CONSEQUENCES

Chapter 17:Condolence

Minho's POV

Ikinagulat ko din ang pagkamatay ng Papa ni Minyoung.

"Minyoung nakikiramay ako."sambit ko bago umupo sa tabi ng nakatulalang si Minyoung.

Dumating naman ang Presidente na syang tunay na Ama ni Minyoung.

Si President Willian Park

"Agent Park nakikiramay ako."sambit nito bago yakap kay Minyoung.

"Minyoung..."mahinahon kong tawag kay Minyoung.

"Minho bago nawalan ng malay si papa may sinabi sya sakin."seryosong boses nya.

"Ano?"

"Hindi daw sya ang totoo kong Papa."

WHAT?

"Eh sino daw?"

"Di nya na naituloy yung pangalan ng papa ko,nawalan na sya ng malay.Minho gusto kong makilala yung totoo kong ama sana matulungan mo ako."sambit ni Minyoung.

Hindi ko malaman kung ano yung sasabihin ko...

DEAL?

Jusko! Katapusan ko na yata to!

"Mukhang ayaw mo naman akong tulungan wag na lang ayokong pilitin ka pa.Kaya ko kahit ako na lang."pagpansin sakin ni Minyoung.

"Ah..gusto kitang tulungan...kaya lang bigyan mo ako ng sapat na panahon."sabi ko na lang,bago tingin sa baba.

Yumakap naman sakin si Minyoung.

"Minho..salamat."sambit nya.

Gumanti naman ako ng yakp sa kanya.

"Wala yun..."sabi ko na lang.

-

-

-

-

-

-

-

-

Ngayon,papano ko magagawa yung mission ko???Mukhang pakiramdam ko kasi papalpak ako dahil sa nararamdaman ko kay Minyoung.

~AIIISSSHHH

Basta hindi ko maipaliwanag yung nararamdaman ko!MAHAL ko na yata sya!!!

Pag-iisipan ko pang mabuti...patay ako kay Papa nito oras na pumalpak ako.

Makaya ko kaya to?

-

-

-

-

Hindi ko na talaga maintindihan,siguro nga mahal ko na sya.

pero papano ang utos sakin ni Papa?

Kailangan kong mag-isip ng mabuti para don.