CONSEQUENCES

Chapter 21:LeavingHer?

MINHO'S POV

Habang nasa rest room sina Minyoung at si Hara kami na lang ni Pres.Park ang naiwang nag-uusap.

"Alam mo Professor Lee iba ang pakiramdam ko kay Agent Park,parang napakalapit nya sakin."umpisa ni Pres.Park.

Napatingin ako ng oras na yun kay Pres.Park.Alam ko ang katotohanan pero hindi ko sinasabi...

"Alam mo Professor Lee minsan naiisip ko yung anak ko na namatay mula sa sumabog na barko."patuloy pa ni Pres.Park.

"Nakakalungkot pong isipin..pero sino po ba sya?"tanong ko.

"Sya si Lei Ann Park...ang anak kong panganay,siguro kung nabubuhay pa sya kasing-ganda at kasing-edad nya si Agent Park."pagkasabi nyan ni Pres.Park,uni-unting namuo ang luha sa mga mata nya tsaka ito dumaloy palabas.

-

-

-

-

-

-

-

-

Nagsolo kaming dalawa ni Minyoung na pumunta sa park na mahilig naming daanan.

"Ano ba Minho?Anong ginagawa natin dito?Gabi na umuwi na tayo."pangungulit ni Minyoung.

"Minyoung...Deal na ako!Buo na ang loob ko na tulungan ka sa paghahanap sa totoo mong ama."

Seryoso syang tumitig sakin.

"Ngayon lang kita narinig magsalita ng seryoso Minho...ibang klaseng pagkaseryoso..pero hindi ako makapaniwala..andami mo nang ginawang tulong sakin..andami ko na ring utang sayo at gusto kong bayar--------"

Tinakpan ko na ng kamay ko ang labi nya kaya hindi na sya natuloy sa sasabihin nya.

"Wala akong hinihinging kabayaran Minyoung."sabi ko,bago dahan-dahang niyakap ko sya.

"Minyoung mahal na kita..kaya lang hindi ko alam kung pano ko aaminin sayo..kailangang humanap ako ng tamang pagkakataon...aayusin ko muna ang problema ko kay Papa..kailangang mai-cancel ko ang mission ko...Minyoung babalikan kita...wag kang mag-alala...."

Yan ang bulong ko sa isipan ko habang yakap ko si Minyoung...kailangan kong balikan si Papa..para sabihing hindi ko na itutuloy ang balak na pagpatay kay Minyoung.

Hindi ko kaya.

Mahal ko sya!

Mahal ko sya!

-

-

-

-

-

-

-

Kinalas naman ni Minyoung ang pagkakayakap sakin.Bago ako tinitigan.

"Minho?!?"tila takang sambit ni Minyoung sa pangalan ko.

Huh?

Bakit basa yung mukha ko?

What the------

Umiiyak na pala ako:hagulhol na nga eh hindi lang basta iyak.

"Anong problema?"tanong ni Minyoung.

Siguro pagkakataon na para aminin ko sa kanya yung totoo.

"Ah..Minyoung aalis ako.-----"

"San ka pupunta?!"biglang tanong ni Minyoung,na syang pumutol sa sasabihin ko.

"W-Wag kang mag-alala babalik ako.Babalikan kita."sabi ko.

"Minho!Tumigil ka!Hibang kaba?"sunod-sunod sa sambit nya.

Bago tuluyang tumulo ang luha sa mga mata ni Minyoung.

Agad kong pinahid yun gamit ang palad ko.

"Minyoung kailangan kong gawin to."sabi ko.

"Para san Minho?"tanong pa nya.

Nagpatuloy kaming dalawa sa pag-iyak.

"Minho...kung gusto mong iwasan kita dahil alam mong mahal kita pwede mong sabihin sakin...para ako na lang yung iiwas,ayoko ng nawawala ka sa paningin ko!Ayos lang sakin kahit hindi tayo magpansinan ang mahalaga sakin nakikita kong okay ka."sambit nya habang umiiyak.

"Minyoung ito ang kailangang gawin ko.Ayokong makita na nasasaktan ka.Lalo na kapg nalaman mo ang totoo."sabi ko din na umiiyak.

"Bakit?Sa tingin mo ba hindi mo pa ako nasasaktan nito?!Sinasaktan mo na ako Minho."sambit pa nya.

-

-

-

-

Ayoko nang makita na lalo pang nasasaktan pa si Minyoung sa mga sasabihin ko kaya tumalikod na lang ako.

Pero hinawakan nya yung braso ko para pigilan ako.

"Hindi na ba talaga magbabago ang desusyon mo?"tanong nya.

Sa halip na sagutin ko tuluyan ko syang tinalikuran.