Restart

part 8

Και ομως τον ειδα.Ειχαν περασει πολλες μερες απο την τελευταια φορα.Πολλυς καιρος.

Ομως τωρα υπηρχε μια διαφορα.Τον εβλεπα μονο εγω.Δεν ξερω αν ηταν της φαντασιας μου.

Θελω να πιστευω πως πραγματικα ειναι διπλα μου.Τουλαχιστον ψυχικα.Αλλα απο την αλλη φοβαμαι μην χασω τελειως επαφη απο την πραγματικοτητα και καταλειξω να ζω στα ονειρα μου.

Οπως και να χει τον ειδα.Ηταν εκει.Εστω και για λιγα λεπτα.Και ας τον εβλεπα μονο εγω.

Μου ειπε πως θελει να με βλεπει χαρουμενη και πως θελει να σταματησω να σταναχωριεμαι για εκεινον.Να κανω μια νεα αρχη.Μια νεα αρχη χωρις εκεινον.Χωρις την παρουσια του,τις συμβουλες του,την αγαπη του,την προστασια που ενιωθα διπλα του...

Του ειπα πως δεν ειναι και τοσο ευκολο για μενα και πως δεν εχω αρκετη δυναμη για αυτο αλλα εκεινος επεμενε πως μπορω και πως πιστευει σε μενα.Επισης,μου ειπε να φροντιζω την μητερα μου γιατι και εκεινη χρειαζεται λιγη συμπαρασταση.

Μου εδωσε λιγη δυναμη,ενα κινητρο για να συνεχισω.Θα προσπαθησω.Μονο για εκεινον.

Μετα απο λιγα λεπτα μπαινει η μητερα μου στο δωματιο για να με ξυπνησει για το σχολειο.

Ξαφνιαστηκε που ημουν ηδη σηκωμενη και ετοιμη για να φυγω.Τα περισσοτερα βραδια δεν με παιρνει ο υπνος και καταφερνω να χαλαρωσω μονο για λιγες ωρες που δεν μου φτανουν και ετσι το ξυπνημα δεν μου ειναι καθολου ευκολο.

Οι μαυροι κυκλοι εχουν γινει μερος του προσωπου μου.Σκια των ματιων μου.Παντα εκει κατω απο αυτα στεκονται.Πιστοι δουλοι τους.Τωρα πια το εχω συνηθισει.Δεν ειναι κατι που με χαροποιει ιδιαιτερα αλλα δεν δινω σημασια.

Πηγα στην κουζινα και εφαγα κατι στα γρηγορα.Βοηθησα την μητερα μου να μαζεψει το τραπεζι πηρα την τσαντα μου και βγηκα απο την πολυκατοικια.

Εκει με περιμενε ο Κριστιαν οπως και καθε πρωι με ενα χαμογελο μεχρι τα αυτια.

Συνεχιζει να μου συμπαραστεκεται και να με βοηθαει να προσαρμοστω.

Στην διαδρομη μιλαγαμε για την αυριανη μερα που θα πηγαιναμε εκδρομη.

Ειχα δηλωσει πως θα πηγαινα αλλα δεν ειμουν σιγουρη ακομα.Φοβαμαι μηπως ειμαι για μια ακομα φορα μονη μου βλεπωντας ολους τους συμμαθητες μου να παιρνανε καλα και να γελανε με τους φιλους τους.

Απο οταν ηρθα σε αυτο το σχολειο εχω γνωρισει λιγα ατομα αλλα με κανενα απο αυτα δεν εχω γινει πραγματικη φιλη.Δεν ειμαι και το πιο κοινωνικο ατομο.Με τον Κριστιαν εχω ερθει λιγο πιο κοντα αλλα εκεινος εχει την παρεα του και δεν θελω να του γινομαι βαρος.