Bebeğimin Annesi

BA ~ 12 Bırakma ellerimi

Medya = Selin
Zeynep'ten

Gözlerimi açar açmaz ne zaman uyudum ben ya diye düşünürken Hazan'ı göremeyip panikledim . Hemen yan tarafta duran kıza sordum . Oda "Koray bey 'i odasına aldık . Hazan hanım'da orda .
Bende yavaş bir şekilde odaya doğru ilerledim . Kapıyı açınca ikisini de gülerken görünce bende yüzüme minik bir gülümseme kondurdum .

"Geçmiş olsun Koray Bey ." Dedim sırıtarak .

"Saol zeynep yenge ." Dedi sırıtmama karşılık vererek .

"Bu arada hayırlı olsun oğlun oluyormuş ."

"Saol tatlım . Hazancım Murat abin nerde?"

"Şirkette işleri varmış senin için de şoför gönderdi kapıda bekliyor eve gitmeni istemiş ."

"Peki o zaman ben daha sonra yine gelirim ."
Diyerek odadan çıktım . Fermuarlı hırkamda bulunan telefonumdan ve biraz paradan başka yanıma hiçbirşey almamıştım .
Dışarı çıkınca plakasından tanıdığım arabaya bindim . O sırada telefonu elime aldım . Onlarca cevapsız arama ve mesaj vardı . Öncelikle dikkatimi çeken whatsapp'dan gelen ses kayıtlarıydı . Bunlar Selin'den geldiği için önemli olabilir diye düşünerek .

"Pardon kulaklığınız var mı? " diye sordum .

"Tabi ." Diyerek kulaklığı uzatan adama teşekkür edip kulaklık ile dinlemeye başladım . Bunlar Baran ve Selin'in telefon görüşme kayıtlarıydı . Şok olmuştum . Baran gerçekten duymuş muydu? Umarım Selin bu konuda bana kızmaz diye diğer ses kayıtlarını dinlemeye başladım .

"Yani kısaca bebeğim bu sabah biniyoruz akşama doğru orda olacağımızı umuyorum ."

Bu duruma çok sevindim . Can dostum buraya geliyordu . Ama ortalığın nasıl karışacağını tahmin bile edemiyordum . Evin önüne gelince kulaklığı bırakıp eve girdim .

"Hoşgeldin kızım durumlar nasıl ?" Diyen Zozan Hanım'a durumları anlattım ve musade isteyip odama çıktım . Ee hamile insan bu kadar yorulmaz ki ...

Nur'dan
Sabaha kadar ne ben ne de Baran uyumamıştık . Tek fark ben odada uyuyo taklidi yaparken Baran bahçe de sessizce düşünüyordu . Bu durum canımı sıktığı için gözümü 1 dakika bile kırpmadan öylece pencereden ona baktım . O beni görmediği için rahat rahat bakabiliyordum . Belli ki bir derdi vardı . Ama bana anlatamadığı için derdine ortak olamıyordum . Sabah 07.05 olunca kalkıp telefonumu şarja taktım .
Ve onun yanına gittim . Dışarıya çıkınca Baran'ın neden üstüne battaniye aldığını anlamam çok uzun sürmedi . Titreye titreye yanına gittim .

"Baran hadi içeri gir hasta olucaksın ."

"Olmam ben asıl sen içeri gir ."

Sesinden anlaşıldığı gibi hasta olmuştu bile ...

Yanına oturunca battaniyeyi omuzlarıma attı .

"Ne düşünüyorsun ?"

"İşle ilgili sorunlar ."

Sinirlenip ayağa kalktım . Ve ona dik dik bakıp hesap sormaya başladım .

"Bak Baran dünde aynı şekilde geçiştirdin ama beni o kadar aptal görüyorsan beynini sorgula . Eğer ilk günlerden böyle olucaksa olmasın !" Diyip içeri gittim . Sinirden deliye döndüm . Ya biz evli sayılırız artık benden bişey saklaması normal mi? Bence asla değil . Ben onun için kuma gelmeyi bile göze almışken neyin artisliği bu?

Telefonu elime alıp sinirlerim yatışsın diye whatsapp'dan gelen grup mesajlarına baktım . Ee tabi arkamdan gelecek bir kocam yoktu benim .

Selin'den
Otobüse biner binmez Yağız uykuya daldı . Onunla daha önce pek otobüse binmedik . Ama uslu bir çocuk olduğu için başından beri zorlayaçağını düşünmemiştim zaten .
Ama aklım çok karışık . Gitmekle olmayan bir düzeni maffedicem . Orda bana orospu gözüyle bakacaklar . Ben bunların hiçbirini haketmiyorum . Bizim baranla düzenli bir ilişkimiz vardı . Birbirimizi çok seviyorduk ve bir gün kazayla oldu işte kendimizi kaybettik . Ve dünyada pişman olacağım son şey oğlum oldu . O Olmasaydı belki de o iftiralardan sağ çıkamazdım . Onu benden alırlar diye düşünerek bunca zaman sustum ama onu daha fazla babasız bırakmaya hakkım yok .
Telefon çalınca açtım .