BÖLÜM 1..
Klaus'un kurutulmasının üzerinden tam on yıl geçmişti. Candice yeni bir güne uyanmıştı. Şu anda O dünyadaki en güçlü varlıktı. Babasından sonra.. Evi dinledi. Melez kulakları ona duyması epey geniş bir menzil sağlıyordu. Elijah ve Rebekah'nın sesini duyamamıştı. Ev çok sessizdi. 'Erkenden çıkmış olmalılar ' diye geçirdi içinden. Derin bir nefes aldı ve 'İşte başlıyoruz ' diye düşündü.
Uzun zaman sonra ilk defa evde yalnızdı. Bu ev onların olmasına rağmen girmesi yasak olan iki oda vardı ancak bu odalardan birine gizli gizli girdiği çok olmuştu. Bu babasının odasıydı. Klaus yatak odasında kurutulmuş bir şekilde büyülü zincirlerle bağlanmış bir tabutta tutuluyordu. Elijah o odaya kesinlikle girmemesini söylemişti ama o dinlememişti. Elijah'nın bu uyarısını dinlemeyen bir de Rebekah vardı. O da gizli gizli Klaus'un odasına giriyor ve abisi için gözyaşı döküyordu. Candice Klaus'un odasına girdi. Tabutun başına yürüdü. Bu odaya ne zaman girse gözleri doluyordu.
Can: Baba seni özlüyorum...
Klaus gözlerini açtı ancak kurutulduğu için hiç birşey söyleyemiyordu. Ona bunu yapanlara çok kızgındı. Tyler ve Marcel'e ve tabi ki küçük cadı Davina'ya. Kızı yanı başında O olmadan büyüyordu. Kızını sadece üç yıl tanıyabilmişti. Bu lanet tabuta kapatılmadan önce üç yıl. ' Belki de beni gerçekten tanısa O da nefret ederdi ' diye düşündü. Kendi babası bile ondan nefret etmişti. Çok güvendiği kardeşleri tarafından ihanete uğramıştı. Defalarca. ' Kimi kandırıyorum tabi ki benden nefret ederdi ben bir canavarım ' diye düşündü.
Candice merakına yenik düşmüştü. Tamam girmesi yasak olan bu oda da babası vardı ama diğer oda da ne vardı? Henüz eve kimse gelmeden o odaya da girmeyi aklına koydu. Bu oda çatı katındaydı. Merdivenlerden çıktı ve kapıyı açmayı denedi. Kilitliydi. Anahtarların durduğu dolaba ilerledi. Tüm anahtarları Tek Tek denedi. En sonunda on yıllık merak sona ericekti.
Son anahtarıda kilide yerleştirdi. Candice insan olsaydı heyecandan ölebilirdi. Bu kapı onun için ailesinin sırlarını keşfetmeye bir adımdı. Anahtarı çevirdi ve kapı aralandı.
Can: İşte bu .. Dedi
Kapıyı hafifçe ittirdi. Merakla başını uzattı. Bir sürü sandık ve kitaplar bulacağını düşünmüştü ancak gördüklerinin bununla uzaktan yakından ilgisi yoktu. İçeride resimler vardı. Yağlı boya, sulu boya, kara kalem... İnanılmaz güzellikte resimler. Candice kapıdan içeri adımını attı. Şaşkındı. Tüm resimlerde aynı kadın vardı. Sarışın. Mas mavi gözler. İnanılmaz bir gülüş. ' Bu kadın kim ? ' diye düşündü. Resimlere daha da yaklaştı dikkatini resimlerin altındaki imza çekti " KLAUS "
' Aman Tanrım babam. Bunları babam mı çizmiş ' diye düşündü. Resimleri incelemeye başladı. Kimisi öfkeyle çizilmişti. Kimisi Kırgınlıkla. Bazısı özlemle ama hepsinde aynı duygu vardı ' AŞK ' Candice'ın gözleri dolmuştu. Bu kadın annesi değildi. Zaten annesi hiç bir zaman böyle bir ilgiyi hakketmemişti. Candice kapıyı çekip çıkmaya hazırlanıyordu ki bir parça kağıt dikkatini çekmişti. Eline aldı ve okumaya başladı. Bu bir mektuptu.
" Caroline Seni ne kadar sürerse sürsün bekleyeceğime söz vermiştim. Bu konuda ciddiyim ancak Tyler'ı bırakıp gelmeyeceğine eminim. Bir kızım olacağını öğrendim. Baba olmakla ilgili ciddi korkularım var. Bir şekilde yanımda olup beni kendime getirmeni, insanlığım ve merhametim olmanı isterdim. Belki bir gün izin verirsin ve ben tamamlanmış olurum "
