CONSEQUENCES

Chapter 32

MINHO'S POV

Agad na akong tumakbo matapos sabihin ni Pres.Park yun.

"Minyoung..." sambit ko na lang.

-

-

-

-

Hindi pa ako nakakapasok sa loob ng magulong kwarto na yun may mga sumalubong na saking kamao dahilan para maudlot ang paglapit ko kay Minyoung.-

-

-

-

-

Ilang beses akong nasuntok sa mukha at sikmura sa huli ako parin naman ang nagwagi.

-

-

-

-

-

Napangiti na lang ako nang makita ko yung bomba...alam ko na kung bakit ipinakita sakin ni Pres yung pagtatanggal para gawin ko din yun kay Minyoung kaya hindi na ako nahirapan pang tanggalin yun.

"Minho!"sambit ni Minyoung bago yakap sakin.

"Ligtas na sila.Umalis na tayo."sabi ko.

Akmang palabas na kami nang biglang pumasok si Papa na may baril na nakatutok sa  baril.

"Barilin mo ako kung gusto mo!"sabi ko.

"Wag kang mag-alala isusunod ko naman sya!"sabi ni Papa bago kalabit sa baril.

-

-

-

-

-

-

-

"Minyoung!"

Nagulat na lang ako nang bumagsak si Minyoung----------------------------------------------------

Sinalag nya ang katawan nya sa balang patama sakin.

"MINYOUNG!!!!!!!"tila nagulat na sigaw ko,kasabay non ang pagbagsak nya sakin at pagtalsik ng dugo nya sa mukha ko.

0_0

Hindi ko malaman yung gagawin ko,binalingan ko si Papa na nakatayo lang at nakatawa.

"WALANGHIYA KA!"galit na galit na sambit ko bago ko sya sinugod atsaka pinagsusuntok hanggang sa manghina sya.

"HAYOP KA! BAKIT MO SYA BINARIL!! HAYOP KA!" galit na galit ako habang sinusuntok ko sya.

Bigla namang nagpasukan yung mga pulis at dinakip siya kasama ng mga tauhan nya.

Binalikan ko si Minyoung nakahandusay sa sahig at naliligo sa sarili nyang dugo.

Iinangat ko ang ulo nya bago umiiyak na kinausap ko sya.

"Bakit,bakit,bakit mo ginawa yon?" umiiyak na tanong ko.

"I know you feel this too....Minho diba sinabi ko sayo na Im going to become stronger so I can protect you...tinupad ko na yon...Kinamumuhian mo ba ako? I hope you'll answer 'no'. Minho Im glad it's not you. Thank you for everything that you gave your very best...Alam kong mahal m-mo ako...pero hindi mo masabi kase natatakot ka."mahabang litanya nya.

Lalo namang dumami ang pagdaloy ng luha sa mga mata ko.

Bigla namang nawalan ng malay si Minyoung at pumikit ito.

"Minyoung! Minyoung wake up! Minyoung!!!!!"umiiyak na sambit ko habang inaalog ko sya.

Pumasok naman yung mga bagong datingt - staff ng ambulansya.

-

-

-

-

-

-

-

-

Nasa waiting area kami ngayon kasama ko ang totoo kong mga magulang,sina Hara Pres.Park.

"Francis...anak...babawi kami sayo ngayong magkakasama na tayo."sambit ni mama sabay yakap sakin.

"Ma...hindi tayo kumpleto kung mawawala ang babaeng mahal ko."

"Professor Lee mahal mo si ate?"sabat ni Hara.

"Oo Hara...mahal ko ang ate mo."

"Mahal ka din ng anak kong panganay Minho...sana maintindihan mo kung bakit nya ginawang isalag ang sarili nya sa balang dapat ay sayo tatama..."pakiusap ni Pres.

"Alam ko iyon...Pero kung alam ko lang na gagawin nya yon sana ay napigilan ko sya."sambit ko bago umiyak ulit.