Run again

Rozdział 15 - ostatni

Postanowiłam, że nie będę opisywać samej walki z gigantami, bo wyglądała ona bardzo podobnie jak w książce. Od razu przeskoczę do końca, do spotkanie z bogami po przebudzeniu Gai. Wiele rzeczy też skrócę, streszczę, bo nie chcę przepisywać książki XD

Kalipso

Zdążyła zapomnieć, jak bardzo nienawidziła wojen. Była cała w sadzy, czuła się słaba. Użyła zbyt wiele magii jak na swoje śmiertelne ciało. Opierała się o Leona, który przytrzymywał ją, równie zmęczony i ubrudzony. Nawet magiczne ubrania nie pomogły. Przez całą bitwę była razem z Leonem i Hefajstosem na statku, skąd rzucała zaklęcia i pomagała tej dwójce.

A teraz się bała. Bała się gniewu Olimpijczyków. Czuła na sobie ich zagniewany wzrok. Najchętniej schowałaby się za Leonem i nigdy już się nie pokazywała. Ale nie mogła. Bo to jeszcze nie koniec. Wciąż była mu potrzebna. Musieli dokończyć sprawę.

– Ty.... – syknął Zeus, ciskając na nią gromy, na razie, tylko z oczu. – Co ty tutaj robisz?!

Skuliła się od jego wrzasku. Wiedziała, że nie powinna okazywać słabości, ale wciąż pamiętała ból i upokorzenie, jakich doznała za pierwszym razem, gdy ją ukarali.

– Ojcze... – zaczął Jason, robiąc krok do przodu. – Posłuchaj...

– Kto wypuścił tę tytankę?! – krzyknął, puszczając mimo uszu słowa swojego syna.

Zaległa cisza. Artemis i Apollo stali na uboczu, Ares obejmował ramieniem zakłopotanego Franka, Hermes wydawał się być bardzo zdenerwowany, Afrodyta położyła dłoń na ramieniu Piper; właśnie skończyła szeptać jej coś na ucho. Reszta bogów zamarła. Tak samo herosi.

Leo zamierzał już walczyć, cały się spiął, patrząc bez strachu w twarz króla bogów. Kalipso mocno ściskała jego dłoń; cała zbladła.

– Ja – powiedział, zaskakując wszystkich, Percy, stając przed Leonem i Kalipso.

Posejdon wyglądał tak, jakby nie wiedział, czy udusić syna, czy pochwalić go za lojalność. Na razie rozsądnie zachował milczenie.

Zeus zdębiał.

– Co...? Ty masz czelność... Jak śmiesz... – zaczął, jednak nie był w stanie skończyć zdania.

– On ma rację, panie – rzekła jak zwykle opanowana Atena. – Kilka lat temu przysięgliśmy, a właściwie ty przysiągłeś, że uwolnisz tę dziewczynę i innych dobrych tytanów.

– Ale... – Zeus zasępił się. – Może tak było, jednak...

– Proszę, ojcze. Zostawmy to teraz. Gaja się przebudziła, pamiętasz? – rzekł Hermes, wstawiając się za Kalipso, której posłał słaby uśmiech.

Dziewczynie, której serce zamarło, zrobiło się odrobinę raźniej. Może nie odeślą jej na wyspę?

– Zresztą jest teraz śmiertelniczką. Nasze sprawy nie powinny jej dotyczyć – zaznaczyła Atena, mrużąc powieki.

Kalipso cieszyła się, że miała Leona u boku, inaczej dawno zrobiłaby już jakąś awanturę albo padła ze strachu.

Rozmowa toczyła się dalej, głównie mówił Jason – o swoich planach związanych z oddawaniem czci bogom – także Apollo został odesłany z zapewnieniem, że Zeus go ukarze; bogowie, dowiedziawszy się o Alli, powiedzieli, że na jakiś czas mogą się nią zaopiekować – zostanie z nimi na Olimpie, gdzie po wszystkim będą mogli ją odebrać. Percy wściekał się na swój krwotok z nosa i kłócił, że to wcale nie jego wina, że Gaja się przebudziła, choć... tak odrobinę to jednak była jego wina. Na końcu ustalili, że Zesus da im klapsa.