Iniwan muna ni Richard si Dawn habang naliligo, naisip niyang maglalakad lakad na lang muna siya sa dalampasigan habang hinihintay ito, kung anu-ano na naman kasi naiisip niya eh, hmmm, parang namamanyak na siya sa tuwing nakikita niya ito, Napangiti naman siya nang maisip iyon...Naalala na naman niya ang pagniig nila sa kama, ang mga yakap, ang mga haplos at mga halik nito, talagang mahirap tanggihan, talagang ang swerte niya, dahil bukod sa maganda ay ang bait bait pa ni Dawn, if there's one thing that he's proud, that is when he have Dawn in his life. He finally made a decision and that is to never let Dawn go from his arms no matter how many odds that trying to separate them even to his Mother, why on earth would he allow his self to be with someone he doesn't love? Every time when he's with Dawn, he always smiling, his heart always fill with joy and hope, it feels like forever really exists, nawawala lahat ang hirap at pagod niya. what he feels for her is beyond lust, it's LOVE! Natigil siya sa malalim na pag-iisip ng mag-ring ang phone niya....nagdalawang isip siya na sagutin ito ng makita ang pangalan ni Francella..
Richard: He....hello?
Francella: Yes love, buti naman at sumagot ka na, ilang araw na akong balisa sa kakaisip sa'yo, nag-aalala ako eh..
Richard: Be calm now, I'm good naman eh..
Francella: Nasaan ka ba kasi? Bakit hindi mo sinasagot ang mga tawag ko?
Richard: I'm on a meeting with big clients..
Francella: Talaga lang huh? Baka naman kasi may kasam ka nang iba diyan...?
Richard: Wala Francella, trust me.. (Pagkasabi niyon ay nakaramdam siya ng guilt, sana kaya niyang sabihin ang totoo nang hindi niya ito nasasaktan at sa paraang matatanggap niya)
Napasinghap si Richard ng maramdaman ang pagyakap ni Dawn sa kanya mula sa likuran..
Francella: Richard? Are you okay?
Richard: yes I am,
Francella: May kasama ka diyan?
Richard: Wala naman, nandito kasi ako sa may baybayin eh..
Francella: Sana sinama mo ako..?
Richard: Next time my dear...(Aray!)
Napa-aray ang binata nang kagatin ni Dawn ang balikat niya...masakit na nakakaliti...
Francella: Richard? what happened?
Richard: Wala, nakagat lang ako nang langgam, ang sakit...oh siya, papatayin ko na ito ha, tinatawag na ako ng staff ko eh...(bye, la---lab--you, pautal-utal niyang sabi) Ang hirap talagang magsabi ng I love you basta hindi mo mahal ang tao..
Pagkapatay niya ng kanyang cellphone ay hinahabol niya si Dawn na kanina'y pilit na kumakawala sa pagkakahawak niya...
Richard: Lagot ka sa akin ngayon, ikaw na naman ang kakagatin ko,,,
Dawn: Habulin mo muna ako?
Richard: At talaga bang hinahamon mo ako?
Mabilis namang tumakbo si Dawn ngunit agad naman siyang naabutan ni Richard at niyakap..
Dawn: (Seryoso ang tingin kay Richard)
Richard: What?
Dawn: Is that Francella right?
Richard: Yes....Are you mad at me?
Dawn: No...
Richard: Really?
Dawn: Yes..because I saw you how you lied, at it hurts me seeing you na nahihirapan...but no there's no backing off, I know that we belong to together, I love you...
