The Vampire in Love

16. Sweetness

Nagising ako sa mga boses na naririnig ko, But I didn't open my eyes. Gusto kong marinig ang pinag-uusapan nila.

"Wag kanang mag-alala hijo, magigising din ang nobya mo. Kumain kana at dalawang araw kanang di-kumakain." Sabi ng babae na sa palagay ko ay matanda na base sa boses nito.

Dalawang araw? So it means dalawang araw na 'kong tulog? Seriously?

Teka Sino ba 'yon? Sinong kausap niya? Eh bakit nakapikit pa 'ko? At nobya na niya ba ako?

"Salamat manang. but I'll wait for her to wake up, God. I'm so worried about her." Sagot ng lalaki at kilalang-kilala ko kung kanino ang boses na iyon.

It's Vayler, my love.

"Dala lang iyan ng pampatulog na tinusok sakanya, Hindi parin ako makapaniwala na magagawa ni Sy ang bagay na'yon." Sagot nito.

"Fvck! I won't stop until I find that evil woman, lalo na ngayon na may nag-takas sakanya." Galit na saad nito.

"Hayaan mo at pag-dadasal kona mahanap niyo na siya upang hindi na siya makasakit pa ng iba, maiwan na muna kita Hijo. Tawagin mo nalang ako pag may kailangan ka." At pagkatapos nun ay narinig kona ang pag-bukas ng pinto.

So, Nakatakas ang babaeng pugad nayon? Sino kaya ang tumulong na makatakas doon?

Kumakabog ang puso ko sa mga yapak na narinig kong papalapit sakin sa oras na'to, But I don't want to open my eyes. Kinakabahan ako sa hindi malamang dahilan.

Naramdaman kong umupo siya sa tabi ko at hinawakan niya ang isang kamay ko. Easy Zennelle, wag kang mamula diyan.

"Please wake-up my love, I really missed you." Hearing his voice makes me feel how important I am, Bakas sa tono niya ang pag-kalungkot. Mahal nga talaga ako ng lalaking ito.

"I will always protect you now, I won't let anything bad happens to you, I'll be your armor in this world that full of weapons." Saad niyang muli at hinalikan ang kamay ko. Shit! Kinikilig ako.

Binuksan kona ang mga mata ko, dahil hindi kona mapigilan, feeling ko sasabog na'ko sa sobrang kilig at saya na nararamdaman ko.

"I miss you too." I happily said and nagulat siya kaya napayakap siya saken. 

"Oh thanks God." He said at matagal na niyakap ako and then hinarap ako.

"Are you okay? May masakit paba sayo? Are you hungry? Anong nararamda-". Tumawa ako kaya napatahimik siya, nakita ko namang yumuko at ngumiti siya.

"I'm fine, you don't need to worry." I said with a smile.

Ng makita ko siya biglang nabuhayan ako. Hindi halintala ang pag kagutom na nararamdaman ko dahil siya ang kaharap ko ngayon.

He preciously smiled at me, kitang-kita ko ang pag-aalala niya saken dahil mababakas mo ito sa mukha niya.

Oh God, I really love this man.

"Nasaan ako?" Nakangiting tanong ko.

"My house." He said, at yinakap muli ako, na para bang ayaw niya akong pakawalan.

"Kumain kana ba?" Tanong ko.

"Not yet, sabay na tayo. I know your hungry." He chuckled.

"Sure. let's go, Alam ko din na gutom ka na." Pag-babalik ko at tumawa kami ng sabay.

"Are you not going to ask me about Sy?" Tanong niya at tinignan ako sa mata.

Umiling ako at ngumiti sakanya.

"I won't ask anything, I know you love me as much as I love you. I'm your present and future. So what's the point of asking the past? " I said with a grin and hold his hands.