Wanneer stopt het?!

Als het zo doorgaat...

ALS HET ZO DOORGAAT...

Emma en ik zitten boven, ik hoor mijn moeder vrolijk meezingen met de radio. Ik ben zo blij dat ze weer wat blijer is geworden, we hebben een best zware tijd achter de rug. Mijn moeder heeft pepernoten gekocht, het is nog maar september maar ze liggen nu al in de winkel. Emma en ik zitten lekker op mijn kamer met een muziekje en eten pepernoten, als Beyoncé komt zegt Emma "wauw, zij kan zo mooi zingen." Toevallig vind ik dat ook en we raken in gesprek over Beyoncé. Als we er een beetje over uitgepraat zijn begin ik over school, ik vraag "wat is er vanochtend precies gebeurt" ik kijk Emma aan, ze heeft een blauw oog van vanochtend. Er loopt een traan over haar wang, en nog een en nog een. Ze barst in huilen uit, ik heb zo medelijden met haar. "Emma, als je het niet wil zeggen hoeft het niet hé." Zeg ik, ze knikt en er lopen nog een paar tranen over haar wangen. "Wil je een beetje water?" Zeg ik en wacht eigenlijk niet op een antwoord en loop even naar beneden. Als ik de kraan open doe gaat bel, ik loop naar de voordeur. Ik kan niet zo goed zien want we hebben van dat ribbeltjes glas. Ik doe de deur open en schrik even want daar staan Evi en Isabelle "is Emma hier?" vraagt Isabelle. Ik hoorde van Evi dat ze jullie samen had zien fietsen, ik zeg "nee, Emma is hier niet ze fietste met me mee. Eigenlijk wilde ik dat niet maar ze deed het gewoon" ik weet niet waarom ik dit zeg, want ik vind Emma heel aardig "Eehm... Ik moet gaan, ik moet nog leren. Doei" en als ik de deur dicht doe hoor ik Evi nog zeggen "maar.." Als ik weer naar boven wil lopen staat Emma op de trap, "wie waren dat?" Zegt ze "ehm... Dat doet er niet toe, laten we naar oven gaan." Als we boven zitten vraag ik Emma "Emma wat is er vanochtend gebeurt, wil je met dat vertellen? Ik houd het tussen ons" "oke, ik wil het je wel vertellen" zegt ze, en begint "nou ja..." Begint ze "misschien heb je gemerkt dat mensen uit onze klas mij niet zo aardig vinden, ik weet niet hoe het komt ik probeer zo normaal mogelijk te doen" ze zucht en verteld verder "het begon begin dit jaar, er waren een soort groepjes in onze klas, Evi, Isabelle en Milou waren daar een van. Ik zat eerst naast Milou omdat ze niet met z'n drieën mochten zitten, ik merkte dat er iets was dus ik vroeg aan ze of er iets met me was. Maar volgens hen was er niks en verbeelde ik het me gewoon. Ik nodigde ze uit bij mij thuis, we hadden het heel gezellig en ik dacht dat ze mij echt mochten. Ze hebben dat alleen gedaan om mij een goed gevoel te geven." Emma kijkt me aan. "Nu begint het verhaal eigenlijk pas" zegt ze "de volgende dag op school was Milou de hele tijd briefjes aan het sturen naar Isabelle, totdat de juffrouw het briefje vond. Ze vroeg van wie het briefje was en ze klonk er boos, ik wilde gewoon eerlijk zijn en zei "mevrouw, dat briefje is van Isabelle, Milou en Evi" ik had geen idee waar dat briefje over ging maar het kon toch niet zo erg zijn? Toen de pauze voorbij was werden de drie de klas uit gehaald, ze moesten even naar de directrice. Toen ze terug kwamen, keken ze mij boos en aan, ik kreeg een briefje waarop stond: vuile verrader! We pakken je nog wel terug. Ik wist dat het niet veel goeds betekende, toen ik om drie uur naar mijn fiets liep stonden ze me al op te wachten. Ze waren erg boos op me, ik heb gezegt dat het me speet en we hebben het opgelost, tenminste dat dacht ik. Volgende dag op school in de pauze hadden ze een tafel en stoelen bezet gehouden voor iedereen, ook voor mij dus. Ik ging gewoon op een stoel zitten maar ik had niet gezien dat er een veeg boter op zat. De rest van de dag hebben kinderen mij uitgelachen, ik wist niet dat zei dat expres hadden gedaan want tja dat doe je toch niet expres?! Toen kende ik ze blijkbaar nog niet zo goed want dit soort kleine pesterijtjes gebeurde vaker en vaker.... Ze staken mijn banden lek en ik moest 10 kilometer naar huis lopen ze hebben dat wel vaker gedaan, ze zeiden dat ze naar de wc moesten en hebben toen mijn kluisje opengemaakt met mijn sleutel, hoe ze er aan komen geen idee maar ze hebben sigaretten op mijn jas uitgedrukt, ze hebben me ook opgewacht na school en vanuit de bosjes ballonnen met modder naar me gegooid, ze hebben mascara over mijn tas gesmeerd en met lippenstift in mijn agenda getekend. Omdat ze ook weten waar ik woon stalken ze mij soms door naar mijn huis te gaan en steentjes tegen mijn ruit te gooien. Ze hebben een keer op het raam van mijn kamer geschreven "hoertje kiss" je kunt via de regen pijp zo op mijn balkonnetje klimmen, wat ze dus ook hebben gedaan. Ik heb twee uur lang die nagellak eraf moeten krabben, mijn moeder mag er niks van weten ze maakt zich dan alleen maar meer zorgen. Het ergste wat ze ooit hebben gedaan is dat ze me hebben opgewacht bij het bospaadje langs het kanaal. Ze sprongen uit de bosjes en rukte me van mijn fiets, ze hebben mijn kleren uit getrokken en in het kanaal gegooid. Toen ik ging huilen hebben ze mijn fiets er achter aan gegooid..." Ik zit vol verbazing te luisteren naar wat Emma allemaal zit te vertellen, ik heb het idee dat mijn mond helemaal open staat. "En toen?" Vraag ik "nou" zegt ze " ze hebben me toen gewoon op de grond laten liggen, helemaal alleen. Ik had alleen nog een onderbroek aan en sokken, mijn schoenen hadden ze over het hek van het bos gegooid. Het was winter en het werd al bijna donker ik moest nog vijftien kilometer naar huisfietsen dus ik ben de sloot in gedoken en heb mijn kleren eruit gehaald, ik heb ze uit gewrongen en aangedaan. Ik had het heel erg koud en was nat ik stonk naar sloot water maar het ergste was dat niemand mij wilde geloven. Toen ik thuiskwam was mijn moeder razend, ze schreeuwde tegen me dat ik niet mocht liegen. Ik hielt vol en zei dat ik niet loog, dat hielp niet bepaald ze werd alleen maar kwader en ging harder schreeuwen, ik heb vier weken huisarrest gekregen en mijn schoenen nooit meer terug gevonden. Ik heb heel lang gezocht en was heel erg verdrietig ik heb uiteindelijk gezegt dat een auto vlak langs me reed en dat ik toen het kanaal in ben gevallen. Mijn moeder heeft mijn huisarrest toen ingetrokken en nieuwe schoenen voor mij gekocht, ik dacht toen jij in de klas kwam het wel op zou houden. Maar vanochtend stonden ze meer weer op te wachten, ze pakte me en schopte me tegen mijn hoofd. Na de derde trap weet ik niet meer wat er gebeurde, toen ik wakker werd was ik duizelig en waren de drie al weg. Ik had erg veel hoofdpijn en kon bijna niet opstaan, mijn mobiel was kapot en mijn fiets lag in de sloot." "Ik heb het gezien" zeg ik "ik heb gezien wat ze hebben gedaan" ik staar naar het raam en zie weer voor me wat er vanochtend is gebeurt. "Ik vond het vreselijk maar ik wist niet wat ik moest doen" zeg ik "geeft niet" zegt Emma "ik weet niet wat ik moet doen als het zo door blijft gaan..." Een tijdje geleden wilde ik niet meer verder, ik had de pijnstillers alvast klaargelegt. "Wat?!" Zeg ik. "Emma, wat je ook doet denk heel goed na het komt allemaal goed" stel ik haar gerust. Emma knikt en staat op "ik moet naar huis" zegt ze, ik loop met haar mee de trap af en zwaai haar uit.