niet meer wat ik wilde zeggen. Hoe kan jij mij toen leuk zijn gaan vinden?'' ''Door jou lach, als je heel vrolijk bent lach je altijd, die lach is geweldig. Maar jou lach als je verlegen bent, is het allermooiste. VAN DE HELE WERELD. Kom hier even bij me liggen." Daan geeft een klopje op zijn matras. Heel even twijfel ik of dit wel van zijn ouders mag, maar Daan daar zo zien liggen, haalt mij over.