Wanneer stopt het?!

Laat me nou eens met rust!

EMMA'S P.O.V

Laat me nou eens met rust!

Eindelijk is het vrijdag, ik zit op de fiets naar school. Ik heb eigenlijk niet zo zin maar ik ga gewoon. Aan het eind van de straat zie ik Isabelle fietsen, ik rij iets sneller en ik ga er naast fietsen. "hoi!" zeg ik opgewekt, ze kijkt me aan en zegt "ik wil niet met je fietsen, ik wil niet gezien worden met jou dat verpest mijn reputatie." En ze fietst door, het is niet zo gemeen vergeleken met wat ze nog meer tegen mij zeggen maar het komt erg hard aan, en ik word er best verdrietig van.

Bij wiskunde voel ik aan mijn capuchon het lijkt alsof iemand er de hele tijd dingen in doet, ik kijk achterom en zie Isabelle en Milou hard lachen. Ik steek mijn vinger op, en krijg de beurt "wat is er Emma?" Vraagt mijn wiskunde docent. "Milou en Isabelle hebben allemaal dingen in mijn capuchon gedaan!" antwoord ik. "Dat is niet zo mooi, ga het er maar uithalen in de wc." Ik sta op en kijk achter om en ik zie dat de rest niet zo leuk kijkt, een paar wijzen naar me en bastiaan steekt zijn middelvinger naar me op. Ik loop de deur uit en hoor de lerares te keer gaan, ik voel me schuldig als ik de wc binnenloop. Ik kijk in spiegel, wat is er toch mis met mij? Er rolt een dikke traan over mijn wang, niemand vind me aardig en dat is zo... moeilijk te begrijpen. Ik doe mijn vest uit en kijk in de capuchon, er zit allemaal typex in en heel veel lijm en punaises. Ik begin hard te huilen, ik was zo blij met mijn nieuwe vest. Hij kostte zestig euro maar mijn moeder vond hem zo leuk dat ze hem voor me kocht. Ik huil heel hard want dit krijg ik er echt nooit meer uit en ik was gewoon zo blij, even voelt het alsof ik door mijn benen zak van verdriet. Als ik in de spiegel kijk is mijn gezicht helemaal rood...

Ik probeer met water mijn gezicht schoon te maken zodat niemand ziet dat ik huil, als ze me zo zien gaan ze me alleen maar meer vernederen. Ik loop terug naar de klas, haal nog een keer mijn neus op en doe de klink omlaag. Ik loop de klas binnen, iedereen kijkt me aan. Ik kijk maar naar de grond en frunnik een beetje met de touwtjes aan mijn tas. Opeens struikel ik over een uitgestoken voet, ik val hard op de grond en hoor de rest van de klas heel hard lachen. Ik moet mijn best doen niet te gaan huilen, ik sta op en loop naar mijn plaats. De leraar zag niks, ik heb zo veel pijn, van binnen en buiten. Er rolt een traan over mijn wang, een hele dikke al snel vallen er al meer over mijn wangen. Ik sla mijn handen voor mijn ogen, en ik voel dat Beau een arm om me heen slaat. Ik hoor Evi vragen aan Beau "wat is er met Emma aan de hand?" "ooh, ze is gewoon een beetje verdrietig" zegt Beau, nee! denk ik. Waarom snapt niemand mij? Ik voel me zo alleen, niemand veel me aardig. Ik hoor de juffrouw die vraagt "Emma, wat is er aan de hand?" "nou" hik ik nog een beetje na "Evi, Isabelle en Milou hebben allemaal lijm en punaises in mijn nieuwe vest gedaan en net liet iemand me struikelen en nu heb ik heel veel pijn" ik snik helemaal en kom niet helemaal uit mijn woorden, "ach meisje toch, ga maar even naar conciërge en Beau ga jij maar even mee." Ik sta op en loop langzaam naar de deur, in de deuropening kijk ik nog even om, ik zie dat de drie niet erg blij kijken. Mevrouw Steen is behoorlijk kwaad en aan het eind van de gang hoor ik haar nog schreeuwen.

Als Beau en ik bij conciërge zitten krijg ik een bekertje met water. Ik shock nog een beetje en drink dus best sloom. De schoonmaakster maak mijn vest schoon, de lijm gaat er moeilijk uit maar volgens haar komt het wel goed.

Om drie uur wil ik graag naar huis, ik ben moe en heel verdrietig, Milou, Evi en Isabelle hebben de hele dag niks meer gezegt. Ze hebben geloof ik wel een uur bij de coördinator gezeten, ze hebben straf gekregen maar toch zit het me niet lekker. Als de bel is gegaan probeer ik zo snel mogelijk mijn spullen te pakken, ik een naar mijn fiets. Als ik bij mijn fiets kom zie ik dat ik mijn gymtas ben vergeten, kut! denk ik en ren terug, zo snel als ik kan pak ik mijn gymtas en loop terug naar mijn fiets. Ik spring op mijn fiets en race weg.

Als ik bijna bij het kanaal voel ik me veilig, ik fiets heel rustig en kijk naar het water. Een oude man fiets langs me heen en zegt gedag, ik zeg hallo terug en fiets door. Achter me hoor ik wat kinderen fietsen en tegen elkaar praten, ik heb geen idee wie het zijn en ik heb geen zin om achter me te kijken. Opeens hoor ik "Hoi!" en zie dat Evi naast me fietst, ik krijg een soort hartverzakking. "Eehh.. hoi" zeg ik terug. "Kom op jongens" zegt ze, er komen kinderen uit de bosjes. Ze trekken me van mijn fiets en ik val hard op mijn hoofd, ik probeer op te staan maar ze schoppen me recht in mijn gezicht. Ik ben zo bang ik huil en huil, ik voel een koude stroom over mijn gezicht lopen. Ze blijven me slaan en schoppen, ze trekken me overeind. En Isabelle een soort leidster fluistert iets in het oor van Jeroen, Jeroen knikt en loopt naar de fiets van Isabelle. Hij pakt iets uit haar fietstas, ondertussen draait Isabelle mijn gezicht naar zich toe en zegt "door jou zijn wij nu geschorst en hebben straf! Kut wijf! ga je een beetje lopen janken, omdat we een beetje lijm in je vest deden, mietje!" Als Jeroen weer naast me komt staan heeft hij twee dingen mee genomen, ducttape en een zweep voor paarden. "Ga op je knieën zitten" zegt Milou, ik ben verstijfd en doe nix. Evi slaat me hard in mijn gezicht en trapt me tegen mijn schenen, ik val op de grond, op mijn knieën. "Hoevaak?" vraagt Jeroen, ik snap er niks van. "twintig keer" zegt Isabelle, ze doet mijn shirt uit tot ongeveer mijn navel. Ze pakken het ducttape en plakken het over mijn shirt zodat het blijft zitten. Dan voel ik opeens het zweepje keihard op mijn rug, ik schreeuw het doet zoveel pijn. Meteen daarna krijg ik en klap in mijn gezicht "hou je bek!" schreeuwt Isabelle in mijn gezicht. "elke keer dat je schreeuwt krijg je nog een extra klap." Ik heb het idee dat ik nog nooit zo hard heb gehuild, ik voel nog zo'n harde zweepslag op mijn rug het doet zo veel pijn. Ik schreeuw heel hard om hulp en ik voel nog drie slagen, op gegeven moment voel ik dat alles zwart word. Ik val op de grond en even is alles weg...