Τι μας βασανίζει περισσότερο, η αβεβαιότητα ή η βεβαιότητα;
Η βεβαιότητα που αποτελεί ματαιότητα;
Το πού είμαστε ή το που θα είμαστε;
Το τι κάνουμε ή το τι θα κάνουμε;
Το ποιοι είμαστε ή το ποιοι θα είμαστε;
Τι είμαστε;
Καμία βεβαιότητα.
Τα πάντα ρει.
Κι ας είναι όλα τόσο εξοργιστικά στάσιμα.
Δε θα είναι πάντα.
Σαν μια κλίμακα στην οποία η πραγματικότητα γερνει προς το θετικό ή το αρνητικό.
Η πραγματικότητα δεν μπορεί να αποφασίσει προς τα που να γείρει και ο δείκτης ταλαντεύεται τρελά προς τα αριστερά και προς τα δεξιά δίχως καμία σταθερότητα.
Και δίχως καμία απάντηση.
Δεν αλλάζει όμως τίποτα.
Και ας περιμένουμε την βέβαιη αλλαγή που έρχεται.
Ερχεται και η ημερομηνία της αφιξής της σηματοδοτεί το ημερολόγιο.
Και εμείς δεν αποφασίζουμε.
Απλώς περιμένουμε.
Γιατί έχουμε αστοχήσει.
Δεν είναι πρώτη επιλογή.
Είναι όμως επιλογή και μας δυσκολεύει.
Μας ζορίζει αλλά έτσι πρέπει.
Καιρός να πάρουμε αποφάσεις για εμάς.
Καιρός να ζήσουμε για εμάς.
YOU ARE READING
(Disorder)
PoetryΠοίηση χωρίς νόημα σαν κραυγές δίχως συνοχή. Κείμενα δίχως κανένα στίγμα λευκού, μόνο ένα μαύρο χάος που καταπίνει βίαια κάθε πηγή φωτός. Μην ψάξετε για κανένα ψήγμα ελπίδας, θα δυσκολευτείτε να το διακρίνετε μέσα στην άγρια σκοτεινή άβυσσο που επεκ...
